All Chapters of From Basurera to CEO'S Wife : Chapter 11 - Chapter 20

131 Chapters

Chapter 11 – Sa Gitna ng Kasunduan at Damdamin

Lira’s POVTahimik ang apartment.Yung klase ng katahimikan na parang may sasabog anumang oras… hindi dahil sa galit, kundi dahil sa mga salitang hindi pa nasasabi. Nakaupo ako sa gilid ng sofa, hawak ang baso ng tubig na matagal nang malamig. Kanina pa ako nag-iisip kung paano ako napunta dito.From alley.From basura.To this… isang mamahaling apartment, kasama ang lalaking dahilan kung bakit nagbago ang takbo ng buhay ko.Narinig ko ang tunog ng pagbukas ng pinto.Si Nathaniel.Naka-black slacks at white shirt siya, nakabukas ang unang dalawang butones. Hindi siya naka-suit ngayon, pero kahit ganun, ramdam pa rin yung authority niya. Yung presensya niya na parang laging may kontrol sa paligid.“Hindi ka pa natutulog?” tanong niya, malamig pero hindi galit.Umiling ako. “Hindi pa.”Lumapit siya at tumingin sa paligid bago naupo sa tapat ko. Saglit lang ang pagitan namin. Masyadong saglit para sa isang kasunduang “walang emosyon.”“You okay?” tanong niya ulit.Napangiti ako ng pilit.

Kabanata 12: Ang Selos na Walang Karapatan

Lira’s POVHindi ko alam kung bakit mas mabigat ang pakiramdam ko ngayong umaga.Maaga akong nagising, pero parang wala akong gana bumangon. Tahimik ang apartment… masyadong tahimik. Walang tunog ng yabag ni Nathaniel, walang kaluskos sa kusina. Parang paalala na kahit magkasama kami sa iisang bubong, may malinaw pa ring distansya sa pagitan namin.Asawa sa papel.Hanggang doon lang.Habang nagtitimpla ako ng kape, bumukas ang pinto. Pumasok si Nathaniel, naka-gray suit ngayon, mukhang mas pormal kaysa kahapon. May hawak siyang phone at halatang may kausap.“Yes, I’ll pick you up later,” sabi niya, kalmado pero may lambing sa boses.Napahinto ang kamay ko sa paghalo ng kape.Pick you up?Hindi niya napansin na nakatingin ako sa kanya. Tumango siya habang kausap pa rin ang nasa kabilang linya. “See you tonight.”Binaba niya ang tawag at saka lang ako napansin.“Oh. Gising ka na pala,” sabi niya.“Oo,” sagot ko, pilit na normal ang tono. “May lakad ka?”“Dinner,” sagot niya. “Family thi

Kabanata 13 – Isang Hakbang Pabalik sa Pangarap

Lira’s POVHindi ko akalaing babalik pa ako dito.Nakatayo ako sa harap ng malaking gusali ng unibersidad, hawak ang envelope na naglalaman ng mga requirements ko. Malinis ang paligid, maraming estudyanteng naglalakad… may mga tumatawa, may nagmamadali, may mukhang pagod pero masaya.Parang ibang mundo.Ilang taon na rin mula nang huli akong pumasok sa ganitong lugar. Noon, dala ko ang pangarap. Ngayon, dala ko ang takot… at konting pag-asa.“Okay ka lang?” tanong ni Nathaniel na nasa tabi ko.Suot niya ang simpleng polo at slacks, walang suit, walang tie. Pero kahit ganun, kita pa rin ang authority sa kilos niya. Parang hindi bagay na nandito siya… parang mas sanay siya sa boardrooms kaysa enrollment lines.“Oo,” sagot ko. “Kinakabahan lang.”“Tao ka pala,” biro niya.Napatingin ako sa kanya. “Akala mo ba robot ako?”Ngumiti siya ng bahagya. “Minsan.”Pumasok kami sa loob. Habang naglalakad, ramdam ko ang mga tingin ng tao… hindi dahil sikat siya, kundi dahil… magkaiba kami. Sa itsur

Kabanata 14 – Unang Araw, Unang Gulo

Lira’s POVHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko ngayong umaga.Siguro dahil first day ko ulit bilang estudyante.O siguro dahil sa katotohanang… hindi ko na alam kung saan ako lulugar sa buhay ko ngayon.Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang simpleng blouse at jeans. Hindi ito mamahalin, pero malinis. Maayos. Presentable.Hindi na tulad dati.Huminga ako nang malalim bago lumabas ng kwarto.Paglabas ko sa sala, nandoon si Nathaniel. Naka-upo siya, may hawak na kape, naka-white polo at relo na halatang mas mahal pa sa buong wardrobe ko.Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.“You look… fine,” sabi niya.“Fine lang?” taas-kilay ko.Umubo siya. “I mean… you look good.”Napangiti ako ng bahagya. “Thank you.”Tumayo siya. “I’ll drive you.”“Nathaniel, kaya ko…”“I know,” putol niya. “Pero I want to.”Tumahimik ako.Minsan, mas nakakalito kapag ginagawa niya ‘yung mga bagay na parang… normal husband.Pero hindi naman siya normal husband.Pagdating nami

Kabanata 15 – Ang Babaeng Hindi Dapat Bumalik

Lira’s POVHindi ko alam kung bakit parang mas mabigat ang hangin ngayong araw.Second day ko pa lang sa college, pero pakiramdam ko parang isang buong buwan na akong pagod… hindi dahil sa lessons, kundi dahil sa mga taong nakapaligid sa akin.At lalo na…Dahil kay Nathaniel.Mula kahapon, hindi mawala sa isip ko yung sinabi niya.Stay away from him.Parang may karapatan siya.Parang may dahilan siya.Pero pareho naming alam…Wala.Pagpasok ko sa campus, sinalubong agad ako ni Ethan.“Hey, Lira!” masigla niyang bati. “You okay? You looked stressed yesterday.”Napangiti ako ng bahagya. “I’m fine. Just… adjusting.”He nodded. “Same. Wanna grab coffee before class?”“Sure,” sagot ko.Habang naglalakad kami papunta sa café area, napansin ko ang ilang estudyanteng tumitingin sa akin. May mga bulungan. May mga tingin na parang curious.Normal siguro.Pero may kakaiba.Parang may alam sila.Pagdating namin sa café, umorder kami. Ethan kept talking about professors, schedules, coding projects

Kabanata 16 – Pangakong Hindi Sigurado

Ethan’s POVTahimik ang luxury restaurant para sa ganitong klase ng usapan. Crystal chandeliers, soft piano music sa background, at waiters na parang mga shadows lang sa paligid. Lahat ay perpekto… mahal… untouchable. Parang si Vanessa.Nakaupo siya sa tapat ko, naka-eleganteng black dress, red lipstick, mata’y may halo ng confidence at konting desperation. Hinahalo-halo niya ang wine glass niya habang tinitignan ako.“Ethan,” simula niya, boses matamis pero seryoso, “kailangan mo na talikuran si Lira.”Diretso ang dating.“Divorce… who?” tanong ko, pilit normal ang mukha.“Don’t play dumb. Si Lira.”Napilitan akong huminga nang malalim.“Bakit hindi ka na lang umalis at mananatili dito para pakasalan ako?” tanong ko.Tumango siya, halatang may kirot sa mukha. “Hindi puwede. Bukas na ang flight ko papuntang London. May performance ako doon. Kailangan kong makuha ang gold medalist para proud ipakita sa mommy ko.”“Para makita ka niya bilang anak, hindi bilang kapalit ng nawawalang anak

Kabanata 17 – Ang Damdaming Itinatanggi

Lira’s POVHindi ko alam kung kailan nagsimulang maging ganito ka-komplikado ang lahat.Dati, simple lang ang buhay ko. Trabaho. Basura. Survival. Walang oras para sa feelings.Pero ngayon…Nandito ako sa campus, hawak ang mga libro ko, sinusubukang bumalik sa pangarap ko…Habang si Nathaniel, isang lalaking dapat ay malayo sa mundo ko, unti-unting nagiging parte ng bawat araw ko.At mas nakakalito…Dahil siya mismo, hindi niya alam kung ano ang nararamdaman niya.Paglabas ko ng classroom, sinalubong ako ni Ethan.“Hey, Lira! Ready ka na ba sa quiz mamaya?” tanong niya, nakangiti.Napatawa ako ng mahina. “Hindi pa nga ako sanay ulit mag-aral, quiz agad.”“Don’t worry,” sabi niya. “Tutulungan kita.”Naglakad kami papunta sa hallway, nag-uusap tungkol sa subjects, tungkol sa professors, tungkol sa normal na college life.Normal sana.Hanggang sa naramdaman ko ulit…Yung bigat ng tingin.Paglingon ko…Nandoon si Nathaniel.Naka-suit pa rin, seryoso ang mukha, parang hindi bagay sa campus

Kabanata 18 – Muntikang Halik sa Kotse

Tahimik ang gabi sa campus. Malamig ang hangin sa labas, ngunit sa loob ng luxury SUV ni Nathaniel, parang may kakaibang tensyon na bumabalot.Nasa passenger seat si Lira, hawak ang bag niya sa kandungan. Simple ang suot niya, ngunit malinis at maayos na kumpara noon. Hindi na siya yung basurerang laging marumi sa paningin ng iba.Sa driver’s seat, tahimik si Nathaniel. Seryoso ang mukha, nakatingin sa unahan, pero halata ang bigat ng hangin sa pagitan nila.“Bumaba ka na,” malamig niyang sabi.Napatingin si Lira. “Ah… okay.”Ngunit bago pa siya makagalaw, biglang nagsalita muli si Nathaniel.“Don’t misunderstand anything.”Natigilan si Lira. “Ha?”Huminga siya nang malalim, parang naiirita sa sarili niyang nararamdaman.“I don’t know why you keep… distracting me.”Nanlaki ang mga mata ni Lira. “Distracting?”Nathaniel’s jaw tightened. Hindi siya tumingin diretso sa babae.“Just… stop acting like you belong in my head.”Tahimik si Lira, hindi alam kung maiinis o matatawa.“Hindi ko na

Chapter 19 – Ang Babaeng Hindi Dapat Niyang Protektahan

Maagang pumasok si Lira sa campus kinabukasan. Simple lang ang suot niya… white blouse at jeans. Ang light brown curly hair niya ay nakalugay nang bahagya, mas presentable kaysa noon. Pero kahit anong ayos niya, ramdam pa rin niya ang mga matang nakatingin.Hindi siya sanay sa ganitong environment. Dati, alley at basura ang mundo niya. Ngayon, puro sosyal at mayayaman. At sa gitna ng campus na ito, parang may isang taong gustong ipaalala sa kanya na hindi siya kabilang.Si Camille.Habang naglalakad si Lira papunta sa hallway, narinig niya ang mga bulungan.“Siya yung bagong student?” “Yung laging kasama ni Ethan?” “Pero bakit sinusundo ng SUV?”Napabuntong-hininga si Lira. Hindi niya hiniling na mapansin. Gusto lang niyang mag-aral.Sa classroom, umupo siya sa bandang gitna. Maya-maya, dumating si Ethan bitbit ang laptop.“Morning,” ngumiti siya.“Morning,” sagot ni Lira.Tahimik silang nag-settle, pero halata kay Ethan ang tension.“Okay ka lang?” tanong niya.Ethan hesitated. “Abou

Kabanata 20: Ang Basurera sa Forum

Kinabukasan, pagpasok pa lang ni Lira sa campus, ramdam na niya agad na may mali.Hindi normal ang mga tingin.Hindi normal ang bulungan.May mga estudyanteng biglang tumatahimik kapag dumadaan siya, tapos pagkatapos ay nagtatawanan ulit. May ilan pang patagong kumukuha ng picture gamit ang cellphone.Napahigpit ang hawak ni Lira sa bag niya.“Bakit ganito sila?” bulong niya sa sarili.Habang naglalakad siya papunta sa hallway, may narinig siyang boses.“Uy, siya yun!”“Grabe… siya pala yung basurera?”“Akala ko joke lang!”Nanlamig ang katawan ni Lira.Basurera?Ano’ng pinagsasabi nila?Mabilis siyang lumapit sa isang group ng freshmen na nakatingin sa phone.“Excuse me…” mahina niyang tanong. “Anong nangyayari?”Nagtinginan sila, parang nahihiya pero halatang amused.Isa sa kanila ang nagpakita ng screen.At doon… bumagsak ang mundo ni Lira.Isang larawan.Larawan niya.Nasa alley siya, nakasuot ng lumang damit, may cart na puno ng garbage bags. Mukha siyang pagod, pawisan, pero pat

1 2 3 4 5 6

...

SCAN CODE TO READ ON APP