Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

EP 22"หนูทนไม่ไหวแล้ว..." ลูกพีชพยายามขยับใบหน้ามาคลอเคลียร์กับซอกคอใหญ่ มือเล็กบีบหน้าอกตัวเองเบาๆ ริมฝีปากได้รูปซุกไซร้ไม่หยุด"อื้ออ~" ก่อนที่เสียงหวานจะครางออกมาไกล้ๆหูของไฟนอล เล่นเอาชายหนุ่มที่โดนยั่วตื่นตัวจนต้องรูดซิบกางเกงแล้วจับมือเล็กล้วงเข้า แต่ลูกพีชกลับสะบัดมือออกแล้วจัดการรูดแก่นกายพองโตเต็มไม้เต็มมือเล่น "ทำอะไร" นํ้าเสียงเเหบพร่าเอ่ยถามออกไป ทั้งๆที่ในใจรู้คำตอบเป็นอย่างดีว่าลูกพีชต้องการตัวเองมากขนาดไหน จนใบหน้าหวานผละออกงองํ้าเมื่อโดนถามแบบขัดใจ"ไหนบอกจะรับผิดชอบไงคะ?""แต่ไม่ใช่บนรถ" "บนรถไม่ได้หรอ" "ขอร้อง?" ไฟนอลเลิกคิ้วถาม.."หนูขึ้นเองก็ได้" ลูกพีชไร้สติจนคุมตัวเองไม่อยู่ ตอนนี้เธอต้องการชายหนุ่มอย่างไม่มีข้อแม้ ในสมองคิดอยู่อย่างเดียวคือต้องได้..ก่อนที่มันจะทรมานไปมากกว่านี้"รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา" "รู้ค่ะ" เธอพยักหน้าตอบ แต่ไฟนอลกลับเค้นยิ้มออกมา ตอนนี้รู้ตัว แต่หลังจากฤทธิ์ยาหมดของแผลงฤทธิ์เหมือนเดิม"ฉันจะรอดู" พูดจบชายหนุ่มก็เคลื่อนรถออกมาจากบริเวณหน้าร้านอาหาร แล้วเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆที่ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านเอาซักเท่าไหร่ พอรถจอดนิ่ง คนตัวเล็กก็เริ่ม

EP 24 "มั่นใจขนาดนั้น?" ใบหน้าหล่อเหลายื่นไปพูดใกล้ๆใบหูของลูกพีช แล้วเค้นยิ้มออกมาราวกับเรื่องที่เธอพูดมันตลกสิ้นดี แล้วเขาจะทำให้เธอได้รู้เองว่าไม่ใช่แค่เศษใจ แต่มันจะเป็นทั้งหัวใจที่เธอจะถูกเขายึดครองหมด จนหลงหัวปักหัวปำ.."ไม่ใช่แค่มั่นใจ เพราะยังไงหนูก็ไม่มีวันรักพี่" "จะรอดู" พรึบ ! พูดจบไฟนอลก็ผลักร่างเปลือยเปล่าล้มไปกองอยู่บนพื้นจนศรีษะชนเข้ากับขาโต๊ะอย่างรุนแรง แล้วร่างหนาก็เดินไปหยิบโซ่จากลิ้นชักออกมา ทำเอาคนตัวเล็กที่ใบหน้ายังเปียกฉุ่มไปด้วยคราบนํ้าตาใบหน้าฉายแววตกใจร่างกายสั่นเทาขยับถอยหลังหนี...หมับ ! "พี่จะทำอะไรอีก..?" ลูกพีชกัดริมฝีปากตัวเองกลํ้ากลืนพยายามบิดข้อมือออก เมื่อโดนมือหนาลากข้อมือมาไกล้ๆเตียงนอน แล้วจัดการล่ามข้อเท้าเธอติดกับขาเตียง เหมือนที่เคยทำมาก่อน แล้วถอยออกมาเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ..."ล่ามโซ่ ง่ายๆแค่นี้ก็มองไม่ออก?" ไฟนอลเลิกคิ้วถามแล้วไล่สายตามองเรือนร่างที่เขาได้ครอบครองคนเดียว ก่อนจะย่อตัวลงแล้วเชยคางมนขึ่น "....อึก" ทวาสายตาที่หญิงสาวมองกลับ เต็มไปด้วยความเกลียดชัง แทบไม่อยากมองหน้า แค่ลำพังตอนนี้ที่เป็นอยู่ก็ทรมานหัวใจจะแย่ กลับทรมาน

EP 26 "โดยไม่สนว่าใครจะเจ็บบ้างหน่ะหรอคะ?" "ใช่...อยากได้คือต้องได้" พูดจบก็ยื่นจมูกมาคลอเคลียร์กับซอกคอฉันแล้วขบเม้มเบาๆจนร่างกายมันร้อนวูบวามขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "ได้แล้วก็ไม่มีวันยอมปล่อยไปไหนด้วย.." ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำให้หัวใจฉันมันหล่นไปอยู่ตาตุ่ม...รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนล่ามให้อยู่ในโลกของพี่ไฟนอล...ไม่มีวันหนีพ้นยังไงยังงั้น.. และถ้ามันเป็นแบบนั้นขึ้นมาจริงๆละก็ฉันจะทำอะไรได้นอกจากทนอยู่แบบจำใจต่อไป...ยิ่งคิดก็เหมือนจะร้องให้ออกมาอีกครั้ง...แต่ก็ต้องหลับตากลั้นเอาไว้มือที่พยายามดันแผงอกกว้างออกก็อ่อนปวกเปียกลงกับที่"แล้วก็ทำตัวให้ดีด้วย ถ้าไม่อยากโดนล่ามอีก.." พูดจบก็ผละออกจากร่างฉัน แล้วเดินไปหยิบซองบุหรี่พร้อมกับทิ้งตัวนั้งลงบนโซฟาในมือมีโทรศัพท์ของฉันที่ไกล้จะพังเต็มทน เห็นแบบนั้นฉันจึงตัดสินใจทิ้งตัวล้มนอนบนเตียงด้วยใบหน้าบูดบึ้งขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเหมือนจะร้องให้อยู่ตลอดเวลา..[ END.. ] ( หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถให้บริการได้ในขณะนี้...กรุณาทำรายการไหม่ในอีกซักครู่ค่ะ... ) "ทำไมปิดเครื่อง แกอยู่ไหนอ่ะลูกพีช" นีโม่บ่นออกมากับตัวเองด้วยความเป็นห่วงเพื่อน เธอติ

EP 28 ลูกพีชนิ่งเงียบ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสับสนว่าที่ไฟนอลพูดออกมามันมาจากความรู้สึกข้างในจริงๆหรือแค่สถานะของเธอตอนนี้มันบังคับให้เขาต้องพูดออกมา "...." "ได้ยินไหมลูกพีช...ว่าเธอเป็นของฉันแค่คนเดียว" ชายหนุ่มยํ้าสถานะของเธอแล้วสะบัดมือออก ก่อนจะเบียนหน้าหันไปมองยังนอกประตูรถระงับอารมณ์กลัวว่าตัวเองจะโมโหและเผลอทำร้ายลูกพีชไปมากกว่านี้ เพราะถ้าเป็นคนอื่นเขาจะไม่ทนโมโหตอนไหนคือใส่ไม่ยั้ง.."แต่มันเป็นของพี่แค่ตัวไม่ใช่หรอคะ..." "ฉันจะทำให้เธอเป็นของฉันทั้งตัวและหัวใจเลยลูกพีช.." ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาพูดไกล้ๆเธอ สายตาคมกริบคู่นั้นฉายแววมุ้งมั่นจนคนตัวเล็กรู้สึกไหววูบร่างเล็กถอยไปชิดกับขอบประตูรถเหมือนหาที่พึ้ง"แค่ทำให้หนูเลิกคิดถึงพี่แทนไม่ได้แล้วคิดหรอคะ...ว่ามากกว่านี้พี่จะทำได้" "จะไม่ใช่แค่คิดถึง...เธอจะเลิกรักมันเลยแหละ" ไฟนอลพูดด้วยนํ้าเสียงเยือกเย็น...แววตาฉายแววยากจะคาดเดาเพียงวูบเดียวก็กลับมาเรียบนิ่ง...ก่อนที่ร่างหนาจะถอยกลับไปนั้งพิงหลังเบาะแล้วเริ่มเคลื่อนรถออกมาจากบริเวณนั้น...ก่อนจะขับมาจอดที่หน้าคณะการโรงแรม[ ลูกพีช ] "ออกมา...ฉันมารอเธอที่หน้าคณะแล้ว" (

EP 30 "พี่ไฟ...ไม่เอาแบบนี้นะคะ" ใบหน้าหวานก้มหงุดแก้เก้อ จนจมูกคมสันสัมผัสเข้ากับพวงแก้มแดงระเรื่อแทน ความนุ่มนิ่มที่สัมผัสทำเอาชายหนุ่มทนต่อความหอมหวานของคนตัวเล็กไม่ไหวฝังจมูกลงไปอีกครั้ง มือที่ยังคงลูบไล้แผ่นหลังเนียนปลดตะขอบราเชียร์ออกอย่างง่ายดาย ส่งผลให้ลูกพีชสะดุ้งตกใจ "ทำไม...ยังไม่หวั่นไหวอีกหรอ" "ไม่ใช่ค่ะ...หนู...เขิน" คำตอบของลูกพีชทำให้ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากออกมาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาทีละเม็ดๆแล้วกระชากมันลงพื้น ตามด้วยบราเชียร์สีเนื้อที่ปกปิดความใหญ่โตเอาไว้ จนท่อนบนของหญิงสาวเปลือยเปล่าสู่สายตาปราถนาของคนตรงหน้าจนเรียวแขนคู่สวยต้องยกขึ้นมาปิดมันเอาไว้ "เขินจริงด้วยว่ะ หน้าแดงหมดแล้ว""ผู้หญิงคนไหนเจอแบบหนู...เขาก็เขินกันทั้งนั้นแหละ.." ลูกพีชเถียงกลับด้วยนํ้าเสียงติดขัด หายใจไม่ทั่วท้องถึงแม้จะเคยแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียวกันมาหลายครั้งแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ชินอยู่ดีแถมตอนนี้ความรู้สึกมันคงไม่เหมือนเดิมเพราะแต่ก่อนเธอโดนขืนใจทั้งที่มีคนรักอยู่ ตอนนี้ถึงจะสมยอมความรู้สึกก็คงไม่เหมือนเดิม มันคงใจเต้นแรงทุกครั้งตอนชายหนุ่มอยู่บนร่าง..."แต่คนนี้ อยาก