All Chapters of กรงรักพยัคฆ์ร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

หน้าประตูไม้บานใหญ่ของห้องทำงาน วิทย์ยืนชะงักฝีเท้า มือที่กำลังจะเคาะประตูค้างอยู่กลางอากาศเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเจ้านายสลับกับเสียงอ้อนงุ้งงิ้งของผู้หญิงที่ลอดออกมาทำให้เขาต้องค่อยๆ ลดมือลง แฟ้มรายงานในมือถูกดึงกลับมาแนบอก"เฮ้อ..." วิทย์ถอนหายใจยาว พิงหลังกับผนังหน้าห้องอย่างคนปลงตก "กูว่ากูเลี้ยวกลับดีกว่าว่ะ"เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือ ส่ายหัวเบาๆ พลางบ่นพึมพำกับตัวเองเหมือนคนบ้า"ใครจะไปเชื่อวะ... จากเด็กเงียบๆ เรียบร้อยๆ ที่เดินตามหลังบอสต้อยๆ..." วิทย์นึกย้อนไปถึงภาพในกล้องวงจรปิดเมื่อเย็น ภาพที่ทำเอาขนแขนเขาลุกซู่ "บทจะโหดแม่คุณเล่นซะสยอง... นั่งกระดิกตีนดูคนโดนรุมโทรมแถมยิ้มหวานอีก... ยัยพลอยคงหลอนไปจนวันตาย"เขาลูบแขนตัวเองแรงๆ เพื่อไล่ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง"ศีลเสมอกันชิบหายคู่นี้... คนนึงก็ซาตาน อีกคนก็นางมารร้าย... ดิ เอ็มเพอเรอร์ ยุคนี้แม่งโคตรน่ากลัว" วิทย์หัวเราะ หึๆ ในลำคอ ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวเดินกลับ "ปล่อยให้ผัวเมียเขาปรับความเข้าใจกันไปเถอะ ขืนเสนอหน้าเข้าไปตอนนี้ กูได้กลายเป็นเป้าซ้อมยิงแน่ๆ"ตัดภาพมาภายในห้องทำงานที่ตอนนี้กลายสภาพเป็นสมรภูมิรักขนาดย่อมเสื้อสูท

ห้องกระจกชั้นลอยควันบุหรี่ลอยฟุ้งในอากาศ คลอเคล้าไปกับเสียงเพลง จากชั้นล่างคามินและฟรานเชสโก้ยืนพิงระเบียงกระจก คอยชะโงกหน้ามองเมียอยู่เรื่อยๆ ก่อนจะหันมาเข้าเรื่องเครียดตามประสาผู้นำองค์กร"เรื่องไอ้เสี่ยทรงพล..." ฟรานเชสโก้เอ่ยขึ้นพลางเขี่ยเถ้าบุหรี่ลงในที่เขี่ย "มึงจะเอายังไงต่อ? เห็นว่ามันหนีรอดไปได้นี่... ปล่อยไว้นานมันจะเป็นเสี้ยนตำตีนนะเว้ย""กูก็ให้คนตามตัวมันอยู่..." คามินตอบเสียงเรียบ สีหน้ายังคงบูดบึ้งจากเรื่องเมื่อครู่ไม่หาย "มันกบดานเงียบเชียว... สงสัยกำลังเลียแผลอยู่""ถ้ามึงขี้เกียจตาม..." ฟรานเชสโก้เสนอทางเลือกด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับแนะนำร้านอาหาร "ส่งงานให้ไอ้หมอคิมมันเก็บให้สิ... รายนั้นมึงก็รู้ ฝีมือระดับเทพ... รับรองหายวับไปกับตา รีไซเคิลเป็นปุ๋ยแบบไร้หลักฐานร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ต้องมานั่งเก็บกวาดให้เปื้อนมือ"คามินนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพหมอเถื่อนจอมโหดที่เป็นพันธมิตรของพวกเขาลอยเข้ามาในหัว แต่เขาก็ส่ายหน้า"ยังว่ะ... กูอยากเล่นมันเองมากกว่า" คามินยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ "ให้คนอื่นทำ... มันไม่สะใจเท่าน้ำมือเมียกู... เอ้ย น้ำมือกูเอง"ฟรานเชสโก้เลิกคิ้ว ยิ้มกริ่มเมื่อได้ยินเ

"บอสขา..." เสียงหวานกระเส่าดังแผ่วเบา สวนทางกับบรรยากาศคุุกรุ่นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนที่เธอเพิ่งโดนเขาโยนลงเตียง จันทร์เจ้าไม่รอให้เขาลงมือ เธอชิงเป็นฝ่ายคุมเกมด้วยการค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก ชุดสายเดี่ยวเนื้อบางเบาร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวผ่อง ทรวงอกอวบอิ่มชูชันยอดถันสีหวานล่อตาล่อใจ คามินที่เพิ่งตามลงมานั่งพิงหัวเตียงถึงกับชะงักกึก เขากอดอกจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่มืดลงด้วยแรงอารมณ์ ความหึงหวงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาอย่างรวดเร็ว เขาเลือกที่จะนั่งนิ่งๆ ปล่อยให้คนรักตัวน้อยทำตามใจตัวเองไปก่อน... อยากรู้เหมือนกันว่าแม่คนเก่งจะงัดไม้ไหนมาสู้ จันทร์เจ้าคลานเข่าขึ้นมาบนเตียงนุ่ม ยวบ... ค่อยๆ ขยับเข้ามาแทรกกลางหว่างขาแกร่ง มือเล็กสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ด กริ๊ก... กริ๊ก... "ถอดให้หมดเลยนะคะ... จะได้รู้ว่ามืออาชีพเขาเด็ดแค่ไหน" เธอกระซิบยั่วเย้า แกล้งเอาคืนเรื่องที่เขาขู่ไว้ เมื่อแผงอกแกร่งและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องปรากฏแก่สายตา เธอก็ไม่รอช้าที่จะเลื่อนมือลงต่ำ ปลดหัวเข็มขัด แกร๊ก

พูดจบ จันทร์เจ้าก็ไม่รอช้า เธอเป็นฝ่ายพุ่งเข้าประกบปากชายหนุ่มทันที! จ๊วบ... จุ๊บ... อื้มมม... เสียงจูบดูดดื่มดุดันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง ลิ้นเล็กตวัดเกี่ยวกระหวัดรุกรานเข้าไปในโพรงปากของคามินอย่างเอาแต่ใจ พัวพันกันนัวเนียจนน้ำสีใสไหลย้อยลงมาตามมุมปาก จันทร์เจ้าถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง หอบหายใจแฮ่ก มือเล็กทั้งสองข้างออกแรงผลักไหล่กว้างของสามี ปึก! บังคับให้เขานอนหงายราบลงไปกับฟูกเตียงนุ่ม "รอบนี้..." เธอกระซิบเสียงพร่า พลางขยับตัวขึ้นไปนั่งคร่อมทับบนหน้าตักแกร่ง ผมยาวสลวยแผ่สยายลงมาปรกใบหน้าและแผ่นหลังเนียน "จันทร์ขอขึ้นเองนะคะ..." ดวงตาหวานเยิ้มแต่แฝงความท้าทายจ้องมองเขาไม่กะพริบ มือเรียวเอื้อมลงไปกอบกุมแก่นกายขนาดมหึมาที่กำลังชูชันผงาดง้ำเต็มที่ รูดรั้งมันเบาๆ สองสามทีเรียกเสียงซี๊ดปากจากคนใต้ร่าง ก่อนจะจับมันตั้งตรง จ่อเข้ากับร่องสวาทที่กำลังเปียกแฉะ จันทร์เจ้ายกสะโพกขึ้นเล็กน้อย แล้วกดสะโพกลงมาทีเดียวมิดลำ พรึ่ด... สวบ!! "อื้ออออ! ... อึก... สะ... เสียววว..." จันทร์เจ้าเชิดหน้าครางฮือในลำคอ มือเล็กจิกเกร็งลงบนหน้าท้องแกร่งของเขา ภายในโพรงนุ่มบีบรัดตัวตนที่แทรก

"อื้อออ... อึก!"กลิ่นคาวเลือดฝาดๆ แตะที่ปลายลิ้นเมื่อริมฝีปากหนาบดขยี้ลงมาอย่างไม่ปรานี คามินดูดดึงกลีบปากนุ่มจนบวมเจ่อ ฟันคมขบกัดลงบนริมฝีปากล่างของเธอแรงๆ อีกครั้ง สลับกับสอดลิ้นเข้าไปกวาดต้อนอย่างเอาแต่ใจมือหนาที่เคยทะนุถนอม บัดนี้เปลี่ยนเป็นกรงเล็บตะปบลงบนทรวงอกอวบอิ่มเต็มแรง หมับ! เขาขยุ้มก้อนเนื้อนุ่มนิ่ม ขยำจนมันล้นปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว รอยนิ้วมือสีแดงเถือกประทับลงบนผิวขาวเนียนทันทีราวกับตราประทับความเป็นเจ้าของ"อ๊ะ! ... เจ็บ... พี่คามี่..."จันทร์เจ้าครางเสียงสั่น น้ำตาปริ่มขอบตา แต่แทนที่จะผลักออก ร่างกายเธอกลับแอ่นอกขึ้นสู้มือ รับสัมผัสรุนแรงนั้นอย่างเต็มใจ"อยากเจ็บไม่ใช่เหรอ?" คามินผละริมฝีปากออก กระซิบชิดหน้าผากชื้นเหงื่อ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาเธอ "เจ็บที่ตัว... แล้วข้างในมันรู้สึกดีขึ้นไหมล่ะ?""ดีค่ะ... ฮึก... อ๊าา... บีบอีก... บีบจันทร์แรงๆ เลย..." เธอกัดปากพยักหน้ารัวๆ ยิ่งผิวเนื้อปวดหนึบ ความรู้สึกผิดในใจก็ยิ่งถูกไล่ต้อนให้ถอยร่นไปคามินไม่รอช้า เขาเลื่อนมือลงไปจับข้อเท้าเล็กทั้งสองข้าง รวบแยกออกจากกันกว้างจนสะโพกมนลอยเด่น จับแก่นกายที่แข็งขืนจนเส้นเลือดปูดโปน