Todos os capítulos de ธรรมจักรทมิฬ: Capítulo 71 - Capítulo 80

เสียงลมพายุที่พัดกรรโชกอยู่ภายนอกระเบียงวิหารฟังดูอื้ออึงและห่างไกลออกไปเมื่อสิงขร มาลิน และวายุ ก้าวล่วงเข้าสู่โถงทางเดินที่นำไปสู่ใจกลางของ "วิมานอัมพรวิปโยค" ความเงียบสงัดภายในสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่นำมาซึ่งความสงบ แต่มันคือความเงียบของสุสานที่ถูกทอดทิ้ง กลิ่นอายที่ลอยอวลอยู่ในอากาศชื้นแฉะนั้นชวนให้คลื่นเหียนอาเจียน มันคือกลิ่นของเลือดเก่าที่แห้งกรัง ผสมปนเปกับกลิ่นคาวของเนื้อสดที่ถูกถลกหนังออก ทัศนียภาพสองข้างทางถูกประดับประดาด้วยซากโครงกระดูกที่ถูกพันธนาการ และรูปสลักหินที่ถูกทุบทำลายจนเสียโฉมสิงขรเดินนำหน้าด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากการปะทะกับมังกรบรรพกาล เลือดที่ซึมผ่านผ้าพันแผลเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งจากไอเย็นของ "ดาบจันทราทมิฬ" ที่เขาสะพายอยู่กลางหลัง ทว่าแววตาของเขากลับลุกโชนด้วยปณิธานที่ไม่มีวันดับมอด ภาพการเสียสละของมาลียังคงฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณ เป็นเสมือนเชื้อเพลิงที่คอยขับเคลื่อนให้เขาก้าวเดินต่อไปแม้ร่างกายจะแหลกสลายเบื้องหน้าของพวกเขา คือบานประตูศิลาขนาดมหึมาที่สลักลวดลายบิดเบี้ยว ลวดลายนั้นไม่ได้แสดงถึงความรุ่งโรจน์ข

ม่านหมอกสีทองหม่นที่ปกคลุมบานประตูศิลานั้นหนาทึบและหนักอึ้งประดุจกำแพงน้ำตะกั่ว เมื่อสิงขรก้าวล่วงผ่านม่านหมอกนั้นเข้ามา ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขาก็ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เสียงพายุหมุนกาลเวลาที่เคยแผดเสียงกึกก้องอยู่ด้านนอก บัดนี้กลับเงียบสงัดลงจนน่าขนลุก ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบแห่งความสงบสุข แต่มันคือความเงียบของลานประหารที่กำลังรอคอยสัมรผู้มาเยือนสิงขรยืนอยู่ ณ ลานศิลาครึ่งวงกลมขนาดมโหฬารที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ใจกลาง "วิมานอัมพรวิปโยค" รอบด้านคือความว่างเปล่าที่มีเพียงกระแสลมอ่อนๆ พัดพาเอาฝุ่นผงสีดำลอยฟุ้ง เสาหินสลักลวดลายโบราณนับสิบต้นตั้งเรียงรายอยู่ตามขอบลานประลอง บางต้นหักโค่น บางต้นแตกร้าว บ่งบอกถึงร่องรอยของการต่อสู้ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตกาลอันไกลโพ้น ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีแดงฉานอมดำ ไร้ซึ่งดวงตะวันหรือดวงจันทร์ มีเพียงสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบอยู่หลังม่านเมฆหนาทึบกลิ่นอายที่ลอยอวลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ไม่ใช่กลิ่นของสิ่งมีชีวิต แต่เป็นกลิ่นของสุสานที่ถูกปิดตายมานับพันปี กลิ่นของเถ้ากระดูก และกลิ่นของ "ความตายที่แท้จริง" ที่เข้มข้นจนทำให้สิงขรรู้สึกคลื่นเหียน ลมหายใจของเขาติดขัด

ความรู้สึกแรกที่ปลุกสิงขรให้ตื่นจากภวังค์อันมืดมิด ไม่ใช่ความหนาวเหน็บหรือความเจ็บปวด แต่เป็นสัมผัสสากระคายและกลิ่นเหม็นไหม้ที่อุดอู้ลึกเข้าไปในโพรงจมูก เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งรุ่งอรุณ มีเพียงสีแดงฉานอมดำประดุจเลือดที่แห้งกรัง และละอองสีเทาหม่นที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับหิมะที่ตายแล้วสิงขรยันกายลุกขึ้นนั่ง ร่างกายของเขาถูกฝังอยู่ใต้กองเถ้าถ่านหนาเตอะ เมื่อเขาสลัดเถ้าถ่านเหล่านั้นออก บาดแผลฉกรรจ์ทั่วร่างที่เคยถูกคมดาบแห่งความตายเฉือนทะลุก็ปรากฏให้เห็น ทว่าบาดแผลเหล่านั้นกลับหยุดไหลและสมานตัวกลายเป็นแผลเป็นสีดำคล้ำไปแล้ว ราวกับว่าการปลดปล่อย "มรณสลัก" ได้ตั้งกฎเกณฑ์ของโลกขึ้นมาใหม่ ทำให้ความตายและชีวิตกลับคืนสู่สมดุลที่ควรจะเป็นเขากวาดสายตามองไปรอบๆ และต้องตกตะลึงกับความพินาศที่อยู่เบื้องหน้าสถานที่ที่เขาตื่นขึ้นมา คือ "นครหลวงมหาโพธิ์ทอง" มหานครที่เคยรุ่งโรจน์และเป็นศูนย์กลางของโลก ทว่าบัดนี้ กำแพงทองคำ วิหารศักดิ์สิทธิ์ และถนนหนทางที่เคยวาววับ ถูกฝังกลบอยู่ใต้ทะเลเถ้าถ่านภูเขาไฟสีดำมืดมิด ซากอาคารที่เหลือโผล่พ้นเถ้าถ่านขึ้นมา

กลไกฟันเฟืองของ "มหาแท่นหินศิลา" ส่งเสียงคำรามก้องอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันไม่ได้นำพาสิงขรและพรรคพวกขึ้นสู่ยอดเขาอันเป็นที่ตั้งของเตาหลอมบรรพกาล เมื่อสิงขรนำ "ศิลาตราสัญลักษณ์ลับ" ไปประทับลงบนแท่นควบคุม แสงสีทองหม่นที่แผ่ออกมาจากศิลาก็แทรกซึมลงไปในรอยแตกของกลไก ปลุกเส้นทางที่ถูกซ่อนเร้นจากสายตาของทวยเทพให้ตื่นขึ้นลิฟต์ศิลาขนาดยักษ์สั่นสะเทือน ก่อนจะลดระดับดิ่งลึกลงไปในหุบเหวที่ถูกปกปิดด้วยเวทมนตร์พรางตา ความหนาวเย็นที่กรีดลึกถึงกระดูกพัดสวนขึ้นมาประทะใบหน้า มันเป็นความหนาวที่แตกต่างจากยอดเขาแห่งบรรพชน มันไม่ได้ดุดันบ้าคลั่ง แต่มันเงียบเชียบ เยือกเย็น และแฝงไว้ด้วยความโศกเศร้าประดุจเสียงกระซิบของคนตายเมื่อประตูศิลาเปิดออก สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือโลกที่ถูกย้อมด้วยสีขาวโพลนจนตาพร่ามัว"ทุ่งเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์"พายุหิมะที่นี่ไม่ได้ตกลงมาจากฟากฟ้า แต่มันหมุนวนอยู่เหนือพื้นดินหนาทึบจนบดบังทัศนวิสัยทั้งหมด ระยะการมองเห็นลดลงเหลือเพียงไม่กี่ช่วงแขน แสงสว่างถูกดูดกลืนหายไปในม่านหมอกสีขาว ขุนเขาหรือหน้าผาใดๆ ล้วนถูกลบเลือนหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอ้างว้างที่ไร้ขอบเขต"ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย..."

หิมะสีขาวโพลนรอบลานกว้างของ "นครลับแลโอสถศาลา" ถูกย้อมด้วยหยาดโลหิตสีแดงฉานที่ไหลรินจากร่างของสิงขร ชายหนุ่มนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นน้ำแข็งเย็นเยียบ บาดแผลจากคมลูกธนูและมีดสั้นของนักฆ่าล่องหนเปิดกว้างและลึกจนน่าหวาดเสียว ทว่าชัยชนะที่แลกมาด้วยเลือดเนื้อของเขาก็สัมฤทธิ์ผล ม่านพลังงานสีฟ้าที่เคยปิดกั้นเส้นทางเบื้องหน้าได้แตกสลายลง เผยให้เห็นบันไดศิลาที่ทอดตัวยาวขึ้นสู่ซุ้มประตูมิติที่ทอแสงสีทองอร่ามมาลินทิ้งไม้เท้าค้ำยันของนางลงพื้น แล้วรีบถลาเข้ามาประคองร่างของสิงขร นางฉีกม้วนผ้าพันแผลที่เหลืออยู่น้อยนิดและเทน้ำยาสมานแผลขวดสุดท้ายลงบนรอยแผลที่ลึกที่สุด"เจ้ามันบ้า! บ้าที่สุด!" มาลินด่าทอทั้งน้ำตา มือของนางสั่นเทาขณะพยายามห้ามเลือดที่ไหลทะลักจากต้นแขนและสีข้างของเขา "ข้าบอกให้ระวังตัว แต่เจ้ากลับวิ่งฝ่าดงธนูและมีดสั้นเข้าไปดื้อๆ! เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าหรืออย่างไร ที่จะไม่มีวันตายเนี่ย!"สิงขรฝืนยิ้มบางๆ แม้ใบหน้าจะซีดเซียว เขายกมือขวาที่สวมถุงมือหนังเปื้อนเลือดขึ้นแตะแขนของนางเบาๆ "ถ้าข้าไม่บ้า... เราคงตายกันหมดด้วยน้ำมือของพวกนักฆ่าไร้เงาไปแล้ว... ข้าบอกเจ้าแล้วไง ว่าข้าจะฟันฝ