เขินอายไปใย

"คุณจะอาบกับผมไหม"

มือเรียวที่ปลดกระดุมเสื้อให้สามีชะงักไป เพราะไม่คิดว่าสามีจะกล้าเอ่ยปากชวนให้อาบด้วยกัน จากที่ตั้งใจจะแค่ถูหลัง เธอที่อยากกระชับความสัมพันธ์ก็เลยตกปากรับคำไป

"อาบค่ะ"

คำตอบของภรรยาทำซางเหยียนนิ่งไป เพราะคิดว่าถึงชวนไปเธอก็คงปฏิเสธอยู่ดี 

"แน่ใจนะ"

คิ้วเข้มเลิกสูงขณะมองหน้าภรรยาที่ขนาดทำเรื่องอย่างว่ายังต้องปิดไฟ แล้วนี่อาบด้วยกันตอนเช้ามีแสงสว่างจ้าขนาดนี้เธอไม่อายหรืออย่างไร ท่าทางที่เปลี่ยนไปทำเขางงเป็นไก่ตาแตกทีเดียว

"ค่ะ"

ในเมื่อตั้งใจว่าจะแก้ไข เธอต้องตัดคำว่า 'อาย' ออกไปจากใจ นี่เป็นโอกาสดีที่เธอจะทำหน้าที่ภรรยาแสนดีไม่ใช่หรือไร ถ้าปฏิเสธไปโอกาสที่เขาจะกล้าชวนอีกคงแทบไม่มีเลย

"คุณไปผสมน้ำรอฉันก่อนนะคะ"

ซิงอีส่งยิ้มให้สามี เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยจินตนาการถึงมัน คนที่ตั้งรับไม่ทันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านี่คือความฝันหรือความจริง จนต้องแอบหยิกแขนตัวเองเพื่อทดสอบดู พอรู้สึกว่า 'เจ็บ!' เขาถึงได้มั่นใจจริงๆ ว่าไม่ได้ฝัน

"ซิงอี"

"คะ"

"คุณไม่สบายหรือเปล่า"

"ฉันสบายดีค่ะ"

คำตอบพร้อมรอยยิ้มของภรรยาทำให้ชายหนุ่มจำต้องเงียบปากไป เขาถอดเสื้อของตัวเองวางเอาไว้ ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปด้วยสีหน้าและแววตางงๆ 

ฉัน- ไม่- อาย!!

ซิงอีสะกดจิตตัวเองที่ตอนนี้มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนบางพันตัวไว้ เธอยืนทำใจอยู่พักใหญ่ สูดลมหายใจเข้าปอดอยู่สาม สี่ ที ก่อนจะผลักประตูห้องน้ำเข้าไป ไอน้ำที่อบอวลเป็นควันสีขาวฟุ้งกระจาย ดวงตาของเธอพุ่งไปที่สามีทันที

รูปร่างที่สมส่วนนั้น...

ทำเธอแทบลืมหายใจ​ ​​​ซิงอีอดมองตาค้างไม่ได้ สามีในชาติที่แล้วของเธอหล่อทะลุแป้งขนาดนี้ยังโดนนอกใจ เธอเอาตาไปซุกไว้ที่ไหน ถึงได้มองไม่เห็นเสน่ห์ของผู้ชายคนนี้กัน ขนาดเห็นแค่แผ่นหลัง หัวใจของเธอก็เต้นดัง พอมองต่ำลงไปกว่านั้น เธอก็ถึงกับต้องกลืนน้ำลาย เพราะเขาไม่ได้ใส่อะไรปิดบังท่อนล่างเลย

"มาแล้วเหรอ"

ชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้ถาม เขารอเธออยู่นาน จังหวะที่จะหันมา เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เสียงหวานตะโกนลั่นห้องน้ำว่า

"อย่าขยับค่ะ"

ซิงอีรีบยกมือห้ามเสียงสั่น เพราะเธอยังไม่พร้อมเห็นสิ่งนั้น แต่สามีที่ไม่รู้นี่สิไม่ได้ทำตามที่เธอร้องขอเลย

"ทำไมครับ"

คำถามมาพร้อมกับการเผชิญหน้า คนที่ตกใจรีบยกมือขึ้นปิดตาเพราะไม่กล้าที่จะมองท่อนลำความเป็นชายที่ทำเธอจุกทั้งคืน

"คุณช่วยหันไปก่อนได้ไหมคะ"

พูดไปก็หน้าแดงไป ไอน้ำที่ลอยละล่องในอากาศแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ 

"พอดี...."

"ฉันถูหลังให้ไม่ได้"

เป็นการหาข้ออ้างแบบถูๆ ไถๆ ไป คนหนึ่งอาย ส่วนอีกคนก็แปลกใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นเขาไม่ได้ใส่อะไร แล้วทำไมเธอต้องหลับตาทำเหมือนไม่อยากมอง

"สบู่อยู่ไหนคะ"

มือหนึ่งปิดตา ส่วนอีกมือหนึ่งก็ควานสะเปะสะปะหาสบู่ไป หากแต่เธอไม่รู้ว่ามันวางไว้ตรงไหน มันก็เลยดูเหมือนคนที่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

"ตรงนั้นครับ"

เขาชี้ไปตรงที่วางสบู่ เธอก็หลับหู หลับตาเดินไป แล้วจะเจอสบู่ได้อย่างไร เดินอย่างนั้นเดี๋ยวก็ได้ล้มกันพอดี 

"ไหนคะ"

พูดไป ก็ใช้มือควานหาไป แล้วพื้นมันลื่นไง คนที่ไม่ได้ระวังก็เลยร้อง 'ว้าย'  เธอทรงตัวไม่ถนัดเท่าไหร่ จังหวะที่จะล้มลงไป มือของสามีก็คว้าตัวเธอพอดี และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ซิงอีรีบคว้าบางสิ่งที่อยู่ใกล้มือเพราะตกใจ

หมับ!!

ดวงตาคู่สวยเบิกโตทันใด เมื่อสิ่งที่เธอคว้าไว้ไม่ใช่ท่อนไม้ แต่กลับเป็น 'ไอ้นั่น' ที่ใหญ่และยาวของสามี ด้วยความอับอายทำให้เธอรีบปล่อยมือจาก 'ไอ้นั่น' ทันที และพอเขาเรียกชื่อเธอว่า

"ซิงอี"

เธอก็หนีด้วยการ...

แกล้งเป็นลม!!