All Chapters of กรงรักพยัคฆ์ร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

18 ปีก่อน ตรอกสลัมข้างบ่อนคาสิโนเก่า "ฮือ... พ่อ... แม่... ตื่นสิ... ลุกมาคุยกับหนูนะ..." เสียงเล็กๆ สั่นเครือแข่งกับเสียงสายฝน เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบนั่งแช่น้ำครำ เขย่าร่างไร้วิญญาณของพ่อแม่ที่นอนจมกองเลือดอย่างสิ้นหวัง กึก... เสียงรองเท้าหนังกระแทกพื้นคอนกรีตหยุดลงตรงหน้า เด็กน้อยเงยหน้าเปื้อนโคลนขึ้นมอง เห็นเด็กหนุ่มชุดสูทสีดำยืนค้ำหัวอยู่ ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยจนน่ากลัว ข้างหลังมีชายร่างยักษ์กางร่มให้ "พวกขยะ... ตายเพราะติดหนี้พนัน สมเพชชะมัด" "ฮือ... พี่ชาย ช่วยพ่อแม่หนูด้วย..." มือน้อยๆ ที่เต็มไปด้วยเลือดคว้าหมับเข้าที่ขากางเกงของเขา "หนูยอมทำทุกอย่าง... จะล้างจานใช้หนี้ก็ได้ อย่าเอาพ่อแม่หนูไป..." เด็กหนุ่มก้มมองรอยเลือดที่เปื้อนกางเกง ปกติเขาคงสะบัดทิ้งไปแล้ว แต่สายตาของเด็กคนนี้... มันไม่ใช่ลูกแกะที่กำลังกลัวจนลนลาน แต่มันเหมือนลูกหมาป่าที่กำลังเจ็บเจียนตายและพร้อมจะกัดตอบโลกใบนี้ คามินในวัย 17 ปี ย่อตัวลงนั่งยองๆ เชยคางมนขึ้นมา "ชื่ออะไร" "จะ... จันทร์เจ้า... ฮึก" "จันทร์เจ้า​ ชื่อสวยดีนี่... ฟังนะจันทร์เจ้า ร้องไห้จนน้ำตามันกลายเป็นเลือด พ่อแม่เธอก็ไม่ฟื้นหรอก" "

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืน 9 มม. แผดคำรามก้องห้องซ้อมยิงใต้ดินที่ไร้ผู้คน ปลอกกระสุนร้อนจี๋กระเด็นตกพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะเดียวกับที่หัวกระสุนเจาะเข้ากลางแสกหน้าเป้ากระดาษรูปคนอย่างแม่นยำ... นัดแล้วนัดเล่า จันทร์เจ้าในชุดเสื้อกล้ามสีดำ กางเกงยุทธวิธี (ที่เปลี่ยนจากชุดราตรีเมื่อครู่) ยืนหน้านิ่ง กัดฟันแน่นจนกรามปวด ‘ร่าน... เธอมันก็แค่โสเภณี...’ ปัง! ‘งานของเธอคือฆ่าคน ไม่ใช่ยั่วคน’ ปัง! เสียงด่าทอของคามินดังก้องในหัวแข่งกับเสียงปืน ยิ่งคิด ภาพที่นีน่ากอดแขนเขา ภาพสายตาเหยียดหยามที่เขามองมา มันยิ่งชัดเจน "โธ่เว้ย!" เธอสบถลั่น ลดปืนลงข้างลำตัว ปล่อยแม็กกาซีนที่กระสุนหมดเกลี้ยงร่วงลงพื้น กริ๊ก... ความเงียบเข้าปกคลุมทันที... และความเงียบนี้เองที่ทำให้เขื่อนน้ำตาที่กลั้นมาตลอดพังทลายลง "ฮึก..." จันทร์เจ้าทรุดตัวลงนั่งยองๆ กอดเข่าตัวเองพิงผนังกระจกกันเสียง ไหล่บางสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอซุกหน้าลงกับท่อนแขน ปล่อยโฮออกมาไม่อายใคร เพราะมั่นใจว่าที่นี่ไม่มีใคร "ทำไมต้องใจร้ายขนาดนี้... ฮือ..." เธอสะอื้น พึมพำกับความว่างเปล่า "จันทร์ผิดอะไรนักหนาคะบอส... จันทร์ก็แค่

เสียงล้อรถเข็นบดกระแทกพื้นทางเดินดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงชั้นใต้ดินของโรงพยาบาลธาราเมดิแคร์ โซนลับที่ถูกสร้างไว้รองรับคนในเงาโดยเฉพาะ แสงไฟสว่างจ้าสาดลงมากระทบร่างโชกเลือดของจันทร์เจ้าที่นอนแน่นิ่ง"เร็วเข้าสิวะ! มัวชักช้าอะไรอยู่!" คามินตะคอกลั่นทางเดิน มือข้างหนึ่งกำมือเล็กที่เริ่มเย็นเฉียบของจันทร์เจ้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย "จันทร์เจ้า... ได้ยินฉันไหม! อย่าหลับนะโว้ย! ลืมตาขึ้นมามองหน้าฉันเดี๋ยวนี้!"ประตูห้องผ่าตัดหมายเลข 1 เลื่อนเปิดออกอัตโนมัติ เผยให้เห็นทีมแพทย์ที่เตรียมพร้อมรออยู่แล้ว ตรงกลางห้องคือร่างสูงโปร่งในชุดสครับสีเขียวเข้ม สวมหมวกและหน้ากากมิดชิด เห็นเพียงดวงตาคมดุภายใต้แว่นสายตา...หมอคิมหันต์"คิม! มึงช่วยเมียกูด้วย!" คามินถลาเข้าไปหาเพื่อนทันทีที่ถึงหน้าประตู "เธอโดนยิงที่เอว เลือดไหลไม่หยุดเลยไอ้เหี้ย!"คิมหันต์ยกมือขึ้นปรามเพื่อนด้วยท่าทีสงบนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองประเมินบาดแผลเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันไปสั่งทีมงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด"O-Neg สองยูนิต ด่วน... เซ็ตมอนิเตอร์... ดมยาพร้อมนะ""พร้อมค่ะหมอคิม" พยาบาลขานรับเสียงเข้ม รีบเข็นเตียงจันทร์เจ้าผ่านหน้าพวกเ

ฤทธิ์ยานอนหลับดึงสติของจันทร์เจ้าให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด... แต่มันไม่ใช่ความสงบ มันคือนรกขุมเดิมที่ตามหลอกหลอนเธอมากว่าสิบปีซ่า... ซ่า...เสียงสายฝนกระหน่ำผสมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ภาพพ่อแม่คุกเข่าอ้อนวอนท่ามกลางโคลนตมฉายชัดขึ้นมาเหมือนหนังม้วนเดิม"นายท่าน... ผมไม่มีเงิน... อย่าทำเมียผม..."ปัง! ปัง!เสียงปืนสองนัดดังขึ้นท่ามกลางสายฝน ร่างของพ่อแม่ล้มฟุบ เลือดสีแดงฉานไหลทะลักนองพื้น ดวงตาที่เคยจ้องมองเธอด้วยความรักเบิกโพลงค้าง... ไร้แววชีวิตภาพตัดวูบ... กลายเป็นมือที่ขาวสะอาดของเด็กหนุ่มลูกครึ่งที่ยื่นมากลางความมืด"มากับอยู่ฉัน... ชีวิตเธอเป็นของฉัน"เธอคว้ามือคู่นั้นไว้ ยอมถวายวิญญาณเป็นทาสรับใช้ ฝึกฝนเจียนตาย ยอมเปื้อนเลือดเพื่อปกป้องเขา... ผู้ชายที่ชื่อคามินแต่แล้วภาพฝันก็บิดเบี้ยว... กลายเป็นภาพบาดตาที่กรีดลึกลงกลางใจคามิน... กำลังกอดจูบกับผู้หญิงอื่น นีน่า... หรือใครต่อใครในชุดวับแวม เสียงหัวเราะหยอกล้อ เสียงครางกระเส่าดังระงม ส่วนเธอยืนเป็นหุ่นยนต์เฝ้าหน้าประตู มองผ่านกระจกใส... เป็นได้แค่หมาเฝ้าบ้านที่ห้ามมีความรู้สึกสายตาที่เขามองพวกหล่อน... หวานฉ่ำ อ่อนโยนแต่สายตาท

ความร้อนแรงบนเตียงกำลังปะทุเดือด คามินไม่เปิดโอกาสให้หายใจ เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สลับกับซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนอย่างหิวกระหาย ราวกับเสือที่กำลังขย้ำเหยื่อจนจมเขี้ยว "บอส... อื้อ... พอก่อน..." จันทร์เจ้าหอบหายใจตัวโยน มือเล็กพยายามดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง "เดี๋ยว... เดี๋ยวแผลฉีก..." "ช่างแผลมันปะไร..." คามินงึมงำชิดผิวเนื้อ ไม่ฟังเสียงทัดทาน เขากดจูบหนักๆ ฝากรอยรักสีกุหลาบไว้แสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะวกกลับมาประกบปากเธออีกครั้ง ดูดเม้มริมฝีปากล่างย้ำๆ จนเกิดเสียงน่าอาย จ๊วบ... จุ๊บ... เสียงหยาบโลนดังลั่นห้อง ทำเอาจันทร์เจ้าหน้าแดงซ่านจนแทบระเบิด "บอส... อื้อ... คนบ้า..." ปัง! "กรี๊ดดดดดดดดดด!!" เสียงประตูถูกผลักกระแทกผนังดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดที่ทำลายบรรยากาศวาบหวามจนพังพินาศ คามินชะงักกึก อารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านสะดุดหัวทิ่ม ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเคลิบเคลิ้มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความหงุดหงิดสุดขีด จันทร์เจ้าสะดุ้งเฮือก รีบผลักอกเขาออกแล้วตะกายหนีไปชิดหัวเตียง มือไม้สั่นรีบจัดเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ หันไปมองต้นเสียงที่ย