All Chapters of กรงรักพยัคฆ์ร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

กลิ่นคาวโลกีย์จางหายไป เหลือเพียงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมน้ำหอมผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์ของคามิน... กลิ่นที่สำหรับจันทร์เจ้าแล้ว มันคือบ้านที่ปลอดภัยที่สุดในโลกเธอนอนตะแคงซบหน้าลงกับแผงอกเปลือยที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ฟังเสียงหัวใจเขาเต้น ตึกตัก... ตึกตัก... เหมือนเพลงกล่อมเด็กที่ทำให้พายุในใจเธอสงบลง มือเรียวที่ยังมีรอยแดงจากการกำมีดแน่นเมื่อครู่ วาดนิ้วเล่นวนไปมาบนผิวเนื้ออุ่นๆ อย่างเหม่อลอยความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาโอบอุ้มร่างกายที่บอบช้ำ แต่จู่ๆ น้ำตาเม็ดใสก็เอ่อล้นออกมา หยดลงบนหน้าอกเขา... แปะ... แปะ...คามินขมวดคิ้ว ก้มลงมองคนในอ้อมกอด กระชับวงแขนแน่นขึ้นทันที"จันทร์... ร้องไห้ทำไม"เขาเชยคางมนให้เงยหน้าสบตา ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวและอำมหิตตอนอยู่ในห้องเชือด ตอนนี้กลับแดงช้ำและเปราะบางเหมือนแก้วร้าว"เจ็บเหรอ? หรือเมื่อกี้ฉันเผลอทำแรงไป... บอกพี่สิ เจ็บตรงไหน?"จันทร์เจ้าส่ายหน้าช้าๆ สูดจมูกฟุดฟิดเหมือนเด็กน้อยขี้แย กลั้นสะอื้นจนตัวสั่น"เปล่าค่ะ... ไม่เจ็บ... บอสไม่ได้ทำอะไรผิด""ถ้าไม่เจ็บ แล้วร้องทำไม?" คามินไม่ยอมปล่อยผ่าน ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างเบามือ ขัดกับลุคมาเฟียจอมโห

บรรยากาศภายในรถยนต์กันกระสุนคันหรูที่แล่นออกจากคฤหาสน์ ดิ เอ็มเพอเรอร์ เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสุข จันทร์เจ้าที่เพิ่งอิ่มหนำสำราญจากข้าวไข่เจียวฝีมือคนรัก นั่งเอนหลังพิงเบาะหนังนุ่มๆ พลางฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี มือหนาของคามินข้างหนึ่งกุมมือเธอไว้แน่น ส่วนอีกมือก็เลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตตรวจงานไปด้วย"ฮึม... ฮืม...""อารมณ์ดีจริงนะเรา..." คามินเอ่ยแซวโดยไม่ละสายตาจากจอ มุมปากยกยิ้ม "แค่ข้าวไข่เจียวจานเดียว ซื้อใจนักฆ่ามือหนึ่งได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? รู้รู้งี้พี่ทำใหกินตั้งนานแล้ว""ไม่ใช่แค่ไข่เจียวธรรมดานะคะ" จันทร์เจ้าหันมาเถียงเสียงใส ตาหยีเป็นสระอิ "แต่เป็นไข่เจียวฝีมือพี่คามี่ต่างหาก... อร่อยกว่ามิชลินสามดาวอีก จันทร์คอนเฟิร์ม!""ปากหวาน..." คามินวางแท็บเล็ตลง หันมาบีบแก้มเธอเบาๆ อย่างมันเขี้ยว "งั้นเย็นนี้เลิกงานเร็วหน่อยไหม เดี๋ยวพาไปลองร้านใหม่แถวทองหล่อ เห็นเขาว่ามีเนื้อวากิวที่หนูชอบ..."ตู้มมมม!!เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะบทสนทนา แรงอัดมหาศาลกระแทกเข้าที่ด้านข้างตัวรถจนรถตู้คันใหญ่ลอยคว้างกลางอากาศ ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นเสียหลักพุ่งเข้าชนขอบทางโครม! เอี๊ยดดด

เสียงประตูห้องทำงานปิดลงตามหลังวิทย์และลูกน้องที่ทยอยออกไปจนหมด ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างทันที เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ และเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ยืนจ้องตากันจันทร์เจ้าที่เมื่อกี้ยังยืนกรานเสียงแข็งประกาศคำขาดกับสามี ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด ไหล่บางที่เกร็งเขม็งเมื่อครู่ลู่ลง เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปหาคามินช้าๆ... ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความจงใจ"เฮ้อ..." คามินถอนหายใจ พิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงาน ยกมือขึ้นนวดขมับ "แสบจริงๆ นะเรา... เล่นบทโหดใส่พี่ต่อหน้าลูกน้องแบบนี้ พี่เสียการปกครองหมดพอดี"จันทร์เจ้าไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปแทรกตัวอยู่ระหว่างขาแกร่งของเขาที่กางออก วางมือเรียวลงบนหน้าขาหนาแน่นภายใต้กางเกงสแล็คเนื้อดี แล้วค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมาจนถึงหน้าท้องแกร่ง"ก็บอสดื้อ..." เธอช้อนตามองเขา สายตาที่เคยดุดันเมื่อกี้หายวับไป เหลือเพียงแววตาฉ่ำเยิ้มของแมวยั่วสวาท "จันทร์ก็ต้องดุบ้างสิคะ... ไม่งั้นจะคุม 'สิงโต' ตัวใหญ่อย่างบอสอยู่เหรอ"เธอเขย่งปลายเท้าขึ้น ริมฝีปากอิ่มเฉียดผ่านปลายคางสากที่มีไรหนวดจางๆ ไปกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนที่ต้นคอคามินลุกชัน"บ

เวลา 23:00 น. ณ โกดังเก็บอาวุธลับของ ดิ เอ็มเพอเรอร์บรรยากาศในโกดังอึมครึมและเย็นยะเยือก ชายฉกรรจ์ในชุดปฏิบัติการสีดำสนิทกว่าสามสิบคนยืนเรียงแถวหน้ากระดานเงียบกริบ ทุกคนสวมเกราะกันกระสุนเต็มยศ กอดปืนไรเฟิลจู่โจมแนบอกพร้อมรบคามินในชุดเชิ้ตสีดำพับแขน สวมกั๊กกันกระสุนทับ ยืนค้ำโต๊ะวางแผนที่ปูด้วยแผนผังดิจิทัลเรืองแสงของท่าเรือคลองเปย"เอาล่ะทุกคน... ฟังให้ดี!"เสียงทรงอำนาจดังขึ้น เรียกทุกสายตาให้จับจ้อง"เป้าหมายคืนนี้ไม่ใช่แค่สั่งสอน... แต่คือกวาดล้าง! ไอ้ทรงพลมันกล้าข้ามเส้น ส่งคนมาลอบกัดเราถึงหน้าบ้าน สิ่งเดียวที่มันสมควรได้รับคืนคือ... ความพินาศ!"คามินชี้จุดต่างๆ บนแผนที่ด้วยปากกาเลเซอร์"วิทย์... นายนำทีม 1 เข้าปีกซ้าย ตัดระบบไฟและเก็บการ์ดเฝ้าระวัง อย่าให้มีเสียง... ทีม 2 อ้อมไปหลังโกดัง 7 ปิดทางหนีทางน้ำ ยิงเรือทุกลำที่ขยับออกจากท่า... ส่วนทีมชาร์ลี ขึ้นไปสแตนด์บายบนเครนสูง เคลียร์สไนเปอร์ฝ่ายตรงข้ามซะ""รับทราบครับบอส!" เสียงขานรับดังกึกก้อง"ส่วน..." คามินชะงัก สายตาเลื่อนไปมองหญิงสาวเพียงคนเดียวที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ข้างๆส่วนจันทร์..." คามินขมวดคิ้ว ลังเล "ฉันอยากให้เธอไปอย

ภายในองค์กร 'ดิ เอ็มเพอเรอร์' ทุกคนรู้แค่ว่าจันทร์เจ้าคือเด็กกำพร้าที่คามินเก็บมาเลี้ยง เป็นเลขาหน้าห้องที่ทำงานเก่ง และเป็นบอดี้การ์ดหญิงฝีมือดี... แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าสวยหวานนั้น ซุกซ่อนปีศาจที่เชี่ยวชาญการทรมานและการสังหารเอาไว้หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายหน้าร้าน คามินตั้งใจจะเดินตามไปง้อเมีย แต่ทว่า..."บอสครับ! รบกวนทางนี้หน่อยครับ มีปัญหาระบบบัญชีที่ห้องเก็บเงินด่วนครับ!" ผู้จัดการคาสิโนวิ่งหน้าตั้งเข้ามารายงานคามินชะงัก หันมองทางที่จันทร์เจ้าเดินหายไปอย่างลังเล "เออ! เดี๋ยวฉันตามไป... วิทย์ ไปบอกจันทร์ให้รอที่ห้องซ้อมยิงปืนชั้นล่าง เดี๋ยวฉันเคลียร์งานเสร็จจะรีบตามไป""ครับบอส"เมื่อคามินเดินแยกไป พลอย ที่แอบซุ่มดูอยู่มุมเสาก็แสยะยิ้มร้าย... โอกาสทองมาถึงแล้วเธอสะบัดก้นเดินนวยนาดตามจันทร์เจ้าไปทันที จนไปทันกันที่ทางเดินเปลี่ยวหน้าห้องพักแม่บ้านซึ่งปลอดคน"นี่! นังหน้าจืด!" พลอยตะโกนเรียกเสียงแหลมจันทร์เจ้าหยุดเดิน กึก หันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย "มีธุระอะไรคะคุณพลอย โซนนี้ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า""ไม่ต้องมาทำเป็นวางมาด!" พลอยเดินกระแทกส้นเท้า ปัง ปัง เข้าไปกระแทกไหล