Semua Bab ธรรมจักรทมิฬ: Bab 41 - Bab 50

"เข้ามา! เจ้าเศษธุลี!"สิ้นเสียงคำรามกัมปนาทของ พญามารอสุรินทร์ ร่างมหึมาของราชาก็พุ่งทยานข้ามระยะห่างของท้องพระโรงในชั่วพริบตา ความเร็วของเขานั้นขัดแย้งกับขนาดตัวที่ใหญ่โตและหลังที่ค่อมงุ้มอย่างสิ้นเชิง ดาบโค้งจันทร์เสี้ยวที่ทำจากหินอุกกาบาตอาบเลือดในมือของเขากรีดผ่านอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิวประดุจเสียงร้องของวิญญาณร้ายเคร้ง!!!สิงขรยกดาบเหล็กน้ำพี้ขึ้นรับได้ทันท่วงที แต่แรงปะทะที่ส่งผ่านมานั้นหนักหน่วงราวดั่งภูเขาทั้งลูกถล่มทับ แขนทั้งสองข้างของเขาสั่นสะเทือนไปถึงกระดูก พื้นหินอ่อนใต้เท้าแตกกระจายเป็นใยแมงมุมสิงขรกัดฟันกรอด เขาพยายามใช้พลังจาก เศษธรรมจักรพายัพ เพื่อดันต้านกลับไป เปลวไฟสีทองลุกโชนขึ้นที่ใบดาบ แต่ทว่าไฟของเขากลับดูหมองหม่นเมื่อเทียบกับสิ่งที่มอร์กอตกำลังปลดปล่อยออกมา"โลหิต... จงลุกไหม้!"พญามารอสุรินทร์แสยะยิ้มภายใต้หน้ากากเขี้ยว เลือดสีดำคล้ำที่เคลือบอยู่บนดาบของเขาพลันเดือดพล่านและระเบิดออกเป็นเปลวเพลิงสีแดงฉานที่มีคุณสมบัติกัดกร่อน มันไม่ใช่ไฟธรรมดา แต่มันคือ "ไฟแห่งคำสาป" ที่เกิดจากการแปรเปลี่ยนความเจ็บปวดในสายเลือดอสุราให้เป็นพลังทำลายล้างบึ้ม!แรงระเบิดระยะประช

สายลมที่พัดผ่าน "ทุ่งสังหารสีทอง" ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองหลวงแห่งมหาโพธิ์ทองนั้น ไม่ได้หอบเอาเกสรดอกไม้หรือกลิ่นหอมหวลมาเหมือนในเขตพระราชฐาน ทว่ามันหอบเอากลิ่นกำมะถันฉุนกึก กลิ่นเขม่าดินปืน และกลิ่นคาวเลือดที่เน่าเฟะมาแตะจมูกของผู้สัญจรไปมาสิงขร มาลิน และวายุ (ในร่างวิญญาณที่ลอยจางๆ) เดินเท้าออกจากเขตกำแพงเมืองชั้นนอก มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกตามคำแนะนำของอสรพิษขาว เส้นทางเบื้องหน้าของพวกเขาคือถนนสายเก่าที่ทอดตัวยาวขึ้นสู่เทือกเขาสูงชันที่ยอดเขาถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีแดงฉานและควันไฟที่พวยพุ่งออกมาตลอดเวลา“ภูเขาไฟโลกันตร์” ที่ตั้งของ “คฤหาสน์นาคราช” บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนแปลงจากความงดงามที่เสื่อมโทรมของเมืองหลวง กลายเป็นความโหดร้ายของสนามรบที่แท้จริง สองข้างทางเต็มไปด้วยหลุมระเบิดเวทมนตร์ ซากรถม้าศึกที่ถูกไฟเผาจนเหลือแต่โครงเหล็ก และศพของทหารสองฝ่ายที่นอนตายเกลื่อนกลาด ฝ่ายหนึ่งสวมเกราะสีทองของราชวงศ์ อีกฝ่ายสวมเกราะหนังสีแดงเข้มและมีสัญลักษณ์รูปงูพันคบเพลิง“ดูเหมือนว่าสงครามระหว่าง ‘กองทัพมหาโพธิ์ทอง’ และ ‘กองทัพนาคราช’ จะรุนแรงกว่าที่เราคิดนะ” มาลินกล่าวขณะก้าวข้ามศพทหารหลวงนา

บานประตูไม้สักทองขนาดมหึมาที่สลักลวดลายงูยักษ์พันรอบภูเขาไฟค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดที่บาดหู เผยให้เห็นโถงทางเดินภายใน “คฤหาสน์นาคราช” ที่โอ่อ่าและหรูหราอย่างน่าประหลาด ขัดแย้งกับสภาพภูมิประเทศภายนอกที่เป็นนรกบนดินอย่างสิ้นเชิงสิงขร มาลิน และวายุ (ซึ่งซ่อนร่างวิญญาณไว้ในเงาของสิงขร) ก้าวเท้าเข้าสู่ภายใน กลิ่นกำมะถันฉุนกึกที่เคยแสบจมูกด้านนอกถูกกลบด้วยกลิ่นหอมเอียนๆ ของเครื่องหอมและกลิ่นเทียนขี้ผึ้งที่จุดเรียงรายนับพันเล่ม พรมสีแดงเลือดหมูหนานุ่มทอดตัวยาวจากหน้าประตูไปจนสุดสายตา ผนังห้องประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่ล้วนแต่เป็นภาพของบุรุษผู้หนึ่ง - ชายหนุ่มรูปงามที่มีรอยยิ้มเย้ยหยันโลก แต่ในภาพหลังๆ ใบหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยวและมีงูงอกออกมาจากคอ“นี่มัน... รังโจรหรือพระราชวังกันแน่” มาลินกระซิบ นางกวาดสายตามองชุดเกราะอัศวินสีเงินที่ตั้งประดับอยู่ตามมุมห้องด้วยความระแวง “เงียบเกินไป... เงียบจนน่าขนลุก”“ระวังตัวไว้...” สิงขรเตือนเสียงต่ำ มือของเขายังคงวางอยู่ใกล้ด้ามดาบ “ข้าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ซ่อนอยู่หลังม่านกำมะหยี่พวกนั้น... มีคนกำลังจ้องเราอยู่”พวกเขาเดินลึ

ความเงียบงันภายในโถงทางเดินของ “คฤหาสน์นาคราช” นั้นหนักอึ้งและกดดันยิ่งกว่าพายุฝนฟ้าคะนอง สิงขรเดินก้มหน้าผ่านพรมแดงที่ทอดยาว โดยมีมาลินและวายุเดินตามหลังมาอย่างเงียบเชียบ มือข้างขวาของสิงขรกำ “ด้ามดาบที่หัก” ของท่านอาจารย์อิสระแน่นจนสั่นระริก เลือดของอาจารย์ที่เปื้อนอยู่บนนั้นแห้งกรังไปแล้ว แต่ความรู้สึกผิดในใจของเขากลับยังสดใหม่และกรีดแทงลึกประดุจแผลสดเมื่อมาถึงห้องโถงกลาง แม่นางทับทิม ยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้หน้าเตาผิง ราวกับนางไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเลยนับตั้งแต่พวกเขาออกไป อัศวินศิลาข้างกายขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเห็นสิงขร ส่งเสียงเกราะกระทบกันดังก้อง“เจ้ากลับมาแล้ว...” เสียงของแม่นางทับทิมดังลอดผ่านหน้ากากเงินออกมา มันนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเย็นชา “และจากกลิ่นคาวเลือดที่ติดตัวเจ้ามา... ดูเหมือนว่าเจ้าจะทำสำเร็จสินะ”สิงขรไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเดินเข้าไปใกล้แล้ววางด้ามดาบที่หักลงบนโต๊ะข้างตัวนาง เสียงโลหะกระทบไม้ดัง กึก บาดลึกเข้าไปในความเงียบ“อัศวินเฒ่าอิสระ... สิ้นชื่อแล้ว” สิงขรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด “ข้าส่งวิญญาณเขาไปสู่สุคติ... ตามบัญชาของท่าน”แม

เสียงโซ่ตรวนของลิฟต์เหล็กที่ลากผ่านรอกสนิมเขรอะดัง ครืด... ครืด... ก้องกังวานไปทั่วปล่องภูเขาไฟที่มืดมิดและร้อนระอุ กลิ่นกำมะถันที่เคยฉุนกึกในชั้นใต้ดินเริ่มเจือจางลงเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวสูงขึ้น แต่กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่า—กลิ่นของ "เนื้อไหม้" และ "ความเน่าเปื่อย" ที่หมักหมมมานับศตวรรษสิงขรยืนพิงผนังลิฟต์ หอบหายใจเพื่อปรับสภาพร่างกายจากการต่อสู้ที่เพิ่งผ่านมา เสื้อผ้าของเขาฉีกขาดและมีรอยไหม้เป็นหย่อมๆ ดาบเหล็กน้ำพี้ในมือยังคงส่งไอความร้อนออกมาจางๆ ข้างกายเขา มาลินกำลังเช็ดคราบเขม่าออกจากมีดสั้น นางดูเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน ส่วนวายุนิ่งเงียบไปแล้วหลังจากใช้พลังเฮือกสุดท้ายสิงร่างหุ่นพยนต์“เรากำลังจะขึ้นไปเจออะไร...” มาลินถามเสียงเบาทำลายความเงียบ “ถ้าข้างล่างนั่นคือนรก... ข้างบนนี้คงเป็นที่อยู่ของพญายมราชแน่ๆ”“พญานาคราช...” สิงขรตอบโดยไม่ละสายตาจากประตูลิฟต์ “ผู้ที่ทรยศต่อมหาโพธิ์ทอง... ผู้ที่ยอมให้งูยักษ์กลืนกินเพื่อแลกกับพลังอำนาจ ข้าอยากรู้นักว่า ‘ราชา’ แบบไหนกันที่ยอมทิ้งความเป็นมนุษย์ไปจนหมดสิ้น”ตึง!ลิฟต์หินศิลาหยุดลงอย่างกระแทกกระทั้น ประตูเหล็กค่อยๆ เลื่อ