Semua Bab ธรรมจักรทมิฬ: Bab 51 - Bab 60

กลิ่นกำมะถันที่เคยฉุนกึกจนแสบจมูกภายใน “วิหารแห่งการกลืนกิน” บัดนี้ถูกกลบจนมิดด้วยกลิ่นที่ชวนสะอิดสะเอียนยิ่งกว่า—กลิ่นของ “เนื้อไหม้” และ “เลือดเสีย” ที่คละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศประดุจโรงฆ่าสัตว์ที่ถูกไฟนรกเผาผลาญเศษซากร่างกายอันมหึมาของ พญานาคราช ราเชนทร์ ที่ถูกสิงขรผ่าร่างแยกออกเป็นสองซีก ยังคงนอนแผ่หราจมอยู่ในบ่อลาวาที่เริ่มเย็นตัวลง เลือดสีดำคล้ำที่เคยไหลทะลักออกมาดุจเขื่อนแตก บัดนี้เริ่มจับตัวเป็นก้อนแข็งเหมือนยางมะตอย แสงสีแดงฉานที่เคยส่องสว่างจากดวงตาและเกล็ดของงูยักษ์ได้ดับมอดลงจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความมืดมิดและความตายที่ปกคลุมไปทั่ววิหารสิงขรนั่งพิงเสาหินที่หักพัง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเมือกเหนียวหนืดและเลือดสีดำของราเชนทร์ เกราะหนังที่เคยสวยงามฉีกขาดหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผลไฟไหม้ตามแขนและลำตัว ดาบเหล็กน้ำพี้ที่ผ่านศึกหนักมานับครั้งไม่ถ้วนถูกวางพาดไว้บนตัก ใบดาบเริ่มมีรอยบิ่นและสีหมองลงจากการสัมผัสเลือดที่มีความเป็นกรดสูง“จบ... จริงๆ แล้วสินะ” มาลินเดินเข้ามาหา นางใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำเช็ดหน้าให้สิงขรอย่างเบามือ “เจ้าทำได้สิงขร... เจ้าฆ่าเทพเจ้าได้จ

บันไดวนหินอ่อนสีขาวนวลที่ทอดตัวขึ้นสู่ยอด "หอคอยศศิธร" นั้นดูยาวไกลและไร้ที่สิ้นสุด ผนังหอคอยประดับด้วยหนังสือเวทมนตร์เก่าแก่ที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศและผลึกแก้วสีน้ำเงินที่ส่องแสงเรืองรองดุจหิ่งห้อย ทุกย่างก้าวที่สิงขรเหยียบลงไปบนขั้นบันได จะเกิดระลอกคลื่นเวทมนตร์แผ่ออกมาเบาๆ ราวกับผิวน้ำที่ถูกรบกวน‘อัศวินหมาป่าทมิฬ บัณฑร’ เดินนำหน้าด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นแต่เงียบกริบ ผ้าคลุมขนสัตว์สีเทาของเขาพลิ้วไหวตามแรงลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านช่องหน้าต่างหอคอย"เตรียมใจไว้ให้ดี สิงขร..." บัณฑรกล่าวโดยไม่หันกลับมามอง "องค์หญิงจันทรประภาไม่เหมือนเชื้อพระวงศ์องค์อื่น... นางไม่ได้แสวงหาอำนาจเพื่อปกครอง แต่แสวงหาความโดดเดี่ยวเพื่อปลดปล่อย... นางอาจจะดูเย็นชา แต่ภายใต้เปลือกนอกนั้น นางแบกรับชะตากรรมที่หนักหนากว่าใคร""ข้าเข้าใจ..." สิงขรตอบรับ "ข้าเองก็แบกรับความตายของอาจารย์และพี่น้องมามากพอ... ข้าไม่ได้มาเพื่อตัดสินนาง แต่มาเพื่อฟัง"ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงยอดหอคอย ห้องโถงชั้นบนสุดเปิดโล่งรับลมหนาวจากทิศเหนือ เพดานเป็นโดมกระจกที่มองเห็นดวงจันทร์กลมโตสีนวลตาได้อย่างชัดเจน พื้นห้องปูด้วยพรมกำมะหยี่สีน้ำเง

ความเงียบสงัดภายใน “นครนิรันดร์ นพรัตน์” นั้นหาใช่ความเงียบของสถานที่รกร้าง แต่มันคือความเงียบของ “สุสาน” ที่ถูกจองจำไว้ใต้ก้นบึ้งของพิภพ แสงดาวสีน้ำเงินม่วงส่องประกายระยิบระยับอยู่บนเพดานถ้ำสูงลิบลิ่ว สะท้อนลงมายังพื้นหินอ่อนสีขาวและผิวน้ำนิ่งสงบของมหานทีสีทันดร ทำให้ทั่วทั้งนครดูเหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่งดงามแต่ไร้ซึ่งไออุ่นของชีวิตหลังจากผ่านบททดสอบจากเงามายาของตนเองมาได้ สิงขร มาลิน และ “บัณฑร” อัศวินลูกครึ่งหมาป่าร่างยักษ์ ก็เดินข้ามสะพานหินยาวเหยียดที่ทอดตัวข้ามหุบเหวลึก มุ่งหน้าสู่ “เขตหวงห้ามราตรี” ซึ่งเป็นสถานที่เก็บรักษาศาสตราลับของราชวงศ์ศศิธรเบื้องหน้าของพวกเขา คือวิหารขนาดมหึมาที่สร้างเจาะเข้าไปในหน้าผาหิน เสาหินแกะสลักรูปสตรีในชุดคลุมยาวนับร้อยต้นตั้งเรียงรายเป็นทิวแถวประดุจกองทหารเกียรติยศที่ยืนไว้อาลัยแด่อดีตกาล บรรยากาศที่นี่หนาวเหน็บและกดดันยิ่งกว่าส่วนอื่นของเมือง กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณเข้มข้นจนทำให้ขนแขนของสิงขรลุกชัน“ระวังตัวด้วย...” บัณฑรกล่าวเสียงทุ้มต่ำในลำคอ จมูกของเขาดมฟุดฟิดไปในอากาศ “กลิ่นของพวก ‘ธิดาราตรี’ แรงมาก... พวกนางเป็นนักบวชชั้นสูงของนพรัตน์ ฝีม

บรรยากาศภายในส่วนลึกสุดของ "ธาราอัญมณี" เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด ความงดงามของดอกไม้เรืองแสงและน้ำใสสะอาดค่อยๆ เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความชื้นแฉะที่ส่งกลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็ก รากไม้ขนาดยักษ์ที่ชอนไชลงมาจากเพดานถ้ำเริ่มเปลี่ยนจากสีน้ำตาลเป็นสีแดงคล้ำราวกับเส้นเลือดที่กำลังเน่าเปื่อยสิงขรเดินย่ำเท้าลงบนดินโคลนสีแดงที่เริ่มส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยว บนบ่าซ้ายของเขามีตุ๊กตา องค์หญิงจันทรประภาน้อย นั่งเกาะแน่น แขนเล็กๆ ทั้งสี่ข้างของนางจับคอเสื้อเขาไว้ด้วยความตึงเครียด"ใกล้แล้ว..." เสียงเล็กๆ กระซิบที่ข้างหูสิงขร "ข้าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของมัน... มันรอเราอยู่ข้างหน้า ตรงลานกว้างก่อนถึงทางลงสู่ทะเลสาบสีเลือด""ข้าก็รู้สึก..." สิงขรกระชับดาบเหล็กน้ำพี้ในมือขวาแน่น เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมาตามไรผม "จิตสังหารที่เหมือนกับของบัณฑร... แต่บิดเบี้ยวและดำมืดกว่ามาก"มาลินที่เดินตามหลังมาจุดตะเกียงเวทมนตร์ให้สว่างขึ้น แสงไฟส่องไปข้างหน้าเผยให้เห็นลานดินกว้างที่ล้อมรอบด้วยเสาหินโบราณที่หักพัง ตรงกลางลานนั้น... ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดร่างนั้นสวมชุดเกราะและผ้าคลุมขน

ลิฟต์ศิลาเก่าคร่ำคร่าพาพวกเขาดิ่งลึกลงไปใต้พิภพ ลึกกว่านครนิรันดร์ ลึกกว่าธาราอัญมณี ลึกลงไปจนถึงจุดที่แม้แต่รากไม้ของมหาโพธิ์ทองก็ยังหยั่งรากไม่ถึง กลิ่นอายของอากาศเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง จากความชื้นเย็นสดชื่น กลายเป็นความร้อนชื้นที่อบอ้าวและส่งกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนซากศพที่ถูกหมักในบ่อเลือดมานับร้อยปีเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของสิงขร มาลิน และวายุ คือทัศนียภาพที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยพบเจอในการเดินทางครั้งนี้"สระมรณะชาด“มันคือทะเลสาบขนาดมหึมาที่กินพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล น้ำในทะเลสาบไม่ใช่สีฟ้าหรือสีเขียว แต่มันเป็นของเหลวข้นคลั่ก "สีแดงเลือดนก" ที่กำลังเดือดปุดๆ ส่งไอระเหยสีชมพูอ่อนๆ ลอยฟุ้งไปทั่วถ้ำเพดานสูง ซากปรักหักพังของวิหารโบราณจมอยู่ใต้น้ำครึ่งค่อน โผล่พ้นน้ำขึ้นมาเพียงยอดเสาและแท่นบูชาที่ถูกกัดกร่อนจนผุพัง"นี่มัน... นรกขุมไหนกันเนี่ย?" มาลินยกมือปิดจมูก หน้าซีดเผือด "แค่ยืนอยู่ตรงนี้ ข้าก็รู้สึกเหมือนปอดกำลังจะละลาย""มันคือ 'โลหิตเน่าเปื่อย' ..." วายุมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด (แม้จะเป็นวิญญาณก็ยังรู้สึกขยะแขยง) "ตำนานเล่าว่าเทพเจ้าองค์หนึ่