Lahat ng Kabanata ng ภรรยาตัวร้ายที่สามีรัก (ยุค 80): Kabanata 11 - Kabanata 20

"คุณจะอาบกับผมไหม"มือเรียวที่ปลดกระดุมเสื้อให้สามีชะงักไป เพราะไม่คิดว่าสามีจะกล้าเอ่ยปากชวนให้อาบด้วยกัน จากที่ตั้งใจจะแค่ถูหลัง เธอที่อยากกระชับความสัมพันธ์ก็เลยตกปากรับคำไป"อาบค่ะ"คำตอบของภรรยาทำซางเหยียนนิ่งไป เพราะคิดว่าถึงชวนไปเธอก็คงปฏิเสธอยู่ดี "แน่ใจนะ"คิ้วเข้มเลิกสูงขณะมองหน้าภรรยาที่ขนาดทำเรื่องอย่างว่ายังต้องปิดไฟ แล้วนี่อาบด้วยกันตอนเช้ามีแสงสว่างจ้าขนาดนี้เธอไม่อายหรืออย่างไร ท่าทางที่เปลี่ยนไปทำเขางงเป็นไก่ตาแตกทีเดียว"ค่ะ"ในเมื่อตั้งใจว่าจะแก้ไข เธอต้องตัดคำว่า 'อาย' ออกไปจากใจ นี่เป็นโอกาสดีที่เธอจะทำหน้าที่ภรรยาแสนดีไม่ใช่หรือไร ถ้าปฏิเสธไปโอกาสที่เขาจะกล้าชวนอีกคงแทบไม่มีเลย"คุณไปผสมน้ำรอฉันก่อนนะคะ"ซิงอีส่งยิ้มให้สามี เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยจินตนาการถึงมัน คนที่ตั้งรับไม่ทันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านี่คือความฝันหรือความจริง จนต้องแอบหยิกแขนตัวเองเพื่อทดสอบดู พอรู้สึกว่า 'เจ็บ!' เขาถึงได้มั่นใจจริงๆ ว่าไม่ได้ฝัน"ซิงอี""คะ""คุณไม่สบายหรือเปล่า""ฉันสบายดีค่ะ"คำตอบพร้อมรอยยิ้มของภรรยาทำให้ชายหนุ่มจำต้องเงียบปากไป เขาถอดเสื้อของตัวเองวางเอาไว้ ก่อนจะเดินออกจากห

'ทำไมถึงยังไม่มานะ'เกาหมิงพึมพำขณะก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือ เขาถือตั๋วรถไฟในมือ 2 ใบ รอยยิ้มที่มีเริ่มค่อยๆ เลือนหาย เมื่อใกล้ถึงเวลาที่รถไฟจะเคลื่อนตัวออกจากชานชาลา แววตาของเขามีแววกังวล'หรือเธอจะเปลี่ยนใจ'ความคิดหนึ่งผุดแว่บขึ้นมา แต่เขาก็รีบสลัดมันออกไป เกาหมิงเชื่อมั่นว่า 'เขา' คือคนที่เธอรักสุดหัวใจ จดหมายที่ส่งโต้ตอบกันตลอดสามปีคือสิ่งยืนยัน และเขาก็อยากใช้ชีวิตที่เหลือกับเธอวันนั้น....วันที่รู้ว่าเธอจะแต่งงานมันเป็นวันที่หัวใจของเขาโดนเหยียบย่ำจนพังยับเยิน รู้สึกโกรธที่ไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ ว่า เป็นเพราะเขา 'จน' ใช่ไหม ทุกคนถึงได้ดูถูกไม่สนใจ จากความโกรธก็แปรเปลี่ยนมาเป็นความเกลียดชังโดยไม่รู้ตัวเขาเกลียด...ผู้ชายที่มาแย่งซิงอีไปเขาเกลียด....พ่อของซิงอีที่ไม่แม้แต่จะมองพอนึกถึงตรงนี้มือที่ถือกระเป๋าใส่เสื้อผ้าก็พลันกำแน่น ตอนนั้นเขาอาจจะยังไม่พร้อม แต่ตอนนี้เขา 'พร้อม' แล้วที่จะมาทวงของๆ ตัวเองกลับคืนมา ทุกคนจะได้รู้ว่าเกาหมิงคนนี้...ไม่ได้เป็นแค่ไอ้กระจอกอีกต่อไป!นิสัยที่ไม่ชอบแพ้ใคร ทำให้เกาหมิงมุ่งมั่นที่จะเอาของๆ ตัวเองคืน ถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่า

ในเมื่อการกระทำแย่ๆ เห็นแก่ตัวในชาติที่แล้วทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับสามีไม่ดีเท่าไหร่ มีช่องว่างและรอยร้าวเกินกว่าที่จะเชื่อใจ'ภารกิจกอบกู้หัวใจ'ฉัน​​​​​​คงต้องเริ่มจริงจังซิงอีคิดขณะมองสามีที่ยังคงเจ็บฝังใจ มันเป็นอุปสรรคที่เธอต้องก้าวผ่านไป เพื่อทวงหัวใจชอกช้ำของสามีให้กลับคืนมา ต่อให้ต้องใช้เวลา ซิงอีคนนี้ก็ยินดี"ฉันช่วยค่ะ"ร้อยวันพันปีเธอเคยคิดอยากช่วยสามีเปิดร้านในตอนเช้าไหม คำตอบคือ 'ไม่' การกระทำของเธอทำคนแถวนั้นมองด้วยความแปลกใจที่เห็นสะใภ้บ้านโจวลุกขึ้นมาช่วยทำงานทำการ"ผมทำเองได้"คนอื่นเห็นยังแปลกใจขนาดนี้ แล้วสามีจะแปลกใจขนาดไหน เขาดึงของจากมือเธอไป สงสัยจะยังไม่ชิน "ช่วยกันดีกว่าค่ะ"สามีดึงไป เธอก็ดึงกลับมาได้ ซิงอีคนนี้มาพร้อมความมุ่งมั่นตั้งใจ ช่องว่างที่เธอเคยขีดไว้ เธอจะค่อยๆ ขยับให้กลับมาชิดสนิทดังเดิม "คุณอยู่เฉยๆ เถอะ"เสียงทุ้มต่ำบอกขณะแย่งของในมือภรรยากลับมา แต่ภรรยากลับยื้อไว้ไม่ยอมคืน"ฉันอยากช่วยค่ะ"ซิงอีตีมึนส่งยิ้มให้สามีที่หนีเธอท่าเดียว"แต่ก่อนคุณไม่เคยช่วย"ชายหนุ่มพูดในสิ่งที่เธอเคยทำ ครั้งแรกเขาคิดว่าเธอคงไม่รู้ว่าต้องหยิบจับอะไร แต่พอเขาบอกเ

'อะไรของเขากัน'ซิงอียู่ปากพึมพำขณะมองตามแผ่นหลังของสามีที่เดินหนีหายไป ดวงตาคู่สวยก้มมองนิ้วที่สามีทำแผลให้ เธอไม่ใช่คนมองโลกในแง่ร้ายอะไร ถ้าไม่รักก็คงไม่สนใจ อย่างน้อยเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอต้องทำแผลเอง "คุณทำอะไรอยู่คะ"ซิงอียื่นหน้ามาดูสามีที่นั่งจดรายการของที่จะต้องซื้อเข้าร้าน เขาเป็นสามีที่ขยันมาก และมีความรับผิดชอบสูงด้วย"คุณสนด้วยเหรอครับ""สนสิคะ"คำถามของสามีคล้ายต่อว่าเธอกลายๆ แต่มันไม่ได้มีความหมายสำหรับคนที่อยากแก้ไข มองข้ามอดีตไป และเดินหน้าง้อสามีสุดกำลัง"รายการของที่จะซื้อมาเพิ่มใช่ไหมคะ"เพราะสามีเปิดร้านขายของชำ เขาจึงต้องเดินทางเข้าตัวเมืองใหญ่อาทิตย์ละครั้งเพื่อซื้อของมาตุนไว้ ปกติภรรยาไม่เคยจะถามและไม่สนใจ เขาจะทำอะไรก็แล้วแต่เลย"คุณจะไปซื้อของเมื่อไหร่""ให้ฉันนั่งรถไปเป็นเพื่อนไหม""ฉันอยากไปช่วยคุณถือของ"ทุกประโยคที่หลุดออกมาทำสามีชะงักไป เขาหูฝาดไปใช่ไหม ภรรยาที่แทบไม่เคยจะไปไหนมาไหนด้วยกัน ตอนนี้กลับอยากไปกับเขา ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ "ผมไปพรุ่งนี้"ถึงจะตกใจแต่ซางเหยียนก็เก็บอาการ เขามองใบหน้าสวยหวานที่ดูสดชื่นขึ้นกว่าแต่ก่อนราวกับคนละคน"ให้ฉันไปด้วยนะ"

พอกลับมาถึง ซิงอีก็รีบเอาเสื้อผ้าที่ซักไปตากหลังบ้าน ความทรงจำของซิงอีในอดีตชาติทำให้เธอทำทุกอย่างได้อย่างคล่องแคล่ว ถึงจะขาดเครื่องอำนวยความสะดวกก็ต้องถูไถกันไป เธอไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร โชคดีแค่ไหนแล้วที่ครอบครัวของสามีมีอันจะกิน'เชื่อพ่อแล้วจะดีเอง''ใครๆ ก็อิจฉาแกรู้ไหม''จะร้องไห้ฟูมฟายทำไม''แต่งๆ ไปเดี๋ยวก็รักกันเอง'จริงอย่างที่พ่อในอดีตชาติของเธอพูดทุกอย่าง สามีของเธอเป็นคนดีมาก คิดถึงทุกคนในบ้าน ไปเยี่ยมแต่ละครั้งก็จะมีของติดไม้ติดมือเสมอ ถึงจะรวยแต่เขาก็เป็นคนง่ายๆ ไม่ถือตัว ทำให้ครอบครัวของเธอรักเขยคนนี้เหลือเกิน'พ่อล่ะภูมิใจจริงๆ'พ่อของเธอพูดด้วยแววตาอิ่มเอมใจ และมักพูดอวดใครต่อใครว่าเธอได้ดิบได้ดี มีสามีที่ดี มีเงินทองใช้สุขสบาย ซางเหยียนเป็นคนที่พ่อเธอวางใจฝากบุตรสาวไว้ ดังนั้นเธอในอดีตชาติจึงแทบไม่กล้าปริปากพูดอะไร ความลับต้องเป็นความลับต่อไป เธอติดต่อกับเกาหมิงที่ไปเรียนทางจดหมาย และรอคอยวันที่จะหนีไป โดยไม่สนใจคำว่า 'ถูกต้อง' เลยเฮ้อออออ!ความทรงจำที่ผุดขึ้นมาทำซิงอีถอนหายใจ โชคดีนะที่เธอย้อนมาในช่วงเวลาที่ยังไม่ได้หนีตามเกาหมิงไป ความรักที่ซิงอีในอดีตมีให้ เธอกลั