Chapter 2 – Ang Presyo ng Kahirapan

Pagod ang buong katawan ko habang pauwi ako, hinihila ang kariton na halos wala nang laman. Mabigat ang mga paa ko, parang ayaw nang gumalaw, pero kailangan. Kailangan kong umuwi na may dalang kahit konting pera o makakain man lang.

“Konti na lang, Lira,” bulong ko sa sarili ko. “Makakaipon ka rin.”

Pero parang laging may plano ang mundo na ipaalala sa’kin kung gaano ako kababa.

“HOY!”

Bigla akong napahinto nang may sumugod sa harapan ko. Halos mabitawan ko ang kariton sa gulat.

“Aling Rosa…” mahina kong sambit nang makita ko ang babaeng nakapamaywang sa harap ko, galit na galit ang mukha, namumula ang mga mata.

“Hanggang ngayon wala ka pa ring bayad?!” sigaw niya. “Ilang buwan na ang utang niyo sa’kin, ha?!”

“N-nanayaw po ako, Aling Rosa,” mabilis kong sabi, pilit pinapakalma ang boses ko kahit nanginginig ang tuhod ko. “Nag-iipon po ako. Pwede po bang… isang buwan pa? Isang buwan lang po, magbabayad na po talaga ako.”

“Isang buwan?” Sarkastiko siyang tumawa. “Ilang ‘isang buwan’ na ang narinig ko sa’yo, ha?!”

Tumahimik ako. Wala na akong maisagot. Totoo naman. Lagi akong nangangako. Lagi ring kulang.

Bigla niya akong tiningnan mula ulo hanggang paa. Mabagal. Mapanghusga. Parang sinusukat ang bawat pulgada ng pagkatao ko.

“Hmmm…” sabi niya, nakangising hindi maganda ang ibig sabihin. “Maganda ka pala. Matangkad. Sexy.”

Nanlamig ang batok ko.

“May trabaho akong ibibigay sa’yo,” dagdag niya.

“N-nap-po?” nautal kong tanong. Biglang kumabog ang dibdib ko. “A-anong trabaho po?”

“Wag kang mag-alala,” sabi niya sabay tawa. “Bagay na bagay sa’yo. Tutal, basurera ka naman, ‘di ba?”

Napakagat ako sa labi.

“Pumunta ka sa address na ’to,” sabay abot ng papel. “May party sa villa na ’yan mamaya. Pagkatapos ng party, maraming basura. May-ari ng villa naghahanap ng taga-linis, taga-pulot ng basura.”

Huminto siya sandali, saka muling ngumisi.

“At waitress ka rin.”

Napailing ako agad. “Hindi po. Pasensya na po, hindi ko po kaya…”

Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang bigla niya akong sinabunutan.

“Aray!” Napasigaw ako, napahawak sa ulo ko.

“Wala kang karapatang tumanggi!” sigaw niya. “Kinuha ko na ang unang sweldo mo bilang bayad sa utang niyo! Kaya wala kang choice!”

“Aling Rosa… please…” nangingiyak kong sabi.

“Kung ayaw mong mapalayas kayo sa tinitirhan niyo, pupunta ka,” malamig niyang sabi bago ako bitawan.

Nang makaalis siya, nanginginig akong napaupo sa gilid ng kalsada. Gusto kong umiyak. Gusto kong sumigaw. Pero wala akong magawa.

Wala na akong pagpipilian.

Gabi na nang makarating ako sa address na nasa papel.

Napahinto ako sa paglalakad.

“Grabe…” bulong ko.

Sa harap ko, isang napakalaking villa ang nakatayo. Maliwanag ang mga ilaw, may mga mamahaling sasakyan, at may mga taong elegante ang suot na naglalakad papasok. Parang ibang mundo.

“Anong ginagawa ko dito…” mahina kong sabi sa sarili ko.

Huminga ako nang malalim at pumasok.

Habang naglalakad ako sa gilid ng hardin, hawak ang maliit kong bag, bigla akong napatigil.

Siya.

Ang mayabang na lalaking natapunan ko ng basura.

Nakatayo siya roon, naka-formal suit, mas lalo pang intimidating kaysa noong una. Nang magtagpo ang mga mata namin, kumunot ang noo niya.

“You again?” malamig niyang sabi. “What are you doing here?”

Naramdaman ko ang inis na biglang sumiklab sa dibdib ko. Pero hindi ko ipinakita. Tinaasan ko lang siya ng kilay.

“Trabaho,” maikli kong sagot.

“Work?” Bahagya siyang ngumisi, tila hindi naniniwala. “Here?”

“May problema ba?” diretso kong sabi, kahit kabado ako sa loob. “Wala kang pakialam. Nandito ako para magtrabaho.”

Tila nagulat siya sa sagot ko. Ilang segundo niya lang akong tinitigan, parang sinusuri ang tapang ko.

“Interesting,” sabi niya, nakangiting may kakaibang ibig sabihin. “Let’s see.”

Tumalikod siya, pero bago tuluyang lumakad palayo, bahagya siyang huminto.

“Try not to spill trash this time,” dagdag niya, halatang nang-aasar.

Napapikit ako sandali, pinipigilan ang galit.

“Bwisit na mayabang,” bulong ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero may masama akong pakiramdam. Parang ang gabing ‘to ay hindi lang basta trabaho.

At ang lalaking ‘yon…

Pakiramdam ko, hindi ito ang huli naming pagkikita.