Alle Kapitel von BAD ‘KING ผิดที่รัก : Kapitel 41 – Kapitel 50

EP 42"เมีย?" ทิศเหนือเลิกคิ้วสงสัยทั้งๆที่รู้คำตอบ.. "ใครมันเคยพูดว่ะ...ว่าจะไม่เอาลูกพีชทำเมีย" "หุบปาก...แล้วไสหัวออกจากห้องกูไป" "หึ...กลืนนํ้าลายตัวเองจนได้นะ" ทิศเหนือเค้นหัวเราะออกมาแล้วเดินล้วงถุงกางเกงมาชิดร่างไฟนอลพร้อมกับกระซิบเยาะเย้ยเสียงเเผ่วเบา ถ้าไม่ติดว่าลูกพีชยืนอยู่ด้วยหมัดคงจะง้างใส่ปากทิศเหนือเข้าให้ แล้วร่างหนาก็ยอมเดินออกจากห้องไป..."ยิ้มอะไร ดีใจรึไงที่มันมาหาฉันอยู่ห้อง?" "เปล่าค่ะ...แค่ขำคนที่เคยบอกว่าจะไม่เอาหนูทำเมีย.." ลูกพีชฉีกยิ้มกว้างแล้วยื่นมือไปบีบแก้มไฟนอลเล่นด้วยท่าทางนึกขันแต่ก็ต้องกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ เพราะผู้ชายตรงหน้าไม่สบอารมณ์ซักเท่าไหร่ ที่โดนเมียกับเพื่อนแกล้งจนพลาดท่าให้ทิศเหนือ.. "แล้วตอนนี้เป็นไง...หวงหนูจนหน้าแดงแล้ว~" "ฉันไม่ตลก" "โอ๋ๆ...ไม่โกรธนะ...หนูแกล้งแค่นี้เอง" ใบหน้าบึ้งตึงสะบัดหนีสัมผัสจากมือเล็ก "....""ดีกัน.." ลูกพีชจับมือหนามาอังที่แก้ม ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆออดอ้อนไฟนอล จนชายหนุ่มเผลอมองเข้าให้หัวใจมันก็พลันอ่อนยวบลงไม่เคยจะรอดกับลูกอ้อนของเธอเลยซักครั้ง มันทนไม่ไหว ต้านไม่อยู่..."ตัวเเสบ.." มือหนาหยิกแก้มเนียน

EP 44พูดจบคนตัวเล็กก็เตรียมตัวจะหันหลังให้ แต่มือหนากลับรั้งข้อมือเธอไว้ แล้วหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้สีหน้าเจื่อยลงอย่างเห็นได้ชัดเจน เมื่อรับรู้ว่าตัวเองลืมไปรับเธอ เเถมแบตยังหมดได้ถูกเวลาพอดีจนเครื่องดับ เลยทำให้เธอเข้าใจผิด..."ลูกพีช...เดี๋ยว" "ปล่อยหนูเถอะค่ะ...หนูไม่อยากรบกวนเวลาของพี่""นี้มันอะไรกัน...?" "มันไม่เกี่ยวกับเธอ..." "แล้วนายจะไปไหน...ไฟนอล!" ไม่ทันที่เธอจะเข้าใจ ไฟนอลก็หันไปพูดกับเธอจนแองจี้ที่สีหน้าฉายแววสงสัยหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย ก่อนที่ชายหนุ่มจะลากแขนลูกพีชออกมาจากร้านไอศครีม โดยที่เธอยังอ้าปากค้างกับเหตุการณ์ตรงหน้า..โรงรถ..."ปล่อยหนู.." "เมื่อกี้มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด...แองจี้คือผู้หญิงของไอ้เพิร์ธ.." "พี่มาบอกหนูทำไม...กลับไปหาเธอเถอะค่ะ""ไม่เชื่อที่ฉันพูด?" หลังจากที่ลากลูกพีชมายังรถคันหรูของตัวเอง ชายหนุ่มก็จัดการยัดร่างเล็กที่มีท่าทีไม่สมยอมเข้าไปในรถ ใบหน้าหวานงองํ้ามองออกไปยังหน้ากระจก..."หันหน้ามานี้.." "...." "ลูกพีช.." "...." "มาคุยกันดีๆ" คนตัวเล็กยังนิ่งเงียบไม่ปริปากพูดอะไร ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวไม่ได้อยากร้องให้ง่ายขนาดนี้แต่มันก็อดท

EP 46เหมือนโลกทั้งใบมันแตกสลายลงกับที่ ร่างกายทรงตัวไม่อยู่อ่อนแรงลงจนดีไวน์และเพิร์ธต้องพยุงร่างเอาไว้.."ไม่...อึก...ไม่!!" ไฟนอลแทบสติแตก ร่างหนาสะบัดออกเพื่อจะวิ่งไปหาลูกพีชแต่กลับถูกสองหนุ่มรั้งตัวเอาไว้ ก่อนที่ร่างกายมันจะไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง.."ไอ้ไฟมึงหยุด!....มึงแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วตั้งสติ...พวกกูอยู่ตรงนี้" ดีไวน์ที่ทนเห็นเพื่อนเหมือนตายทั้งเป็นไม่ไหว ชายหนุ่มดึงร่างของไฟนอลมาสวมกอดปลอบใจ...ทิศเหนือเองก็ทนมองภาพแสนเจ็บปวดนั้นไม่ไหวมือหนายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองลวกๆ...ส่วนเพิร์ธได้แต่เบียนหน้าหนีเพราะนํ้าตามันไหลออกมาด้วยความสงสาร.."...." ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอยเอ่อท่วมด้วยหยดนํ้าตา ภาพตรงหน้ามันพร่ามัวจนโฟกัสอะไรไม่ได้ใบหน้าหล่อเหลาแสดงออกว่าเจ็บปวดราวกับจะขาดใจ...ไฟนอลทิ้งหน้าลงกับบ่าแกร่งปล่อยโฮออกมาจนร่างกายสะอึกสะอื้น...ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจว่าตัวเองควรจะดีกับเธอตั้งแต่แรกก่อนที่โอกาสมันจะมาถึงเร็วขนาดนี้วันที่ลูกพีชอาจจะจากไปแสนไกล.."มึงร้องออกมาให้หมด....แล้วกลับมาเป็นเหี้ยไฟคนเดิมของพวกกู.." "คนที่ผ่านเรื่องแย่ๆมามากมาย...แต่กลับผ่านมันมาได้..." เพิร์ธพูดก่อนลงท้ายด้วย

EP 48 ลูกพีชกลืนนํ้าลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก ก่อนที่ร่างหนาจะขึ้นคร่อมตัวเธอเอาไว้แล้วกระชากผ้าเช็ดตัวออกจากร่างอย่างนึกรำคานเผยให้เห็นหน้าท้องที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามเป็นลอนๆ.."อ๊ะ..พะ..พี่ไฟนอล.." ไม่ทันที่เธอได้ตั้งตัวใบหน้าหล่อเหลาก็ก้มลงมาซุกไซร้ลำคอระหงขบเม้มเบาๆฝากรอยเอาไว้จนพอใจก็เลื่อนลงมาระหว่างเรียวขาคู่สวยตรงจุดกลางกลาย มือหนาจับชุดคลุมออกแล้วแตะปลายลิ้นเปียกชุ่มสัมผัสกับติ่งเกสรสีชมพูหอมหวาน จนลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อย.."อื้อ.." เธอหลุดครางออกมาเบาๆมือไม้ไม่อยู่กับที่ ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ร่องแคบเริ่มผลิตนํ้าหล่อลื่นออกมาเรื่อยๆอย่างอัตโนมัติในขณะที่ลิ้นหนายังคงชอนไชอยู่กับตรงนั้นด้วยความคลั่งไคล้..พอร่างเล็กตอบสนองชายหนุ่มก็ผละลิ้นออกแล้วจับเรียวขาคู่สวยถ่างให้กว้างกว่าเดิม มือหนาจับหัวหยักจ่อใส่ร่องแคบแล้วถูไถไปมาสองสามครั้งท่อนเอ็นก็พร้อมใช้งานแข็งทื่อขึ้นมา เอวสอบดันเข้าไปทีละนิดด้วยการกระแทกเบาๆจนในที่สุดจุดเชื่อมทั้งสองก็ดูดกลืนกันได้อย่างลงตัว จนใบหน้าหวานเหยเกชายหนุ่มเลยโน้มตัวลงไปตะลอมจูบกับคนใต้ร่าง "อื้อ!" ลูกพีชครางออกมาเบาๆเรียวลิ้นตอบสนองลิ้นหน้าด้วยการหยอก

EP 50 "ก็หนูถามเพราะใส่ใจไง.." "ถ้าอย่างงั้นก็รีบไปเถอะ พี่อยู่คนเดียวก็ได้" นํ้าเสียงนอยด์ๆพูดออกมาแล้วปล่อยกอดคนตัวเล็กพร้อมกับพลิกร่างหันหลังให้ ลูกพีชที่เห็นท่าทีน้อยใจของชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมา "ไว้เจอกันนะคะ" ฟอด ! เธอก้มหน้าหอมแก้มไฟนอลแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทาง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูใบหน้าหันกลับไปมองคนบนเตียงอีกครั้ง มือเล็กยกมือถือขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปส่งไปในแชทกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อภารกิจลับ.....เชียงไหม่...( ไร้สตอเบอร์รี่ )ลูกพีชเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ท้ายไร้สตอเบอร์รี่ ซึ้งแต่ละหลังเป็นที่พักของคนงานที่นี้หญิงสาววางกระเป๋าไว้แล้วเดินไปที่ประตูบ้านมือเล็กยกมือขึ้นเคาะเพื่อเป็นสัญญาณว่าเธอมาถึงแล้ว...ก๊อก ก๊อก ก๊อก...แกร๊ก.."ลูกพีช..." "แม่" หมับ ! ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความคิดถึง พรพรรณที่อยู่ในชุดทำงานอยู่พยายามดันคนตัวเล็กออก เพราะร่างของตัวเองชุ้มเหงื่อ "ทำไมช่วงคํ่าแบบนี้ล่ะ...ทางเข้าก็ใช่ว่าจะมาง่ายไม่เหนื่อยหรอลูก" "ไม่ค่ะ...ก็หนูคิดถึงแม้นี่นา" "แล้วนี้รุ่นพี่หนูที่ว่าจะมาด้วย มากันรึยังล่ะฮึแม่เตรียมที่นอนไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"