Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

Nawala lahat ng mahal niya’t pinaghirapan niya kaya noon gusto na niyang kitilin ang buhay niya. Sobrang na-depress siya noon at hindi alam ang gagawin. Pinalayasan pa siya sa mansyon at mag-isa lang, ni walang perang dala. Inisip niya noon, paano niya aalagaan ang batang nasa sinapupunan niya? Pumasok sa isip niya na alisin na lang ang bata para mawalan na siya ng kontak pa kay Aslan ngunit hindi niya kayang gawin yun. Ang batang nasa sinapupunan niya ay ang bukod tanging pag-asa niya lang upang mabuhay sa mundong ito. Ilang linggo ang lumipas, doon nakita niya ulit si Cohen. Ang lalaki ang nagsabi sa kanya na may depression siya at kapag pinagpatuloy niya iyon, malamang hindi makaka-survive ang anak niya. Bumalik lang siya sa realidad nang marinig niyang tumunog na ang bell.Pagdating niya sa classroom, nakita niya si Akiro. Hawak nito ang isang tissue at pinupunasan ang sipon ni Kira."Kadiri ka talaga! Ayaw ko lang na madumihan ang uniform ko kaya kita pinupunasan, okay?" angal

Ramdam na ramdam niya ang init at hapdi ng kanyang pisngi. Sa una, gusto niyang gumanti pero natigilan siya nang makita ang mga batang nakapalibot sa kanila. Bilang guro, hindi siya pwedeng magpakita ng karahasan sa harap ng klase.Kaya imbes na gumanti, tinitigan niya ang babae ng matalim."Anong karapatan mong saktan ako?""Karapatan? May karapatan ako dahil nilalandi mo ang asawa ko!" sigaw ng babae sa kanya habang dinuro-duro siya. "Bago ka pa lang dito pero ang lakas na ng loob mong kumirengking! Kaya pala pipi 'yang anak mo eh, karma mo 'yan sa kalandian mo!"Doon naputol ang pisi ni Kasumi. Okay lang na insultuhin siya pero ang idamay ang anak niya? Ibang usapan na yun.Mahigpit na hinawakan ni Kasumi ang pulsuhan ng babae habang nanlilisik ang kanyang mga mata. "Mag-sorry ka sa anak ko. Ngayon din."Tumawa nang nakakaloko ang babae at sumagot."Ako? Magso-sorry sa anak ng isang pokpok? ASA KA! Ngayon din, ipapaalis kita sa school na 'to! Hoy, tingnan niyo ang babaeng ito! Nagda

Matapos na sabihin yun, binuhat ni Kasumi si Kira at mahigpit na niyakap ang bata. Hinalikan pa niya ang mapupulang pisngi nito saka nagsalita. "Sorry, baby. Sorry kung natakot ka. Pero tandaan mo ito, kahit gaano tayo kahina kapag inaapi tayo ng iba kailangan nating lumaban, okay? Huwag mong hayaang tapakan ka nila. Naiintindihan mo ba, anak?"Tumango si Kira kahit hindi nito masyadong naiintindihan pa ang sinabi ng ina. Gamit ang maliliit nitong kamay, hinaplos ng bata ang namamagang pisngi ng ina. Pagkatapos, nilapit nito ang mukha upang hipan ang pisngi ni Kasumi. Parang may humaplos sa puso ni Aslan nang makita 'yon. Ramdam ni Aslan ang panunubig ng mga mata niya. Ang batang tinatawag na pipi, ang batang tinatapak-tapakan ng iba… Bakit nga ba ang bait-bait? Bakit ang sakit sa dibdib makita itong nasasaktan?Kinuyom ni Aslan ang kamao saka tiningnan si Mr. Castro. "Bigyan mo ako ng pangalan," malamig nitong utos. "Sino ang nag-utos sa asawa mo na gawin ito?! Kapag wala kang sago

Samantala nang makauwi si Kasumi, agad na sinalubong siya ni Cohen na naka-apron pa. Nang marinig ang ingay ng pinto kung saan bumukas ito dahil sa pagpasok niya, agad na ibinaba ni Cohen ang plato saka nilapitan si Kasumi. “Kira, halika rito at yakapin si Daddy, namiss baby girl!” masayang bati ni Cohen kung kaya’t tumakbo ang cute na cute na si Kira gamit ang maliliit nitong binti at nagpakarga sa lalaki. Si Kira naman ay malungkot na tingnan si Cohen saka tinuro ang pisngi nito saka pisngi ng ina na para bang nagsusumbong. Gets agad ni Cohen ang ibig ipahiwatig ng bata. Lumapit ang lalaki kay Kasumi at tinignan ang mukha nito.Nang makita niyang namumula ang pisngi at kamay ni Kasumi, nag-iba ang timpla ng mukha niya. Puno ng pag-aalalang tiningnan niya ang babae."Anong nangyari sa’yo? Sinong gumawa nito sa'yo?"Umiling lang si Kasumi bilang sagot. "Wala 'to. Sinulsulan lang ni Margareth ang mga parents kanina. Pero 'wag ka mag-alala, lumaban ako. Sinampal ko rin siya at mas m

Ang mga salitang binitawan ni Margareth ay parang kadenang nakapulupot sa leeg ni Aslan. Paulit-ulit na sinasabi sa kanya ng dalaga yun, parang sirang plaka na sumasakal sa kanya.Tinitigan niya ng masama ang dalaga saka nagsalita. "Alam mo, Margareth," mariin niyang sabi. "Sana namatay na lang ako noon. Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa magkaroon ng utang na loob sa isang tulad mo."Nanlaki ang mga mata ni Margareth pero bago pa ito makapag-react, tinalikuran na ito ni Aslan at pumasok sa loob ng VIP ward.Sa loob, nakahiga si Mrs. Anderson. Nang makita niya ang madilim na aura ng anak, akala niya ay nag-aalala lang ito sa lagay niya."Aslan," tawag ng matanda at pilit na ngumiti sa kanya. "Huwag ka nang mag-alala, okay? Nadulas lang naman ako pero magiging okay rin naman. Buti na lang nandiyan si Margareth, tinulungan niya ako. Nasugatan pa nga ng bubog ang pulso niya dahil sa pagligtas sa akin eh— Teka, nasaan na ba siya?"Hindi nagbago ang ekspresyon ni Aslan. "Ayos lang 'yan.