Semua Bab ธรรมจักรทมิฬ: Bab 31 - Bab 40

การเดินทางออกจากปราสาทชายแดนที่อาบไปด้วยกลิ่นอายแห่งชัยชนะที่เพิ่งผ่านพ้น มุ่งหน้าขึ้นสู่ทิศอุดรที่มืดสลัว เป็นดั่งการก้าวข้ามจากนรกขุมที่ร้อนระอุด้วยเพลิงกัลป์ไปสู่ขุมนรกที่เย็นยะเยือกจนจิตวิญญาณแทบจะหยุดนิ่งและตกผลึกด้วยความหนาวเหน็บที่ไร้ก้นบึ้ง สิงขรควบวารินพยศทะยานผ่านรอยต่อของทุ่งกัลปพฤกษ์เลือดที่เริ่มมอดไหม้ทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านสีชาด เข้าสู่เขต “หุบเขาต้องห้าม” เทือกเขาสูงชันที่มียอดแหลมคมดุจเขี้ยวของพญายักษ์ปักเสียบทะลุหมู่เมฆเทาหม่นที่ลอยต่ำปกคลุมทุกสรรพสิ่งให้จมหายไปในความลึกลับ ที่นี่อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ลมหายใจที่พ่นออกมาแต่ละครั้งกลายเป็นไอสีขาวขุ่นเข้มข้นในพริบตาและจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งตามไรหนวดเคราและขนตาของนักรบหนุ่มอย่างรวดเร็ว ความหนาวเหน็บที่เชือดเฉือนผิวหนังประดุจคมมีดโกนที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิมนั้นยังมิอาจเทียบได้กับความสยดสยองเบื้องบน เมื่อท้องฟ้าที่เคยเป็นสีนิลกลับเริ่มม้วนตัวบิดเบี้ยว เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มข้นประดุจก้อนเลือดที่เน่าเสียซึ่งถูกหมักหมมมานับศตวรรษในครรภ์ของปิศาจผู้หิวโหย“มาลิน... เจ้าเลือกเส้นทางที่โหดร้ายและโดดเดี่ยวเกินไปแล้ว เหตุ

เสียงกัมปนาทจากการปะทะกันระหว่างมนตราและรากไม้ดังกึกก้องไปทั่วโถงถ้ำอันหนาวเหน็บ ราวกับเสียงกรีดร้องของปฐพีที่กำลังเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชาก สิงขรพลิกตัวกลางอากาศด้วยท่วงท่าที่ว่องไวปานวานร หลบหลีกคมหอกรากไม้สีแดงฉานนับสิบที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินหมายจะเสียบแทงร่างของเขาให้ทะลุ แสงสีม่วงทองจากดาบเหล็กน้ำพี้ในมือตวัดฟาดฟันสวนกลับไป ตัดขาดรากไม้เหล่านั้นจนยางสีขาวขุ่นกระเซ็นออกมาส่งกลิ่นฉุนกึกประดุจเลือดเน่า“กลับไปซะ สิงขร! เจ้าไม่อาจขัดขวางวัฏจักรใหม่ได้!” เสียงของมาลินที่ถูกซ้อนทับด้วยเจตจำนงของบรรพกาลตะโกนก้อง นางยกมือขึ้น แสงสีนวลจากเศษธรรมจักรบนหน้าผากส่องประกายเจิดจ้า รากไม้ขนาดมหึมาเท่าลำตาลที่พันรอบฐานแท่นศิลาเริ่มขยับตัวประดุจงูยักษ์ที่ตื่นจากการจำศีล มันฟาดเข้าใส่สิงขรด้วยแรงอัดกระแทกที่รุนแรงจนอากาศบิดเบี้ยวตูม!สิงขรยกดาบขึ้นรับ แรงปะทะส่งร่างของเขาปลิวไปกระแทกกับผนังถ้ำจนกระอักเลือดออกมา คำเตือนของมาลียังคงดังก้องในหัวของเขาประดุจเสียงระฆังมรณะ—‘หากเจ้าดึงดันจะใช้กำลังทำลายรากไม้ วิญญาณของนางจะแตกสลายไปพร้อมกับมัน!’นักรบหนุ่มยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เลือดสดๆ ไหลอาบหน้าผ

สายลมบน “ที่ราบสูงสุวรรณพฤกษ์“ พัดพาเอาเกสรดอกไม้สีทองปลิวว่อนไปทั่วบรรยากาศประดุจหิมะแห่งสวรรค์ ทว่าความงดงามนั้นไม่อาจกลบเกลื่อนกลิ่นอายของสงครามที่คุกรุ่นอยู่เบื้องหน้าได้ สิงขร มาลิน และวายุ ยืนหลบอยู่หลังโขดหินใหญ่บนเนินเขา จ้องมองลงไปยังที่ราบกว้างใหญ่หน้ากำแพงเมืองหลวงภาพที่ปรากฏแก่สายตานั้นช่างยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัว กำแพงเมืองสีขาวนวลสูงเสียดฟ้านั้นถูกโอบล้อมด้วย “ซากพญาครุฑบรรพกาล” ขนาดมหึมาที่กลายเป็นหินเกาะติดอยู่กับตัวปราสาท ปีกข้างหนึ่งของมันแผ่ขยายปกคลุมเมืองไปเกือบครึ่ง กรงเล็บยักษ์จิกแน่นเข้ากับหอคอยประดุจจะบดขยี้ มันคืออนุสรณ์สถานแห่งสงครามครั้งเก่าก่อนที่เผ่าพันธุ์ครุฑจะบุกโจมตีเมืองหลวง และบัดนี้มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของป้อมปราการไปแล้วแต่สิ่งที่น่ากังวลกว่าคือเบื้องล่าง กองทัพของ “ราชวงศ์มหาโพธิ์ทอง” ตั้งค่ายพักแรมเรียงรายเป็นทิวแถวสุดลูกหูลูกตา ธงทิวรูปต้นโพธิ์สีทองโบกสะบัด ทหารราบสวมเกราะทองเหลืองเดินลาดตระเวนอย่างเคร่งครัด และบนท้องฟ้าเหนือค่าย มีเงาร่างของ “อัศวินทรงครุฑ” ขี่พญาครุฑตัวขนาดย่อมบินวนเวียนคอยเฝ้าระวังภัย สายฟ้าสีแดงแลบแปลบปลาบออกมาจากหอกในมือของ

เสียงลมกรรโชกแรงหวีดหวิวผ่านหูจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใด นอกจากเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกและเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอของ “ครุฑศึก” พาหนะรูปร่างคล้ายนกยักษ์ที่กำลังพาพวกเขาทะยานข้ามกำแพงเมืองหลวงชั้นนอกที่สูงเสียดฟ้า สิงขรหมอบราบไปกับแผงคอที่มีขนแข็งประดุจลวดทองแดง มือทั้งสองข้างกำบังเหียนหนังที่ทำจากโซ่ตรวนแน่นจนข้อขาว ขณะที่มาลินกอดเอวเขาไว้แน่นจากด้านหลัง ใบหน้าของนางซุกเข้ากับแผ่นหลังของเขาเพื่อหลบแรงลมและประกายสายฟ้าสีแดงที่แลบแปลบปลาบออกมาจากปีกของสัตว์ร้ายเบื้องล่างของพวกเขาคือกำแพงเมืองสีขาวนวลที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มันถูกสร้างขึ้นจากหินศิลาแลงโบราณที่อาบด้วยเวทมนตร์พิทักษ์เมือง ทำให้ดูแข็งแกร่งประดุจเทือกเขาที่ไม่มีวันทลาย ทว่าเมื่อครุฑศึกบินสูงขึ้นจนข้ามพ้นยอดกำแพง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของสิงขรและมาลินกลับไม่ใช่ภาพของนครหลวงที่รุ่งเรืองและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างที่จินตนาการไว้“มหานครพฤกษาทอง” ที่เคยถูกเล่าขานว่าเป็นดั่งสรวงสวรรค์บนดิน บัดนี้ดูประดุจเมืองร้างที่ถูกแช่แข็งอยู่ในกาลเวลาถนนหนทางที่ปูด้วยหินอ่อนสีขาวและทองคำถูกปกคลุมไปด้วยชั้นหนาของวัตถุประหลาด มันคือ “ขี้เถ้าสีทอง” ท

เสียงน้ำระเบิดแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหวทำลายความเงียบสงัดของ “ลานพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์” ที่ตั้งอยู่หน้ามหาปราสาทชั้นใน ฝาท่อระบายน้ำเหล็กกล้าที่หนาหนักถูกแรงดันมหาศาลกระแทกจนลอยละลิ่วปลิวขึ้นไปบนอากาศ ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นหินอ่อนเสียงดัง โครม!ร่างที่เปียกโชกไปด้วยน้ำครำและคราบเลือดของสิงขร มาลิน และวายุ (ในร่างวิญญาณที่เลือนราง) ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุมดำมืดนั้น พวกเขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดอย่างหิวกระหาย หลังจากที่ต้องกลั้นหายใจหนีตายจากมวลน้ำมหาศาลในอุโมงค์นรกใต้พิภพมาอย่างเฉียดฉิว“เรา... เรารอดมาได้...” มาลินหอบหายใจจนตัวโยน นางปาดคราบโคลนออกจากใบหน้าสวยคม “ข้างบนนี้อากาศดีชะมัด... แต่ทำไมมันเงียบผิดปกติ...”สิงขรยันกายลุกขึ้นยืนพลางสะบัดน้ำออกจากดาบเหล็กน้ำพี้ สัญชาตญาณนักรบของเขากรีดร้องเตือนภัยทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นลานหินอ่อน เขาเงยหน้าขึ้นมองสำรวจรอบกาย และภาพที่เห็นก็ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบลงในพริบตาพวกเขาไม่ได้โผล่ขึ้นมาในตรอกซอยลับตาคน หรือสวนหลังปราสาทอย่างที่หวังไว้ แต่พวกเขากลับโผล่ขึ้นมากลาง “ทางเดินเสด็จ” ที่ปูด้วยทองคำและหินขาว ซึ่งทอดตัวยาวตรงไปสู่ประตูบาน