Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

Umasa pa naman si Aslan na baka palambutin ni Kira ang puso ni Kasumi para payagan siyang sumabay sa pagkain ng mga ito. Pero pagkarinig niya sa malamig na boses ng babae, isang mapait at mapanuyang ngiti ang kumawala sa mga labi niya.Bakit pa nga ba aasa pa siya? Anong karapatan niyang umupo sa iisang lamesa kasama ng mga ito? Siya naman ang unang nang-iwan at nagtapon sa kanila noon.Dahan-dahang tumayo si Aslan. "Sige na, maiwan ko na kayo. Kumain kayo ng marami at pakabusog."Bago siya tuluyang lumabas, binigyan niya muna ng isang nag-aalinlangang sulyap ang mag-iina niya. Sobrang bigat ng bawat hakbang niya palayo, tila may enerhiyang gusto siyang pabalikin sa dining area pero wala siyang magawa kundi pilitin ang sarili na umalis doon.Nang marinig ang pag-click ng pinto sa labas, hudyat na nakaalis na si Aslan, kitang-kita ang pagluwag ng paghinga ni Akiro. Nawala ang pag-aalala at tensyon na nararamdaman nito. Tahimik itong kumuha ng isang malaking hipon mula sa plato at m

Samantala, sa loob ng kwarto sobrang namumutla na si Aslan. Nakahiga lang siya sa kasama, medyo nahihilo at nanghihina na. Nakatayo sa gilid niya ang kanyang assistant na may dala-dalang pineapple juice. "Boss, 400mL lang naman sana ang kailangan. Bakit niyo pinilit na mag-donate ng 800? Sobrang delikado po niyan para sa katawan niyo."Dumilim ang mga mata ni Aslan habang nakatingin sa kisame. "Gusto ko lang maramdaman kung gaano kahirap na mag-donate ng maraming dugo."Kung siya nga na malusog at malakas na lalaki, nakakaramdam ng hilo at panghihina, paano pa kaya ang isang maliit at may sakit na babaeng tulad ni Kasumi? Sobrang bait talaga ng babaeng 'yon. Kahit ang sariling buhay, isinugal para lang makatulong sa iba.Bumangon nang bahagya si Aslan at lumingon sa pinto. "Asan na si Kasumi? Bakit hindi ka niya kasamang pumasok?"Nag-alangan ang assistant na sumagot ngunit nagpatuloy pa rin, "Uhm, nung nalaman po ni Miss Kasumi na ligtas na 'yung pasyente, umalis na po siya."Kumun

Para bang nakorner si Aslan sa mga oras na yun. Handa na siyang harapin ang lahat ng tantrums at pagbabanta ni Margareth sa kanya. Pero hindi niya inasahan na ang magiging pinaka malaking hadlang na naman niya ngayon ay ang sarili niyang ina.Simula nang mamatay ang Papa niya, silang dalawa na lang ng Mama niya ang magkasangga. Sabay nilang tiniis ang lahat ng pang-aapi ng pamilya Anderson at ang pangmamaliit ng ibang pamilya sa kanila. Sabay nilang ginapang iyon para marating ang posisyon niya ngayon.Kahit anong mangyari, hinding-hindi niya kayang hayaan na malagay sa kapahamakan ang kanyang ina. Nakatayo lang siya roon at tila ba pinagbagsakan ng mundo ang mukha. Nang makita ng ina ni Aslan ang pag-aalinlangan ng anak, mas lalo itong naging desperada. Malakas itong napahagulhol at hinampas ang kama. "Mas pipiliin mo ba ang Kasumi na 'yon kaysa sa sarili mong ina?! Pwes, kung ganyan lang din, tatapusin ko na ang buhay ko para hindi na 'ko maging pabigat sa'yo!"Walang pag-aalinl

Nang maalala ni Aslan kung paano niya hinayaang sirain at lasonin ng nanay niya ang isip ng tatlong-taong-gulang na si Akiro noon, nakaramdam siya ng matinding pandidiri sa sarili. Dahil sa kanya, nagdusa ng pareho ang mga anak niya. At ang mga batang ito, sila ang mga batang muntik nang ikamatay ni Kasumi para lang mailuwal sa mundo.Humugot ng malalim na hininga si Aslan bago tinawag ang pansin ng driver niya. "Balik tayo sa villa. Susunduin natin si Akiro."Pagdating niya sa villa, naabutan niya si Akiro na seryosong nagsasagot pa rin ng Math equations nito.Kumunot ang noo ng bata nang makita siyang pumasok. "Bakit nandito ka na naman po? Hindi ba dapat nandoon ka po sa ospital, nagbabantay kay Lola?"Nilapitan ni Aslan ang anak at marahang ginulo ang buhok nito. "Okay na ang Lola mo pero kailangan niya pang mag-stay sa ospital ng ilang araw. Wala akong time para bantayan ka rito. Pwede bang doon ka muna sa Mama mo tumira?"Kumislap ang mga mata ni Akiro nang marinig ang salitang

Nang makasakay sila sa kotse, hindi naiwasan ni Aslan na tumingala sa third-floor balcony ng unit ni Kasumi.At doon nga nakita niya si Kira. Nakadikit ang mukha ng bata sa salamin ng bintana habang masayang kumakaway sa kanya. Gumawa pa ito ng heart sign gamit ang maliliit na daliri nito bago nag-flying kiss.Sa isang iglap, nawala lahat ng inis at pagod sa katawan ni Aslan.Ngumiti siya at lumingon sa assistant na para bang nagyayabang. "Nakita mo iyon? Iba talaga kapag anak na babae ‘di ba? Sabi nga nila, comfort talaga ng mga anak nilang babae. ‘Wag kang mainggit, Luke ah! Wala kang chance ma-experience iyan dahil tatlong lalaki ba naman ang anak mo. Panigurado, pag nag-asawa 'yung mga 'yon, makakalimutan na nilang may tatay sila."Napangiwi si Luke dahil sa pang-aasar ng amo. “Boss, totoo namang sakit sa ulo ang tatlong lalaki pero at least, hinding-hindi nila ako itatapon palabas ng bahay na parang isang basura."Nawala ang ngiti ni Aslan. Tiningnan niya nang masama ang assista