Todos os capítulos de My Zillionaire Husband begs for a Second Chance: Capítulo 51 - Capítulo 60

Kararating lang ni Kasumi sa office niya nang mag-ring ang phone niya. Nang makitang si Aslan ang tumatawag ay napahinga siya ng malalim bago sagutin ito. "Hello? Mr. Anderson, may kailangan ka ba?"Mula sa kabilang linya, rinig niya ang paos at pagod na boses ni Aslan."Kasumi, a-absent muna si Akiro ngayon. Mataas ang lagnat niya eh."Kumabog ang dibdib ni Kasumi. Nakaramdam siya ng pag-aalala sa bata pero pinigilan niya na lamang ang sarili. Hindi siya magiging marupok, saka may ama at stepmom naman ito na pwedeng mag-alaga sa lalaking anka niya. "Ganun ba? Sige, noted. I-mark ko na lang siya as excused sa record ko."Papatayin na sana niya ang tawag nang magsalita ulit si Aslan."Kasumi, sandali lang.""May kailangan ka pa ba, Mr. Anderson?""Gusto ka sana niyang makita," garalgal na sabi ni Aslan. "Kanina pa siya nagsasalita ng tulog at hinahanap ka niya. Hindi pa rin bumababa ang lagnat niya. Pwede bang... pwede bang pumunta ka muna rito?"Humigpit ang hawak ni Kasumi sa phon

Hindi alam ni Kasumi kung bakit pa yun sa kanya sinabi ni Aslan. Hindi niya maintindihan kung ano ang ibig sabihin nito. Hiwalay na sila apat na taon ang nakalipas pero nasa puder pa nito ang gamit niya? Bakit? Ibig ba nitong sabihin na hindi nito inalis ang mga gamit niya dahil hindi siya nito makalimutan? Kung ang dating Kasumi pa siya ngayon, baka kiligin na siya. Pero hindi na siya ang dating Kasumi na head over heels sa lalaki. Mahal? naniniwala siyang hindi siya mahal ng lalaki dahil kung mahal siya nito, hindi nito magagawa ang lahat ng nangyari noon sa kanya. Napangiti ng mapait si Kasumi saka umiling, “Huwag na, okay na kami rito.” Matapos na sabihin yun agad niyang pinatay ang tawag. Nang makabalik sa table, nakita niyang naubos kaagad ng dalawang anak niya ang pagkain nito sa plato. “Masarap ba?” ngiting tanong ni Kasumi sa mga anak. Pareho namang tumango ang dalawa kung kaya’t mas lumawak pa ang ngiti niya. “Gusto niyo pa bang kumain ulit?” Tumango ulit ang mga ito

Ibinigay ni Aslan si Kira kay Kasumi at mahinang nagsalita. "Ipinaayos ko na kay Butler 'yung guest room. Doon muna kayo matulog ni Kira kung may kailangan kayo, sabihin mo lang kay Butler Sebastian para mabili niya."Hindi sumagot si Kasumi. Kinuha niya lang ang bata, binuksan nang malawak ang pinto at nag-gesture na palabasin na ang dalawang lalaki.Napangiti nang mapait si Aslan bago tuluyang lumabas kasama si Mike.Pagkababang-pagkababa nila sa first floor, agad na inilabas ni Aslan ang mga reseta at inabot kay Mike."Tignan mo nga kung para saan 'yang mga gamot na 'yan."Kinuha iyon ni Mike at pinasadahan ng tingin. Pero pagkabasa nito sa unang ilang linya, nanlaki ang mga mata ng lalaki at napamura."Ptngina?!" Napatingin si Mike kay Aslan. "Pare, fertility prescription 'to. Nakita ko na 'to dati eh. Para 'to sa pagbubuntis. Aslan, wag mong sabihing sinubukan pa rin ni Kasumi na mabuntis apat na taon na ang nakakalipas para bigyan ka ng anak na babae?"Pagkarinig sa mga salitang

Kinabukasan, habang nagluluto si Kasumi ng almusal sa kusina, nag-ring ang phone niya. Pagkakita niya sa caller ID, sinagot niya agad ito."Hello, Kasumi," malambing bungad ni Cohen sa kabilang linya. "Kumusta si Akiro? May lagnat pa ba siya?""Oo, nilalagnat pa rin," sagot ni Kasumi. "Nag-file na 'ko ng leave ngayon, gusto ko sana siyang samahan at alagaan pa."Natahimik saglit si Cohen bago sumagot. "Sige. Samahan mo muna siya. Kawawa naman 'yung bata. Dadaan ako riyan mamaya, dadalhan ko kayo ng pamalit na damit ni Kira."Biglang namuo ang luha sa mga mata ni Kasumi. "Cohen, ang laki na niya. Ang laki na ng ipinagbago niya simula nung umalis ako. Halos kasinglaki na ng paa ko 'yung sapatos niya."Pumiyok ang boses niya sa mga oras na yun. Tumingala siya sa kisame para pigilang tumulo ang mga luha sa kanyang pisngi. "Kasumi, wag mong sisihin ang sarili mo," malumanay na pag-aalo ni Cohen sa kanya. "Wala kang choice noon. Siguro part talaga 'to ng mga pagsubok na kailangan niyong pa

Sa loob ng villa, tapos ng kumain ng almusal ang mag-iina. Nasa loob ang tatlo ng kwarto ni Akiro at doon muna tumambay. Nakahiga si Akiro sa kama, sa tabi niya ay ang nakaupong si Kira na seryosong nagdo-doodle gamit ang mga crayons nito. Sa di kalayuan, nakaupo naman si Kasumi sa sofa, tahimik na nagbabasa ng libro.Tanging ang tunog lang ng pagguhit ng lapis sa papel ang naririnig sa buong kwarto, pero para kay Akiro, ito na ang pinaka-komportable at pinakamasayang sandali ng buhay niya.Mayamaya, hindi niya mapigilang hawakan ang malambot na buhok ni Kira. Minsan, pinipisil niya ang matambok at makinis na pisngi nito.Hindi naman nagagalit ang bata. Sa tuwing aasarin siya ng Kuya niya, titingala lang ito at bibigyan siya ng isang malaki at inosenteng ngiti, litaw na litaw ang maliliit at mapuputi nitong ngipin kung kaya’t sobrang cute nito. Tuluyang natunaw ang puso ni Akiro sa puntong iyon. Okay din palang may kapatid na babae, iyon ang nasa isip niya. Kahit medyo magulo ang b