All Chapters of กรงรักพยัคฆ์ร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก ร่างกายของจันทร์เจ้าฟื้นตัวเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อสมกับที่ถูกเคี่ยวกรำมาอย่างหนัก แผลที่เอวแห้งสนิทจนตัดไหมได้แล้ว แต่ดูเหมือนคนที่เป็นเดือดเป็นร้อนจะไม่ใช่คนเจ็บ แต่เป็น 'คุณหมอจำเป็น' ที่คอยตามประกบเช้าเย็นไม่ยอมห่าง"มานี่... ขึ้นมาบนเตียง"คามินตบที่ว่างข้างตัวดังปุๆ สั่งเสียงเข้มทันทีที่จันทร์เจ้าเดินออกมาจากห้องแต่งตัวในสภาพล่อแหลม... เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขาเพียงตัวเดียวที่ยาวคลุมลงมาถึงแค่หน้าขา อวดเรียวขาสวยวับๆ แวมๆ ทุกจังหวะการก้าวเดินจันทร์เจ้าเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ อย่างว่าง่าย ใบหน้าสวยยังคงนิ่งเรียบตามสไตล์ แต่แก้มใสที่ขึ้นสีระเรื่อฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังประหม่า... เพราะรู้ดีว่า 'การตรวจแผล' ของบอสระยะหลังมานี้ มันไม่เคยจบแค่การดูแผล"เลิกเสื้อขึ้น... สูงๆ"มือหนาไม่รอให้เธอทำเอง เขาจัดการเลิกชายเสื้อเชิ้ตขึ้นรวดเร็ว เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบที่มีลอนกล้ามเนื้อจางๆ และรอยแผลเป็นสีชมพูใหม่เอี่ยมที่เอวขวา"แห้งสนิทแล้ว..." คามินพึมพำ นิ้วหัวแม่มือไล้เบาๆ ไปตามรอยแผล สัมผัสสากระคายทำเอาคนตัวเล็กเกร็งหน้าท้องวูบ "เก่งมาก... ทายาอีกไม่กี่อาท

บรรยากาศในห้องทำงานชั้นผู้บริหารตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ควันบุหรี่ลอยคลุ้งเหนือโต๊ะทำงานคามินจ้องมองรูปถ่ายในแท็บเล็ตด้วยสายตาที่อ่านยาก... ทั้งโกรธแค้น ทั้งกังวล"ไอ้เสี่ยชัยยศ..." เขาเอ่ยชื่อศัตรูเสียงลอดไรฟัน "มันกลับมาแล้วจริงๆ แถมยังเปิดกาสิโนแข่งกับเราที่ชายแดน... ที่สำคัญ มันคือไอ้สวะที่สั่งเก็บพ่อแม่จันทร์เจ้าเมื่อสิบปีก่อน"วิทย์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย สีหน้าเคร่งเครียด "สายข่าวคอนเฟิร์มแล้วครับบอส คืนนี้มันจัดงานเปิดตัวเป็นการภายใน ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนามาก... ถ้าจะลงมือ ต้องคืนนี้เท่านั้น ก่อนที่มันจะสร้างฐานอำนาจเสร็จแล้วกลับมากัดเรา""กูรู้..." คามินทุบโต๊ะปัง "แต่ปัญหามันอยู่ที่คนลงมือ... กูไม่ให้จันทร์เจ้าทำงานนี้"วิทย์เลิกคิ้วสูง "ทำไมล่ะครับ? นี่มันงานถนัดของเธอเลยนะครับ ลอบสังหารในพื้นที่ปิด แทรกซึมเงียบๆ แล้วจบงาน... ในองค์กรเราไม่มีใครทำได้ดีกว่าเธอแล้ว""กูบอกว่าไม่ ก็คือไม่!" คามินสวนเสียงแข็ง ลุกขึ้นเดินไปยืนกอดอกมองวิวนอกหน้าต่าง "คราวก่อนเธอก็เกือบตาย... แผลเพิ่งจะหายดี กูไม่อยากให้เธอเอาชีวิตไปเสี่ยงอีก โดยเฉพาะกับไอ้ระยำนั่น... มันเจ้าเล่ห์จะตายชัก""แต

แกร็ก... ติ๊ดเสียงระบบล็อกประตูอัตโนมัติทำงานแผ่วเบา แต่มันกลับก้องสะท้อนในหูของเสี่ยชัยยศราวกับเสียงตอกฝาโลงทันทีที่โลกภายนอกถูกตัดขาด รอยยิ้มหวานเชื่อมบนใบหน้าของจันทร์เจ้าก็หายวับไป... เหมือนปิดสวิตช์ไฟ เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ดำมืด และแววตาของมัจจุราชที่ยืนรอรับวิญญาณ"มามะคนดี... มัวยืนนิ่งอยู่ทำไม มาให้เสี่ย 'ชิม' หน่อยซิ..." เสี่ยชัยยศที่ยังหน้ามืดตามัวเพราะฤทธิ์เหล้าตัณหา เดินโซซัดโซเซอ้าแขนเข้ามาหาอย่างย่ามใจผัวะ!ฝ่ามือบางสับเข้ากลางลำคอหอยอย่างแม่นยำและไร้ปรานี"อั่ก!"เสียงกระดูกอ่อนหลอดลมกระทบกันดัง กร๊อบ เสี่ยชัยยศตาเหลือกถลน ลมหายใจขาดห้วง ร่างท้วมล้มหน้าคะมำกระแทกพื้นพรมดัง ตึง!ยังไม่ทันจะตั้งตัว จันทร์เจ้าก็พุ่งเข้าตะครุบเหยื่อ ใช้เข่ากดทับกลางสันหลังมันไว้จนกระดูกลั่น มือเรียวกระชากเนคไทรไหมราคาแพงออกมารัดข้อมือที่ถูกบิดไพล่หลังจนไหล่แทบหลุด"อื้อ! อ่อยกู! (ปล่อยกู!)"เสี่ยชัยยศดิ้นพราดๆ เหมือนหมูบนเขียง แต่ยิ่งดิ้น ปมเงื่อนตายแบบหน่วยรบพิเศษยิ่งรัดแน่นจนบาดลึกเข้าเนื้อ จันทร์เจ้าไม่รอช้า คว้าสายไฟโคมไฟหัวเตียงมากระชาก แควก! มัดรวบข้อเท้าอ้วนป้อมของมันจนแน่นหนา

ปัง... เสียงประตูห้องปิดลง ตัดขาดโลกภายนอกและกลิ่นเลือดที่ติดจมูกมา... แต่ความเงียบที่เข้ามาแทนที่กลับหนักอึ้งจนน่าใจหาย คามินยังหอบหายใจเล็กน้อยจากการรีบพาเธอออกมา เขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะไหล่คนข้างหน้าด้วยความเป็นห่วง "จันทร์..." จันทร์เจ้าหยุดกึกกลางห้อง เธอยืนหันหลัง ไหล่บางสั่นเทิ้มเหมือนลูกนกตกน้ำ เสียงฟันกระทบกันกึกๆ ดังลอดออกมา ก่อนที่เธอจะหันขวับกลับมา แววตาที่เคยว่างเปล่าเมื่อกี้หายไป... แทนที่ด้วยความตื่นตระหนก ร้อนรน และบิดเบี้ยวจนดูเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ "ล็อกประตู..." เธอสั่งเสียงพร่า ตาลอกแลกมองไปรอบห้องเหมือนหวาดระแวงอะไรบางอย่าง "ล็อกรึยัง? เสียงมันจะเข้ามา... ล็อกเดี๋ยวนี้" "ล็อกแล้ว..." คามินตอบเสียงนุ่มแต่หนักแน่น ยกมือขึ้นสองข้างแสดงความบริสุทธิ์ใจ ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหา "ล็อกแล้วจันทร์... ไม่มีใครเข้ามาได้แล้ว ปลอดภัยแล้ว" "ไม่ อย่าเข้ามา" เธอถอยหลังกรูด "อย่ามองจันทร์แบบนั้น อย่ามอง" แต่แล้ววินาทีต่อมา ความสับสนก็ตีกลับ เธอกลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าใส่เขาราวกับคนเสียสติ กระชากคอเสื้อเขาลงมาบดจูบอย่างรุนแรง...มีแต่การขบกัด ดูดดึง และรุกล้ำอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นร้อนชอน

เสียงหอบหายใจแฮกๆ ดังประสานกันก้องห้องนอนที่เพิ่งผ่านสมรภูมิเดือด กลิ่นเหงื่อ กลิ่นกาย และกลิ่นคาวรักลอยคลุ้งเตะจมูกจันทร์เจ้าที่นอนแผ่หลาหมดสภาพอยู่บนเตียง ค่อยๆ กระพริบตาไล่ความมึนงง สติที่กระเจิดกระเจิงเมื่อครู่เริ่มไหลย้อนกลับมา... พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกเธอรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น โผเข้ากอดเอวสอบของคามินที่นั่งชันเข่าพักเหนื่อยอยู่ข้างๆ ซุกหน้าลงกับซอกคอแกร่งเหมือนเด็กทำความผิด"บอส... บอสคะ..." เสียงเธอแหบพร่า สั่นระริก "เจ็บไหม... จันทร์ขอโทษ... เมื่อกี้จันทร์เผลอทำแรงไป..."มือบางลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มเหงื่อ นิ้วสะดุดเข้ากับรอยนูนยาวๆ หลายรอย... รอยเล็บที่เธอเป็นคนจิกทึ้งลงไปเองตอนที่สติหลุด"เลือด... เลือดซิบเลย..." จันทร์เจ้าหน้าซีด รีบผละออกมาดูผลงานตัวเอง "จันทร์ไม่ได้ตั้งใจ... จันทร์แค่... ควบคุมตัวเองไม่ได้"คามินไม่ได้ตอบทันที เขาแค่กระตุกยิ้มมุมปาก หันมาคว้าตัวคนขี้กังวลเข้ามากอดแน่น กดจูบ ลงบนหน้าผากที่ชื้นเหงื่อ"ขอโทษทำบ้าอะไร..." เขาถามเสียงทุ้มต่ำ แววตาที่มองมาไม่ได้มีความโกรธแม้แต่นิดเดียว มีแต่ความเอ็นดูและความพึงพอใจ "แค่นี้เอง... เที