All Chapters of เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป: Chapter 51 - Chapter 60

ทั้งสามรอให้ทุกคนออกไปจากห้องหลังจากเลิกเรียนแล้ว ก่อนพระพายจะเริ่มเล่าเรื่องที่ไปสารภาพรักกับเจเดน รวมไปถึงถูกแฟนคลับของเขาต่อว่าจนเกือบมีเรื่องกัน ทันทีที่เล่าจบทั้งสามคนถึงกับคิ้วขมวดแน่น “คิดได้ไงวะว่ามึงเป็นซาแซง ถ้าคิดจะสืบทำไมไม่รู้ว่าที่บ้านของยัยพายเปิดร้านก๋วยเตี๋ยว จะมีปัญญาอะไรไปตามพ่อเทพบุตรของมันวะ” ชมพูสาวแก้มป่องเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจเท่าไร “จริง” มีนาหันมาเสริม “เป็นรุ่นพี่เสียเปล่า แต่สมองไม่โตตามอายุเลย เห็นผู้ชายบังตา” คำต่อว่าเล่นเอาพระพายถึงกับสะดุ้งเฮือก “เขาก็รักของเขาไหมแก” พระพายช่วยพูดแก้ต่าง “แหม่!!!...ช่วยพูดแก้ต่าง แกไม่โกรธบ้างหรือไงที่โดนแบบนั้น” มีนาตั้งคำถาม ทำเอาอีกสองคนหันไปสบตาเพื่อนร่างบางที่กำลังทำสีหน้าลำบากใจ ที่จริงหากแยกเรื่องกันแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจเดนด้วยซ้ำ การที่แฟนคลับฝั่งนั้นมาหาเรื่องเธอเป็นเพราะคิดว่าเธอเป็นซาแซง และอีกไม่นานพวกนั้นจะรู้ความจริงว่าไม่ใช่เธอ “โกรธสิ แต่แกก็รู้ว่าฉันไม่อยากมีปัญหากับคนพวกนั้น” เธอตอบตามความจริง “ถ้าอย่างนั้น ช่วงนี้เวลาไ

“ทะเลาะกันแบบนี้ อีกหน่อยคงลูกดก” มีนาพึมพำ แต่ชมพูกลับสะบัดหน้ามามองเธอตาเขียว ใครกันจะเอาผู้ชายปากจัดแบบนั้นมาทำพันธุ์กัน ก่อนจะทวนคำพูดของเพื่อนสาว“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะมีนา”มีนาหัวเราะในลำคอ เธอไม่ตอบก่อนจะเห็นว่ามีแท็กซี่ขับผ่านทางมาพอดี จึงชิงตัดบทโบกมือเพื่อเรียกรถขับไปยังร้านที่เธอจองไว้สถานบันเทิงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ส่วนใหญ่แล้วเป็นนักศึกษาต่างพากันมาผ่อนคลายหลังเลิกเรียน อีกทั้งวันนี้เป็นวันศุกร์แถมยังเป็นศุกร์สิ้นเดือน แขกที่มาเที่ยวจึงมากเป็นพิเศษร้านที่มีนาคัดสรรมาในวันนี้ เป็นร้านกึ่งผับกึ่งบาร์ สามารถสั่งอาหารดูนักร้องอย่างเพลินๆ เหมาะสมกับมือใหม่อย่างพระพายที่เพิ่งหัดดื่มเหล้าเป็นครั้งแรก“คนล้นออกมาหน้าร้านเลย เปลี่ยนร้านดีไหม?” พระพายเสนอ ปกติแล้วเธอไม่ชอบคนเยอะสักเท่าไร แต่นี่คนล้นออกมาจากหน้าร้านกันเลย“ได้ไง ฉันจองร้านนี้แล้ว ไหนๆก็มาแล้วรีบเข้าไปกันเถอะ” มีนาดันหลังเพื่อนสาวให้เข้าไป สุดท้ายแล้วคนไม่ชอบความวุ่นวายก็ต้องเดินเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้ทันทีที่เดินเข้ามา ทำเอาพระพายถึงกับตะลึงงันกับการประดับไฟในร้านละลานตา ก่อนจะกวาดสายตาแทบจะไม่เห็นโต๊ะ

“ชู่ว!! เงียบๆ หน่อยสิ”“...”“แล้วที่บอกว่าจะทำตรงนี้หมายความว่าไง?” พระพายผ่อนเสียงถามกลับด้วยความไม่รู้ ทำเอาเลโอถอนหายใจ ถ้าเธอสังเกตหน่อยก็จะเห็นถุงยางตกตามพื้นเกลื่อนเป็นจำนวนมาก“เธอไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่เนี่ย” คิ้วหนาชนกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่บทการสนทนาก็ต้องจบลงเมื่อร่างของสองชายหญิงค่อยๆ เดินตรงเข้ามาทางนี้พอเดินเข้ามาใกล้ๆ หัวใจดวงน้อยก็ค่อยๆ เต้นรัว เห็นว่าผู้หญิงร่างผอมบางในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเลือดหมู ใบหน้าสวยแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางหนา ผมยาวสลวยถึงกลางหลัง พระพายจำคนสวยจัดนั้นได้ทันที เพราะเธอมีดีกรีเป็นถึงดาวมหาลัยในปีนี้ทว่าคนที่ทำให้พระพายใจเต้นโครมครามไม่ใช่ใครอื่น แต่กลับเป็นร่างสูงของคนที่แอบชอบอย่างเจเดนกำลังจูงมือหญิงสาวเดินมาทางนี้ ไม่ได้เจอหน้าเป็นเดือน เขายังคงหล่อเหลาและดูโดดเด่นเหมือนเดิมฝนที่ตกลงมาเริ่มเม็ดใหญ่ขึ้น สองชายหญิงไม่ได้ระมัดระวังว่ามีคนแอบมอง ก่อนที่ฝ่ายชายจะเริ่มดึงร่างระหงส์มาประกบปากจูบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เริ่มลูบไล้ไปยังเนินอกใหญ่บีบมันอย่างหมั่นเขี้ยว“ไปในห้องน้ำเถอะเจเดน ทำตรงนี้อายเขา” หญิงสาวเอ่ย ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เ

“อืม...พะ พอแล้ว” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามสูดหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเรียกสติของตัวเองอีกครั้ง“ทั้งที่ของตัวเองก็เยิ้มขนาดนี้แล้วงั้นเหรอ”รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมาตรงมุมปาก มือหนาสอดเข้าไปตรงกระโปรงแหวกข้าง จากนั้นก็ใช้ปลายนิ้วชี้สำรวจตรงบริเวณเป้ากางเกงในเฉอะแฉะไปด้วยน้ำรัก“เกี่ยวอะไรกับนาย”“หึ...ขนาดนี้แล้วยังทำปากดีอีกนะ เคยช่วยตัวเองบ้างหรือเปล่าเถอะ”เรียวปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น เธอไม่ตอบคำถามของเขา แต่กลับเบี่ยงหน้าหลบไปอีกทางใครมันจะไปยอมรับว่าเคยกันวะ...เธอก็เป็นมนุษย์มีความต้องการไม่แตกต่างจากคนอื่น เพียงแต่เรื่องอย่างนี้ไม่มีใครเขาเอามาพูดกับคนอื่นหรอกแต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆ เจ้าของผมสีควันบุหรี่กลับลดตัวลงไปนั่งคุกเข่าใบหน้าเสมอกับส่วนนั้นของเธอ“นายจะทำอะไรน่ะ” เธอถามอีกฝ่ายด้วยความตกใจ“เงียบๆ หน่อย ถ้าทนไม่ไหวก็เอามือปิดปากตัวเองล่ะ”ชายหนุ่มพูดบอกแล้วถกกระโปรงยาวนั้นขึ้นจนเห็นชั้นในตัวจิ๋วสีเนื้อที่แทบจะปิดอะไรไม่มิด“ไม่เอานะ” เธอพยายามเอามือปัดปายเจ้ามือปลาหมึกของอีกคนออกแต่กลับไม่เป็นผลเอาเสียเลย สุดท้ายแล้วกางกางในตัวจิ๋วลงไปม้วนอยู่ที่เข่าของเธอกลีบดอกบัวไร้ขน

“ไอ้พาย โดนคุณหลินบ่นแน่ เฮ้อ” มีนาถอนหายใจทิ้ง แล้วยกนาฬิกาข้อมือสายเหล็กออกมาดู บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่งแล้ว “ไอ้แปนทำไมยังไม่รีบมาวะ”ทั้งที่นัดไว้ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน แต่ยังไม่เห็นแม้กระทั่งเงาของเจแปน มีนารู้สึกร้อนใจจนนั่งแทบไม่ติดเบาะ รู้งี้เธอไม่น่าปล่อยให้พระพายเมาเลย“หลิน ใครอ่ะ”“เหี้ย เมาแล้วจำแม่ตัวเองไม่ได้เหรอวะไอ้พาย” เหลือจะเชื่อว่าคนตัวเล็กไม่มีสติถึงขั้นจำชื่อแม่ตัวเองไม่ได้ เธอยิ้มจนดวงตาเป็นสระอิพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธ จำไม่ได้จริงๆ ว่าคนชื่อหลินเป็นใครร่างบางเอนตัวไปรับพนักผิง เปลือกตาสีไข่หนักอึ้งแทบจะลืมไม่ขึ้น จนมีนาพรูลมหายใจออกมา“งั้นแกรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำแป๊บนึง” ออกคำสั่งให้เธอรออยู่ที่โต๊ะ ก่อนจะเดินออกไปทำธุระส่วนตัวเมื่อนักร้องหนุ่มเปลี่ยนเพลงมาเป็นจังหวะเร้าใจ ไฟในห้องค่อยๆ หรี่ลงจนเกือบมองไม่เห็น หลายโต๊ะต่างลุกขึ้นเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน แม้กระทั่งเจ้าของดวงตากลมเธอลืมตาตื่น จากนั้นก็เริ่มกระโดดตามจังหวะเพลงอย่างไร้สติพระพายไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้ เธอกลายเป็นอาหารตาของคนกลุ่มหนึ่ง จากนั้นก็มีใครคนหนึ่งที่ช่างคุ้นหน