All Chapters of กรงรักพยัคฆ์ร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

"แฮ่ก... แฮ่ก..."เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนสองคนดังสลับกันในความเงียบ คามินทิ้งน้ำหนักตัวทาบทับลงบนแผ่นหลังเนียนของจันทร์เจ้าจนจมลงไปกับที่นอนนุ่ม เขากดจมูกโด่งเป็นสันซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นที่บัดนี้แต้มไปด้วยรอยจ้ำสีกุหลาบ ริมฝีปากจูบซับหยาดเหงื่อตามไรผมของเธอซ้ำๆ อย่างแสนรัก"ดีขึ้นไหมคะ..." จันทร์เจ้าเอี้ยวหน้าไปหา มือเล็กยกขึ้นลูบสันกรามสากชื้นเหงื่อของสามีเบาๆ "หายปวดหรือยัง?""หายแล้ว..." คามินครางอือในลำคอ เสียงทุ้มแหบพร่า ฤทธิ์ยาบ้าเลือดนั่นถูกรีดออกไปจนหมดเกลี้ยง เหลือไว้แค่ความเพลียและความสุขสมที่อัดแน่นจนล้นอก "แต่... หมดแรงเลยว่ะ"จันทร์เจ้าหัวเราะคิกคัก เธอดันแผงอกเขาออกเบาๆ แล้วหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ร่างกายเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยคราบรักไม่ได้ทำให้เธอขัดเขินแม้แต่น้อย เธอดึงทิชชู่จากหัวเตียงมาเช็ดทำความสะอาดลวกๆ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำของโรงแรมมาสวมทับแผงอกกว้างให้คามิน"ใส่ไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวค่อยกลับไปอาบน้ำที่บ้านเรา"นิ้วเรียวไล่ติดกระดุมเสื้อคลุมให้เขาอย่างเบามือ ท่าทางเอาอกเอาใจเหมือนภรรยาแสนดี... ช่างขัดกับแววตาที่ตวัดขวับไปมอง ขยะ ที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่มุมห้อ

ห้องพักรับรองวีไอพี โรงแรมแกรนด์ ริเวอร์ไซด์แกร๊ก... เสียงล็อคประตูจากภายนอกเหมือนค้อนที่ทุบลงบนหัวใจของวิภาวี ความเงียบที่ทิ้งไว้มันกรีดลึกจนเธอหายใจไม่ออก มันไม่ใช่แค่ความเงียบ แต่มันคือเสียงหัวเราะเยาะของนังเด็กนั่นที่ยังดังสะท้อนอยู่ในรูหู"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!"เธอแผดเสียงออกมาสุดปอดจนเส้นเลือดที่คอปูดโปนสั่นระริก แรงอารมณ์ทำให้หน้าอกสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง น้ำตาไหลทะลักอาบแก้มจนมาสคาร่าละลายเป็นทางยาว ดูไม่ได้เสียยิ่งกว่าศพ"อีเด็กนรก! ... อีโรคจิต! ... วิปริต! ... มึงมันสารเลวที่สุด!"วิภาวีขยับปากด่าทอสาปแช่งไม่หยุด น้ำลายเหนียวหนืดติดอยู่ที่มุมปากที่สั่นระริก เธอพยายามบิดข้อมือที่ถูกมัดไพล่หลังติดกับพนักเก้าอี้หวังจะให้หลุด แต่มันกลับยิ่งรัดแน่นโอ๊ย! เจ็บ... เจ็บจะตายอยู่แล้ว! เธอกัดฟันกรอด ความแสบร้อนที่ข้อมือทำให้เธอต้องเบ้หน้า แต่ความเจ็บกายมันยังไม่ได้ครึ่งของความอัปยศที่อัดแน่นอยู่ในอก ภาพในหัวมันฉายซ้ำเหมือนหนังวนลูป ภาพนังจันทร์เจ้าที่นั่งขย่มอยู่บนตัวคามิน... เสียงครางกระเส่าที่จงใจให้เธอได้ยิน... และสายตาที่มองลงมาเหมือนเธอเป็นเพียงมดปลวก"หมดกัน... ฮือ... ศักดิ์ศ

"พี่คามินขา..." เธอเรียกเสียงอ้อน พลิกตัวออกจากอ้อมกอดเขาแล้วคลานเข่าไปที่ปลายเตียง"หืม จะไปไหน จะไปล้างตัวเหรอ" คามินถามพลางยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองตามร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความสุขจันทร์เจ้าหันกลับมาส่งสายตาหวานเชื่อมที่เต็มไปด้วยความต้องการ และโก่งโค้งลงกับที่นอน หันบั้นท้ายกลมกลึงขาวผ่องมาทางเขา แล้วค่อยๆ กดหลังลงต่ำแอ่นก้นงอนงามขึ้นสูงเผยให้เห็นกลีบเนื้อที่บวมเป่งและยังคงมีน้ำรักสีขุ่นไหลเยิ้มออกมาปะปนกับน้ำหวานใส"เอาอีกรอบได้มั้ยค้าา..." เธอกัดปากมองเขาผ่านไหล่ "จันทร์ยังไม่อิ่มเลย... พี่คามินสอดใส่เข้ามาเลยค่ะ"คามินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ภาพตรงหน้ามันยั่วยวนเกินต้านทาน บั้นท้ายสวยที่เต็มไปด้วยคราบรักของเราสองคน... มันช่างดูหยาบโลนและโคตรจะลามกเขาขยับตัวเข้าไปใกล้ จับสะโพกมนแบะออกกว้าง แหวกดูร่องลึกที่แดงระเรื่อและชุ่มฉ่ำ กลิ่นคาวโลกีย์จางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นเพริ่ด"แฉะขนาดนี้... ไหลย้อยออกมาหมดแล้ว..." คามินพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะก้มหน้าลงไป...แผล่บ..."อ๊ะ!" จันทร์เจ้าสะดุ้งเฮือก เมื่อลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียลงไปที่ร่องก้นแล

ในห้องนั่งเล่นรับรองวิทย์... มือขวาคนสนิทของคามินยืนกอดอกจิบกาแฟดำ มองดูหน้าจอมือถือที่มีรายงานสรุปเหตุการณ์เมื่อคืนส่งเข้ามาไม่ขาดสาย ข้างๆ เขาคือพล และกลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนสงบนิ่งรอคำสั่ง"เฮ้อ..." วิทย์ถอนหายใจยาว วางแก้วกาแฟลง "กูละเชื่อเขาเลยจริงๆ""เรื่องอะไรครับพี่วิทย์" พลถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เรื่องยัยคุณหนูวิภาวีเหรอ""เออ..." วิทย์พยักหน้า สีหน้ากึ่งทึ่งกึ่งสยอง "มึงลองคิดดูนะไอ้พล... คนปกติเวลาโดนศัตรูวางยา หรือโดนแย่งแฟน เขาทำไงกัน? ... ยิงทิ้ง ซ้อมให้น่วม หรือประจานลงโซเชียล""ก็ประมาณนั้นมั้งครับ""แต่นายเรากับว่าที่นายหญิง... ไม่ใช่คนปกติว่ะ" วิทย์แค่นหัวเราะ หันมามองลูกน้อง "เล่นลากกันไปซัดกันนัวเนียต่อหน้าศัตรู... เอากันโชว์สดๆ ให้คนร้ายดูจนอกแตกตาย... กูถามจริง ในโลกนี้มีใครเขาแก้แค้นกันด้วยวิธีนี้บ้างวะ?"พลทำหน้าพะอืดพะอมปนขำ "โหดสัตว์... จิตวิทยาสุดๆ เลยพี่ แบบนี้เจ็บกว่าโดนตบอีกนะผมว่า ศักดิ์ศรีป่นปี้หมด""ก็นั่นน่ะสิ..." วิทย์ส่ายหน้า ยิ้มมุมปาก "กูถึงบอกไงว่าผีเน่ากับโลงผุมันเป็นของคู่กัน... บอสเราก็ดิบเถื่อนอยู่แล้ว มาเจอคุณจันทร์เจ้าที่บทจะร้ายก็

ทางเดินเชื่อม ชั้น 16 (โซนพักฟื้น VIP)บรรยากาศชั้นนี้ต่างกับ ชั้น 17 ราวฟ้ากับเหว ที่นี่ตกแต่งโทนสีครีมอุ่นละมุนตา แถมยังมีเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยดังเจื้อยแจ้ว​"พี่จันทร์เจ้าขาาาา~"​เด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีชมพูวิ่งโถมเข้าหาแขกคนโปรดทันที "อุ๊ย! น้องพิมพ์ใจ!"จันทร์เจ้าย่อตัวลงรับแรงปะทะพลางรวบสาวน้อยเข้ามากอด ความอำมหิตที่เคยมีเมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงรอยยิ้มกว้างที่ดูอ่อนโยนเสียจนคนมองตามไม่ทัน"คิดถึงพี่จันทร์เจ้าที่สุดเลยยยย~" เด็กน้อยซุกไซ้หอมแก้มซ้ายขวาอย่างออเซาะ "วันนี้พี่จันทร์เจ้าสวยจังเลยค่า เหมือนเจ้าหญิงเอลซ่าเลย""ปากหวานจริงนะตัวแค่นี้... ได้เชื้อพ่อมาเต็มๆ เลยสิเรา" จันทร์เจ้าหัวเราะคิกคัก บิแก้มยุ้ยๆ ด้วยความมันเขี้ยว "แล้วแม่แพรวาอยู่ไหนคะ?""อยู่ในห้องค่าาา กำลังปอกแอปเปิ้ลอยู่"จันทร์เจ้าอุ้มแม่หนูน้อยขึ้นแนบอก เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องพักฟื้นที่แพรวาภรรยาคนสวยของหมอคิมกำลังจัดเตรียมของว่าง"อ้าว! คุณจันทร์เจ้า... มาเงียบๆ แพรตกใจหมดเลย""พอดีแวะมาทำธุระกับคุณคามินข้างบนน่ะค่ะ เลยแวบมาขโมยลูกสาวแพรไปกอดให้หายคิดถึงซะหน่อย"เสียงหัวเราะคิกคักดังลอดออกมานอกห้อ