Alle Kapitel von เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป: Kapitel 61 – Kapitel 70

“ไอ้เด็กบ้า ฉันจะกลับแล้ว”เหตุการณ์หลังห้องน้ำทำเอาพระพายนั่งเก้าอี้ไม่ติด อีกทั้งสายตาคู่นั้นที่จ้องมองเธอ ทำเอาหญิงสาวถึงกับตัวร้อนวูบวาบจนต้องรีบออกมาจากสถานการณ์ล่อแหลมเสียก่อน โดยไม่รู้เลยว่าทันทีที่ประตูห้องปิดลง จะมีคนแอบหัวเราะตามไล่หลังเธอออกมาจากคอนโดของเลโอเกือบเก้าโมงเช้า และเพิ่งรู้ว่าคอนโดของเขาอยู่ห่างจากบ้านของเธอไม่ถึงสองกิโลเมตรเลยด้วยซ้ำ นั่งวินจากที่นั่นมาบ้านไม่เกินห้านาทีก็ถึงแล้วทันทีที่เธอก้าวเข้ามาภายในบ้าน ก็เป็นไปตามคาด เธอเจอหลินถือไม้เรียวรอต้อนรับด้วยท่าทีสงบ แต่กลับทำให้เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่“ม๊า” เธอเอ่ยเสียงแผ่วด้วยความรู้สึกผิด“เมื่อคืนม๊าบอกว่าไง ทำไมถึงไม่รักษาสัญญาพระพาย” หญิงวัยกลางคนยืนเท้าเอวด้วยความโกรธจัด“พายขอโทษค่ะ พายไม่มีข้อแก้ตัว” เธอก้มหน้ายอมรับผิด ไม่โกรธเลยหากจะถูกลงโทษ“...” หลินถอนหายใจยาว วางไม้ลงกับโต๊ะแล้วหย่อนก้นนั่งลงกับเก้าอี้ตัวกลม“ม๊า”“โตแล้วนี่ ดื้อกับม๊าได้แล้ว” หลินพูดประชด พระพายที่เห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปกอดร่างบางแน่นๆ“เมื่อคืนหนูเมามาก มีนามันไม่รู้จะมาส่งบ้านยังไง ก็เลยพาหนูไปนอนด้วย” เธอพูดโกหกเพื่อให้คนเป็นแม่

เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวาย ร่างบางในชุดนอนสีชมพูลายหมีสีน้ำตาลกำลังอิดออดไม่อยากจะลุกจากเตียงนุ่ม แต่เพราะวันนี้มีเรียนเช้าอีกทั้งเป็นวิชาสำคัญ เธอจึงจำใจเข็นตัวเองลุกออกเตียงอย่างยากลำบากเดินออกไปคว้าผ้าขนหนูที่ตากไว้ริมระเบียง เอาพาดไหล่เล็กแล้วเดินเข้าห้องน้ำเหมือนวิญญาณออกจากร่าง แต่พอได้น้ำเย็นๆ จากฝักบัวรดกายก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมา ก่อนจะรีบทำธุระส่วนตัวของตัวเองให้เสร็จโดยไว“ไม่กินข้าวก่อนเหรอพาย” หลินเอ่ยถามลูกสาวเมื่อเห็นว่าเธอกำลังใส่รองเท้าอยู่หน้าบ้าน“ไม่น่าทันอ่ะม๊า ฝากกินเผื่อด้วยนะ” เธอพูดบอกแล้วหันมาจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยก่อนออกจากบ้านไปร่างบางในชุดนักศึกษา กระโปรงทรงเอคลุมเข่า สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวดูสะอาดสะอ้าน วันนี้เธอดูแปลกตากว่าทุกๆ วัน ไม่ใช่เพราะเปลี่ยนรูปทรงกระโปรงที่สวม แต่กลับเป็นดวงตากลมสดใสไร้สิ่งกีดขวางมากกว่าแว่นตาที่เคยอยู่บนใบหน้าเปลี่ยนมาเป็นคอนแทคเลนส์สีใส เพราะไม่ชอบสบตากับคนอื่น ตอนนี้มันถูกเอาออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวย และดวงตาสีน้ำตาลของเจ้าของอย่างไร้การปกปิดเป็นครั้งแรก ถึงจะรู้สึกแปลกๆ แต่เธอก็อยากลองเปลี่ยนตัวเองดูสักครั้ง“ถ้ารู้ตัว

“ไอ้เด็กบ้า”เธอโกรธจัดถึงขั้นตะโกนต่อว่าคนตรงหน้าอย่างลืมตัว จนหลายคนที่อยู่บริเวณนั้นต้องหันมามองพวกเขาเป็นจุดเดียว“จำไม่ได้เหรอ ที่วันนั้นเรา...” เลโอยังรู้สึกสนุกกับการแกล้งคนตรงหน้า ยิ่งได้เห็นใบหน้าแดงของอีกฝ่ายก็ยิ่งรู้สึกอยากแกล้งขึ้นไปอีก กระทั่งร่างสูงของใครบางคนเดินตรงมา“มีอะไรหรือเปล่าพาย” เจแปนเอ่ยถาม พลางเหลือบมองหนุ่มรุ่นน้องที่ตัวสูงกว่ายืนถมึงทึงใบหน้าไม่สบอารมณ์แม้ตัวเองจะอายุน้อยกว่าเจแปนหนึ่งปี แต่ถ้ายืนเทียบกันแล้วเลโอตัวสูงใหญ่กว่ามาก หากมีเรื่องกันเขาชนะได้อย่างสบายอยู่แล้ว“แฟนเธอเหรอ?” เขาถามเธอตามตรงไม่อ้อมค้อม ขณะที่คิ้วสวยขมวดแน่นในทันทีเมื่อได้ยินคำถามจากคนตรงข้าม ร่างบางยืนเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่อง“เกี่ยวอะไรกับนายด้วย” เธอตอบห้วนๆ แสดงความไม่พอใจอย่างไม่ปกปิด ส่วนคนโดนหาเรื่องกลับยกยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน“จะต้องให้ย้ำใช่ไหม ถึงจะจำได้น่ะ” เจ้าของผมสีควันบุหรี่ย้ำเตือนอีกครั้งจนเธอถึงกับชะงักไป“นี่นาย” เธอถลึงตาใส่ส่งซิกห้ามไม่ให้เขาพูดต่อ แต่ท่าทีนั้นกลับสร้างความสงสัยให้เจแปนเข้าไปอีก สองคนนี้มีความลับอะไรกันอย่างนั้นหรือ“แล้วบอกได้ยัง ว่านี่แฟนเธอห

“มาเป็นคู่นอนกับผมสิครับ…พี่พาย”เจ้าของร่างสูงกดเสียงต่ำ แววตาไม่ได้แสดงว่าคำพูดที่เอ่ยออกมาจะล้อเล่นแต่อย่างใด มือหนาจับที่คางมนให้เชิดขึ้น ก่อนจะก้มกระซิบที่ข้างริมฝีปากบางราวกับร่ายมนต์สะกด แต่ทว่า...“โอ๊ย”ร่างสูงทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นปูพร้อมเอามือกุมท้อง โดยที่พระพายยืนกอดอกพร้อมกับเชิดหน้าด้วยความโมโห“ถ้าจะหาคู่นอนก็เชิญหาคนอื่นค่ะ อีกอย่างฉันเป็นรุ่นพี่นาย ถ้าจะพูดอะไรก็ระมัดระวังหน่อย” เธอพูดตักเตือนอย่างไม่ชอบใจนักเจ้าของคาราเต้สายดำยกยิ้มพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ ปกติแล้วเขาไม่เคยเพลี่ยงพล้ำให้ใครใช้เข่ากระทุ้งที่สีข้างได้ง่ายๆ เลย แม้กระทั่งทีมชาติคนปัจจุบันที่เป็นเพื่อนเขามาตั้งแต่เด็ก ก็ไม่ได้เฉียดแม้กระทั่งปอยผมด้วยซ้ำเห็นตัวเล็กๆ ไม่คิดว่าจะมีพิษสงขนาดนี้“และฉันขอเตือนว่าต่อจากนี้ นายห้ามมายุ่งกับฉันอีกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะหาว่าไม่เตือน”เธอชี้นิ้วสั่งก่อนจะรีบหมุนตัวแล้วสาวเท้าเดินไปจากตรงนั้น จนผมสั้นสีน้ำตาลสั้นสะบัดไปตามแรงหันขืนปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งหลักได้ มีหวังเธอคงโดนเอาคืนแน่ๆ เลย รีบเผ่นไปตอนที่อีกฝ่ายยังลุกไม่ขึ้นนี่แหละดีแล้วทว่าเธอไม่รู้เลยว่า ด้าน

ร่างบางฟุบหลับไปกับโต๊ะตอนไหนก็ไม่อาจรู้ได้ ตื่นมาอีกทีเป็นเวลาเกือบเก้าโมงเช้า เธอรีบขึ้นไปด้านบนอาบน้ำแต่งตัวให้สดชื่นขึ้นมาบ้าง ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดลำลองเป็นกางเกงยีนส์สีดำกับเสื้อยืดสีขาว แทนที่จะเป็นชุดนักศึกษาเหมือนเช่นเคยเธอตัดสินแล้วว่าวันนี้จะโดดเรียนเพื่อไปเฝ้าหลินที่โรงพยาบาล แม้ว่าห้องไอซียูจะมีเวลาเข้าออกเป็นเวลาก็ตาม แต่เธอก็ยังอยากจะอยู่ใกล้ๆ แม่ และคอยเป็นกำลังใจอยู่ไม่ห่าง“พาย”เสียงของชมพูส่งไปไม่ถึงคนนั่งหน้าเครียดอยู่ที่หน้าห้องไอซียู กระทั่งมือบางแตะเข้าที่ไหล่เล็กทำให้ร่างบางที่นั่งก้มหน้า ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาสะดุ้งเล็กน้อยเธอหันไปหาเพื่อนทั้งสาม ก่อนที่พวกเขาพากันเข้าไปล้อมวงกอดร่างเล็กเพื่อให้กำลังใจ“ฮึก ม๊า”เธอปล่อยโฮต่อหน้าเพื่อนอย่างไม่อาย ยิ่งได้ฟังหมอภพที่เรียกเข้าไปฟังอาการของแม่ล่าสุด หัวใจของเธอก็ยิ่งแตกสลาย“ไม่เป็นไรนะพาย ไม่เป็นไร พวกเราอยู่นี่แล้ว” เจแปนพูดพร้อมกับลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลสั้นเป็นการปลอบทั้งสามที่เห็นว่าติดต่อพระพายไม่ได้ตลอดสองวันที่ผ่านมา จึงพากันไปหาเธอถึงที่บ้าน แต่เมื่อไปถึงกลับเห็นว่าร้านก๋วยเตี๋ยวปิด ที่สำคัญหน้าบ้านยังล็