All Chapters of ธรรมจักรทมิฬ: Chapter 101 - Chapter 110

บันไดศิลาขั้นสุดท้ายที่ทอดตัวขึ้นสู่จุดสูงสุดนั้น ช่างยาวไกลและหนักอึ้งประดุจการก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการไถ่บาป สายลมเบื้องบนพัดกรรโชกแรง นำพาเอากลิ่นอายของพลังเวทมนตร์ที่บริสุทธิ์จนน่าสะอิดสะเอียนมาปะทะใบหน้า สิงขร มาลิน และอัสมันต์ ก้าวเดินขึ้นมาจนถึงลานกว้างรูปครึ่งวงกลมที่ลอยเด่นอยู่เหนือหมู่เมฆ ที่ซึ่งท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีทองคำและสีม่วงเข้มประดุจผืนผ้าใบที่ถูกสาดสีแห่งจักรวาลลงมาและเบื้องหน้าของพวกเขา คือ "ประตูแห่งความเป็นเทพ"มันไม่ใช่ประตูที่สร้างขึ้นจากไม้ อิฐ หรือโลหะล้ำค่า ทว่ามันคือเสาสองต้นขนาดยักษ์ที่โค้งเข้าหากัน ก่อตัวขึ้นจาก "ซากศพ" นับแสนนับล้านร่าง! ร่างของชนเผ่าพื้นเมืองและสิ่งมีชีวิตที่ถูกสังเวยในอดีตกาล บัดนี้ถูกหลอมรวมและกลายเป็นหินสีขาวซีด ซ้อนทับกันเป็นโครงสร้างที่น่าสะพรึงกลัวและวิปลาสที่สุดเท่าที่มัชฌิมโลกเคยจารึกไว้ ตรงกลางของซุ้มประตูกลวงนั้น มีมิติสีทองที่หมุนวนประดุจหลุมดำแห่งแสงสว่าง แผ่รังสีอำมหิตของการกำเนิดใหม่ที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออกท่ามกลางซากศพที่ถูกแช่แข็งในกาลเวลา ร่างของสตรีผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าซุ้มประตูนั้น นางสวมชุดเกราะโลหะสีทองเ

สายลมบนยอดสุดของมหานครลอยฟ้า พัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง หอบเอาเศษเถ้าถ่านและละอองเลือดของ อัสมันต์ ปราชญ์โลหิต ให้ปลิวว่อนหายไปในห้วงอากาศที่ว่างเปล่า ทว่าเจตจำนงของชายชราไม่ได้สูญสลายไปตามสายลม มันได้ฝังรากลึกและลุกโชนอยู่ในมือซ้ายของ สิงขร มัจจุราชแห่งดวงดาว ผู้ซึ่งบัดนี้ยืนตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวเบื้องหน้า "ประตูแห่งความเป็นเทพ"มือขวาของเขากระชับ "ดาบจันทราทมิฬ" ที่แผ่ไอเย็นเยือกสีน้ำเงินเข้มระดับศูนย์องศาสัมบูรณ์ ในขณะที่มือซ้ายกำด้าม "คาตานะโลหิต" ของอัสมันต์ ที่ยังคงเดือดพล่านไปด้วยเวทมนตร์เลือดสีแดงคล้ำ การผสานกันของสองขั้วพลังที่แตกต่างอย่างสุดขั้ว—ความหนาวเหน็บแห่งห้วงเอกภพ และความร้อนรุ่มแห่งความแค้นของมนุษย์—บังเกิดเป็นออร่าสองสีที่หมุนวนรอบกายของสิงขร ประดุจพายุแห่งหายนะที่ท้าทายกฎเกณฑ์ของทวยเทพเบื้องหน้าของเขา พญามารราหู คมดาบแห่งพันธสัญญา ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ร่างอันใหญ่โตมโหฬารที่เกิดจากการหลอมรวมวิญญาณของขุนศึกเข้ากับร่างกายของมฆวาน แผ่รังสีอำมหิตที่กดทับมิติให้สั่นสะเทือน ชุดเกราะทองเหลืองที่บุบสลายจากการดึงดูดของอัสมันต์ กำลังถูกซ่อมแซมอย่างรวดเร็วด้วยแสงสีทองศัก

รอยแยกสีทองเรืองรองที่ทอดตัวอยู่กลางลำต้นของ "ต้นมหาโพธิ์ทอง" บัดนี้เปิดกว้างออกประดุจประตูสู่สรวงสวรรค์ที่ถูกแผดเผา เปลวเพลิงยักษ์ที่เต้นเร่าอยู่รอบนอกไม่อาจล่วงล้ำเข้าไปในอาณาเขตอันศักดิ์สิทธิ์เบื้องหลังแสงนั้นได้ สิงขรและมาลินหยุดยืนอยู่หน้าปากทางเข้า ความเงียบสงัดที่แผ่ออกมาจากภายในนั้น หนักอึ้งเสียจนทำให้เสียงของสายลมและกองไฟเบื้องหลังดูคล้ายกับความว่างเปล่าสิงขรกระชับด้าม "ดาบจันทราทมิฬ" ไว้ในมือขวา ส่วนมือซ้ายกำ "คาตานะโลหิต" ของอัสมันต์ไว้หลวมๆ ร่องรอยของบาดแผลจากการต่อสู้กับราหูและกัมปนาทถูกเยียวยาด้วยเวทมนตร์และสมุนไพรจนทุเลาลง แต่ความเหนื่อยล้าที่สะสมอยู่ในจิตวิญญาณนั้นมีเพียงปณิธานอันแรงกล้าเท่านั้นที่คอยค้ำจุนไว้"มาลิน..." สิงขรเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง "หลังประตูบานนี้... คือมิติที่กฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์ไม่อาจเอื้อมถึง มันคือลานประหารของทวยเทพ ข้าไม่อาจรับประกันความปลอดภัยใดๆ ได้อีกต่อไป หากเจ้าก้าวตามข้าเข้ามา"มาลินกำหน้าไม้เพลิงในมือแน่น นางเม้มริมฝีปาก แววตาของจอมปรุงยาสาวเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่แพ้กัน "ข้าตามเจ้ามาตั้งแต่ทุ่งสุสานที่เต็มไปด้วยพิษมรณะชาด ฝ่าวงล

เสียงร้องกังวานที่ไม่ได้เปล่งออกจากลำคอ ทว่าสะท้อนก้องมาจากความถี่ของห้วงอวกาศ ดังกึกก้องจนผิวน้ำสีดำที่ราบเรียบประดุจกระจกเงาเกิดระลอกคลื่นบ้าคลั่ง สิ่งมีชีวิตที่แท้จริงเบื้องหลังมหาธรรมจักร ลอยตัวขึ้นเหนือผิวน้ำ ร่างกายอันโปร่งแสงของมันใหญ่โตมโหฬารจนสิงขรดูเป็นเพียงฝุ่นผงเมื่อเทียบเคียง ภายในร่างนั้นคือภาพจำลองของกาแล็กซี กลุ่มดาว และเนบิวลาที่หมุนวนอย่างเชื่องช้า บ่งบอกถึงตัวตนที่อยู่เหนือขอบเขตของกาลเวลาและสถานที่ในมือที่คล้ายคลึงกับกิ่งไม้สีทองของมัน กำด้าม "ดาบศิลา" ขนาดยักษ์ ดาบเล่มนั้นถูกหลอมขึ้นจากเศษซากเจตจำนงของ รณกร ที่เพิ่งแตกสลาย มันเป็นดาบที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยร้าว ทว่ากลับแผ่รังสีแห่งการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว แสงสีทองที่สาดส่องออกมาจากตัวอสูร ไม่ใช่แสงแห่งความอบอุ่น แต่เป็นแสงแห่ง "ความเป็นระเบียบ" ที่เย็นชาและพร้อมจะลบทุกสิ่งที่ผิดแผกไปจากสมการของมันมาลินทรุดตัวลงกับพื้น ผิวหนังของนางรู้สึกแสบร้อนเพียงแค่อยู่ในรัศมีแสงของมัน "นี่หรือคือพระเจ้า... มันไม่ได้ดูเหมือนผู้สร้างเลย แต่มันเหมือน... สัตว์ประหลาดจากต่างดาวที่ตกลงมากลืนกินโลกใบนี้""เพราะมันคือปรสิตอย

ความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านเข้ามากระทบผิวเนื้อ ไม่ใช่ความเย็นเยือกที่บาดลึกถึงกระดูกประดุจเวทมนตร์เหมันต์ หรือความเยือกเย็นอันชวนขนลุกของแดนทมิฬใต้เงา ทว่ามันเป็นความเย็นที่สงบเงียบ บริสุทธิ์ และปราศจากพันธนาการใดๆ เหมือนอากาศบริสุทธิ์ในคืนเดือนแรมที่ไร้เมฆหมอกสิงขรค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เปลือกตาของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ความเจ็บปวดจากการฝืนใช้พลังระดับกอสมิกในศึกตัดสินกับ อสูรแห่งเอลเดน ยังคงหลงเหลืออยู่เป็นรอยระบมฝังลึกในกล้ามเนื้อ ทว่าบาดแผลฉกรรจ์ตามร่างกายกลับสมานตัวจนเหลือเพียงรอยแผลเป็นสีจางๆเขาพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือผืนดินใต้ร่าง มันไม่ใช่เถ้าถ่านที่ร้อนระอุของนครหลวงเถ้าถ่าน และไม่ใช่ผิวน้ำสีดำของมิติกระจกเงา แต่มันเป็นพื้นศิลาที่ปูด้วยหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ และเมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบๆ..."ที่นี่มัน..."สิงขรเบิกตากว้าง ทัศนียภาพรอบตัวเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้อยู่บนโลกมัชฌิมอีกต่อไป ทว่าเขากำลังนั่งอยู่บนแท่นบูชาหินอ่อนที่ตั้งอยู่ท่ามกลาง "ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล" ท้องฟ้าเบื้องบนไม่ใช่สีทองของมหาโพธิ์ทอง และไม่ใช่สีเทาหมอ