Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ย้อนกลับไปสิบเก้าปีก่อนครอบครัวของอิสระภักดี ประกอบด้วยธนินทร์ผู้เป็นพ่อ ผกามาศผู้เป็นแม่ และลูกชายสองคน คนโตชื่อธันวา ส่วนน้องชายคนเล็กชื่อธาราทั้งหมดอาศัยอยู่ในบ้านหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กในย่านชานเมืองชลบุรี ผู้เป็นพ่อทำธุรกิจการโรงแรมสามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้อย่างสบาย ขณะที่ผู้เป็นแม่มีอาชีพเป็นเพียงแม่บ้านดูแลลูกๆ อย่างไม่ขาดตกบกพร่องก่อนที่ผกามาศจะรู้ตัวเองว่าเธอป่วยเป็นโรคซึมเศร้า เธอเผชิญหน้ากับโรคนี้เพียงลำพังโดยไร้สามีเคียงข้าง เพียงเพราะว่าเขาให้ความสำคัญกับงานมาเป็นที่หนึ่ง มากกว่าครอบครัวที่อยู่ข้างหลังธนินทร์ทำงานอย่างหนักเพราะตอนนั้นธุรกิจโรงแรมของเขากำลังประสบปัญหาสภาพคล่อง บ้านที่เคยกลับมากินข้าวกับภรรยาในทุกๆ วัน กลับกลายมาเป็นอาทิตย์ละครั้ง หลังจากนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นเดือนละครั้งหนำซ้ำข่าวคราวที่ว่าธนินทร์กำลังควงนางแบบสาวในวงการ กลับทำให้อาการของผกามาศทรุดลงอย่างหนัก โรคที่เป็นอยู่ค่อยๆ กัดกินเธอไปเรื่อยๆ จนเธอดิ่งถึงขีดสุดกระทั่งผู้หญิงคนนั้นส่งรูปเธอและสามีนอนเปลือยอยู่บนเตียง ทั้งคู่กอดกันกลมพร้อมกับหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข นั่นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ผกามาศจ

แหวะ...หญิงสาวโก่งคออ้วกจนหมดไส้หมดพุง ตั้งแต่เช้าแอรินรู้สึกเวียนหัวจนไม่อยากลุกจากที่นอน แต่พอลุกขึ้นนั่งเธอก็ต้องรีบไปกอดชักโครกในทันทีอาการแบบนี้ เหมือนตอนตั้งท้องพีพีไม่มีผิด พอคิดดังนั้น ใบหน้าของหญิงสาวก็ซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด หัวใจพลันหล่นวูบไปที่ตาตุ่มแต่จะใช่อย่างที่คิดจริงๆ หรือ? ในเมื่อทุกวันนี้เธอยังกินยาคุมอยู่ทุกวันไม่มีขาด แล้วแบบนี้จะมีโอกาสตั้งท้องครรภ์ได้อย่างไรระหว่างรอผลตรวจที่หน้าห้องตรวจอย่างใจจดจ่อ แอรินถอนหายใจยาว มองไปเห็นสามีภรรยาคู่หนึ่ง เดินจูงมือกันมาโรงพยาบาล สายตาของคนทั้งคู่ดูรักกันมากจนเธอนั้นอิจฉาแว็บแรกที่เธอเห็นภาพของสองคนนั้น เป็นภาพของเธอกับสามีทับซ้อนกัน ซึ่งทำให้หัวใจดวงน้อยวูบโหวงอย่างน่าประหลาดฟึบเสียงประตูไม้เลื่อนออก คุณหมอหนุ่มเดินออกมาพร้อมกับกระดาษหนึ่งแผ่น เขามองหญิงที่เคยรักด้วยสายตาห่วงใย“แอร์” เขาเอ่ยเสียบเรียบ“...”“แอร์” ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มบาง“ว่าไงนเรศ”“เข้ามาในห้องดีกว่า” หญิงสาวพยักหน้า ก่อนจะลุกเดินตามคุณหมอหนุ่มเข้าไปในห้องตรวจ“ผลตรวจออกมาแล้ว แอร์ตั้งครรภ์ได้เกือบสี่สัปดาห์แล้วนะ” พอได้ฟั

ร่างบางแทบจะล้มทั้งยืนเลยก็ว่าได้ หลังจากที่แอบฟังความในใจธันวา จนเธอใช้เสาต้นใหญ่พยุงไว้ไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นเสียก่อนตำแหน่งที่เธออยู่ ไม่ว่าใครจะอยู่ตรงนี้ก็ได้เช่นกัน มันช่างเป็นคำที่ปวดใจจนเธอต้องเอามือมากุมที่อกด้านซ้ายไว้แน่นช่างน่าสมเพชสิ้นดี...แสยะยิ้มด้วยความสมเพชตัวเอง เป็นไปได้เธอจะไม่สารภาพรักกับคนไร้หัวใจคนนั้นเด็ดขาด ก่อนจะตั้งสติแล้วปาดน้ำตาที่เอ่อออกมา“คุณแอร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” แม่บ้านวัยกลางคนเห็นสีหน้านายหญิงไม่สู้ดีนัก จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“แอร์ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบ ใบหน้าของหญิงสาวดูซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด“ให้ดิฉันไปตามคุณธันไหมคะ” แม่บ้านถาม“แอร์ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะป้าแม้น”“ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าไม่สบายหรือยังไง บอกแม้นมาได้เลยนะคะ” แม่บ้านวัยกลางคนพูดย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าเป็นห่วง“เอ่อ...ป้าแม้นคะ”“คะคุณหนู”“ฝากป้าแม้นเตรียมรถให้หน่อยนะคะ พอดีแอร์นัดทานข้าวกับเพื่อนไว้ แอร์ว่าจะพาพีพีไปด้วย” ร่างบางระบายยิ้มอ่อน ถึงจะรู้สึกแปลกใจเพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว แต่แม้นก็ยอมที่จะทำตามคำสั่งของเธอในขณะที่รถเก๋งคันดำกำลังเคลื่อนตัว หญิงสาวนั่งอยู่ด้านใ

การใช้ชีวิตอยู่ในเมืองชนบท ห่างไกลจากผู้คนก็ไม่ได้แย่สักเท่าไร เพียงแต่ตอนนี้หญิงสาวกลับคิดถึงร้านทำเล็บเล็กๆ ของเธอเป็นอย่างมาก โชคดีที่ระหว่างนี้แอรินขอให้แม่บุญธรรมของเธอเข้ามาดูแลกิจการชั่วคราว ทำให้หายห่วงไปเปลาะหนึ่งส่วนอาการแพ้ท้องตอนนี้ทุเลาลงไปมาก อาจเพราะเด็กในท้องคงชอบที่จะอยู่กับอากาศบริสุทธิ์มากกว่าในเมือง ทำให้ช่วงนี้แอรินเริ่มทานอาหารได้เยอะ จนท้องยื่นออกมาเห็นเด่นชัด“มีอะไรให้เพียรช่วยอีกไหมคะ” แม่บ้านสาวเข้ามาเอ่ยถาม หลังจากที่ช่วยทำงานบ้านจนเสร็จหมดแล้ว“งั้นเพียรช่วยไปเก็บดอกมะลิได้ไหมจ๊ะ แอร์จะเอามาร้อยพวงมาลัยไปไหว้พระวันพรุ่งนี้” แอรินอยากหาอะไรทำฆ่าเวลา สบโอกาสที่ดอกมะลิกับกุหลาบในสวนบานสะพรั่ง เธอจึงอยากเอามาร้อยไปถวายพระ“ได้ค่ะ เดี๋ยวเพียรไปช่วยเก็บให้นะคะ” พูดจบแม่บ้านสาวก้มหน้าเดินออกไป ส่วนแอรินก็เดินไปตัดดอกกุหลาบสีแดงสดที่อยู่ในกระถางหน้าบ้านหวลนึกถึงความหลังตอนที่เธอยังเด็ก ตอนนั้นเธอมาอยู่กับแม่บุญธรรมไม่นานนัก ลดาสอนเธอร้อยพวงมาลัยขาย ได้ค่าขนมไปกินที่โรงเรียนอยู่เป็นประจำเพราะความจนมันทำให้แอรินแข็งแกร่ง ไม่ว่าเจอปัญหาในรูปแบบไหนเธอก็ไม่หวั่น เพร

เช้าวันถัดมา แอรินตื่นตั้งแต่ตีห้าลุกขึ้นมาทำกับข้าว จัดของแบ่งใส่ถุงเอาไว้เตรียมไปทำบุญที่วัด เนื่องด้วยเป็นวัดพระใหญ่ ชาวบ้านจึงแห่กันไปฟังเทศน์กันเพื่อเป็นสิริมงคล และเธอเองก็ตั้งใจจะทำบุญอยู่แล้วเช่นกันขณะที่กำลังเตรียมของอยู่นั้น ร่างสูงของธันวาก็เข้ามาร่วมช่วยสองสาว แม้จะไม่เคยหยิบจับตะหลิว หรือแม้กระทั่งปอกหัวหอมก็ยังทำไม่เป็น แต่แม่บ้านสาวอย่างเพียรก็ใจเย็นช่วยสอน ด้วยความเห็นใจชายหนุ่มอยู่“คุณอยู่ที่นี่แหละ” เห็นใบหน้าของเขาดูอิดโรย แอรินจึงพูดบอก หลังจากนำอาหารใส่ท้ายรถเก๋งคันเล็กเป็นที่เรียบร้อย“ให้พี่ไปทำบุญด้วยสิ”“แต่...”“ขัดคนทำบุญมันบาปนะคะหนูแอร์” ธันวาพูดสวน เพราะรู้อยู่แล้วว่าภรรยาจะปฏิเสธ ทว่าข้ออ้างของเขากลับทำให้แอรินไม่สามารถขัดได้ทั้งคู่ตอนนี้อยู่ในรถ ธันวาอาสาขับรถ ส่วนสองสาวพากันนั่งอยู่เบาะท้าย ส่วนเจ้าหนูพีพีนั่งคาร์ซีทข้างคนขับก็หัวเราะเสียงดังเอิ๊กอ๊าก เพราะรู้ว่าจะได้ไปเที่ยว“ไอ้รถคันนี้มันเล็กเกินไปไหมเนี่ย” ธันวาพูดบ่น หลังจากที่เข้ามานั่งในรถคันเล็ก เขารู้สึกอึดอัด ด้วยความที่ช่วงขายาว กับเบาะที่ปรับไปด้านหลังไม่ได้มาก“ให้ฉันขับไหมคะ” แอรินเสนอ