Todos os capítulos de ธรรมจักรทมิฬ: Capítulo 61 - Capítulo 70

ความเงียบสงัดภายใน "วิหารจันทราวิปโยค" นั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าเสียงคำรามของมังกรที่เพิ่งสิ้นใจ สิงขรยืนอยู่ปากหลุมลึกที่ตั้งอยู่หลังแท่นบูชา เบื้องล่างคือความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง มีเพียงกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงและกลิ่นอายเวทมนตร์เก่าแก่ที่ลอยโชยขึ้นมาปะทะจมูก"ข้าจะลงไป..." สิงขรหันไปบอกมาลินที่กำลังพันแผลให้ตัวเอง "เจ้ากับวายุรออยู่ที่นี่เถอะ ข้างล่างนั้นไม่ใช่ที่สำหรับคนเป็น"มาลินพยักหน้าอย่างอ่อนแรง นางรู้ดีว่าพิธีกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นเรื่องระหว่างสิงขรและองค์หญิงจันทรประภา "ระวังตัวด้วยสิงขร... อย่าให้ความมืดกลืนกินเจ้าเสียล่ะ"สิงขรกระชับเสื้อคลุมที่ขาดวิ่น แล้วค่อยๆ ไต่ลงไปในหลุมลึกนั้น...สุสานแห่งทูตสวรรค์เมื่อเท้าของสิงขรแตะพื้นถ้ำเบื้องล่าง ความหนาวเหน็บก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง มันไม่ใช่ความหนาวจากอุณหภูมิ แต่เป็นความหนาวจาก "จิตสังหาร" ที่ยังคงตกค้างอยู่แสงสว่างเพียงน้อยนิดมาจากผลึกศิลาที่แตกหักบนพื้น เผยให้เห็นภาพที่น่าสะอิดสะเอียนและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกันเบื้องหน้าของเขา คือซากศพขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือน "นิ้วมือยักษ์สองนิ้ว" ที่มีลวดลายคล้ายเปลือกไม้และเนื้อห

หมอกหนาทึบปกคลุมทั่วบริเวณชานเมืองฝั่งตะวันออกของ "นครหลวงมหาโพธิ์ทอง" บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากความรุ่งโรจน์ภายในกำแพงเมืองชั้นในอย่างสิ้นเชิง กลิ่นของใบไม้เน่าเปื่อยผสมปนเปกับกลิ่นอายความชื้นแฉะที่ลอยโชยมาจากคูน้ำทิ้ง ความเงียบสงัดที่ปกคลุมพื้นที่นี้ไม่ได้นำมาซึ่งความสงบใจ แต่มันคือความเงียบของสุสานที่กำลังรอต้อนรับผู้มาเยือนหน้าใหม่สิงขร เดินนำหน้ากลุ่มฝ่าดงหมอกสีเทาหม่น เท้าย่ำลงบนพื้นหินที่แตกร้าวเสียงดังตึกตักเป็นจังหวะหนักแน่น บนแผ่นหลังของเขาสะพาย "ดาบจันทราทมิฬ" เล่มมหึมาที่แผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาตลอดเวลา ไอความเย็นนั้นรุนแรงเสียจนทำให้ละอองน้ำในอากาศรอบตัวเขาจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นมาลิน กระชับผ้าคลุมไหล่สีทึมให้แน่นขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง สัญชาตญาณของนักเอาตัวรอดเตือนให้นางรู้ว่ามีบางสิ่งที่ไม่เป็นมิตรซ่อนอยู่ในเงามืดเหนือศีรษะของพวกเขา วิญญาณจางๆ ของ วายุ ลอยตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ คอยตรวจสอบกระแสลมที่ผิดปกติ"ทางข้างหน้าคือประตูออกสู่แดนหวงห้าม..." เสียงของมาลีเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของนางก้องกังวานในหมอกหนา "เมื่อพ้

เสียงฟันเฟืองหินขนาดมหึมาของ "มหาแท่นศิลาโรจน์" บดเบียดกันดังสนั่นกึกก้องไปทั่วหุบเขา แท่นหินทรงกลมพาคณะเดินทางของสิงขรลอยขึ้นสู่ยอดฟ้า ทะลุผ่านชั้นเมฆหนาทึบที่ปกคลุมโลกเบื้องล่างมานับพันปีเมื่อลิฟต์หยุดนิ่งและประตูหินเปิดออก ลมหนาวที่พัดเข้ามากระทบหน้านั้นรุนแรงและโหดร้ายยิ่งกว่าแดนหวงห้ามหลายเท่า มันคือความเย็นระดับที่สามารถแช่แข็งเลือดในกายได้ในเวลาไม่กี่นาทีหากไร้เครื่องป้องกันภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้แม้แต่สิงขรผู้ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วนต้องยืนนิ่งด้วยความตะลึงงัน"ยอดเขาแห่งบรรพชน" มันคือดินแดนแห่งความตายที่ขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา ซากศพของ "ยักษ์โบราณ" นับร้อยนับพันร่างนอนทับถมกันอยู่ใต้หิมะ บางร่างเหลือเพียงโครงกระดูกมหึมา บางร่างถูกแช่แข็งในท่าที่กำลังกรีดร้องหรือต่อสู้ ร่างกายของพวกมันใหญ่โตราวกับภูเขาลูกย่อมๆ หน้าอกที่เป็นโพรงกว้างบ่งบอกถึงการถูกควักเอาดวงตาแห่งเปลวเพลิงออกไปในสงครามครั้งอดีต"นี่คือสุสาน..." มาลินกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์แน่น ตัวสั่นเทา "สุสานของเผ่าพันธุ์ที่พ่ายแพ้ต่อทัพมหาโพธิ์ทอง""และเป็นที่อยู่ของไฟดวงสุดท้าย..." มาลีเสริม นางมองไปยังยอดเขาที่สู

เสียงคำรามกระหึ่มที่หลุดรอดออกมาจากรอยแยกบนหน้าอกของยักษ์เพลิงบรรพกาลนั้น ไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิตบนโลกมนุษย์ แต่มันคือสุรเสียงแห่งความวิปลาสจากอดีตกาลที่ถูกจองจำมาเนิ่นนาน แผ่นดินที่เคยเย็นยะเยือกจนจับขั้วหัวใจ บัดนี้แปรสภาพกลายเป็นนรกขุมที่ร้อนแรงที่สุด เกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาไม่ทันได้แตะพื้นก็ระเหยกลายเป็นไอหมอกสีขาวขุ่นที่ลอยคลุ้ง บดบังทัศนวิสัยจนหมดสิ้น ทิ้งไว้เพียงแสงสีแดงฉานที่ส่องสว่างทะลุทะลวงมาจากดวงตาขนาดยักษ์บนหน้าอกของอสุรกาย"ดวงตาแห่งเทพวิบัติ" ลืมตาตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ลูกตาขนาดมหึมาที่ไร้เปลือกตานั้นกลอกกลิ้งไปมาด้วยความเคียดแค้น มันจ้องมองมาที่สิงขรราวกับจะแผดเผาวิญญาณของเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่านเพียงแค่สบตา รูม่านตาสีดำสนิทตรงกลางถูกล้อมรอบด้วยม่านตาสีเหลืองส้มที่ลุกโชนประดุจดวงอาทิตย์ที่กำลังจะดับสูญยักษ์ชราที่สูญเสียขาซ้ายไปแล้ว ไม่สามารถยืนหยัดได้อีกต่อไป มันใช้มือทั้งสองข้างและเข่าขวาที่เหลืออยู่ยันกายขึ้น คลานคืบคลานไปข้างหน้าประดุจสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บและเข้าตาจน เลือดสีคล้ำที่ไหลทะลักจากบาดแผลที่ขานั้น เมื่อหยดลงกระทบพื้นหินก็ปะทุขึ้นเป็นเปลวไฟสีแดงฉาน ลุกลา

เสียงกู่ร้องของสายลมกรรโชกแรงดังกึกก้องประดุจเสียงคร่ำครวญของวิญญาณคนบาปที่ถูกทรมานในขุมนรกโลกันตร์ พายุหมุนขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ ณ ใจกลางของ "วิมานอัมพรวิปโยค" ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง ทั้งเศษซากศิลา ฝุ่นผง และแม้กระทั่งแสงสว่าง ท้องฟ้าเบื้องบนถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีเทาหม่นที่บิดเบี้ยวและหมุนวนอย่างไร้จุดจบ สายฟ้าสีแดงฉานแลบแปลบปลาบผ่าลงมาเป็นระลอก ส่องกระทบให้เห็นเศษซากของมหานครลอยฟ้าที่แตกหักและลอยเคว้งคว้างท้าทายกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติบนเศษซากของสะพานหินที่ลอยอยู่เหนือความว่างเปล่าอันไร้ก้นบึ้ง สิงขร ยืนประจันหน้ากับอสุรกายกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ป่า นามของพวกมันคือ "มนุษย์เดรัจฉาน" อดีตผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้ในยุคสมัยที่มหาโพธิ์ทองยังไม่ถือกำเนิด ทว่าบัดนี้ พวกมันสูญเสียสติปัญญาและอารยธรรมไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความหิวโหยที่ถูกกักขังอยู่ในกาลเวลาที่หยุดนิ่งมนุษย์เดรัจฉานตรงหน้าคำรามเสียงแหบพร่า น้ำลายเหนียวหนืดหยดลงจากเขี้ยวที่เหลืองซีด มันย่อตัวลงต่ำ กล้ามเนื้อที่ปูดโปนภายใต้ขนสีเทาหยาบกระด้างเกร็งสั่น ก่อนจะดีดตัวพุ่งทะยานเข้าหาสิงขรด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสัตว์ป่าท