All Chapters of แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร่ายรำ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่สิบห้าคลังสมบัติอู๋เจียวซินรีบปฏิเสธอย่างมีพิรุธ“แล้วน้องหลินหลินเล่า มีคนรักมาก่อนหรือไม่”“ไม่ วันวันข้าต้องฝึกซ้อมร่ายรำอยู่ในวังหลวง จะมีคนรักได้อย่างไร”“แล้วเจ้ารักท่านแม่ทัพหรือไม่”“ก็...พวกเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว คงจะค่อยๆรักกันไปเองกระมัง” หลี่ลี่หลินตอบตามที่อาจารย์บอกมาอาจารย์ของนางเคยบอกว่าชายหญิงเมื่ออยู่ด้วยกันนานวันเข้าความผูกพันจะเริ่มมากขึ้น ประกอบกับการมีสัมพันธ์ทางกายกันบ่อยๆ ความสัมพันธ์ทางใจก็จะตามมาเองแม้ลิลลี่ในร่างของหลี่ลี่หลินจะไม่ค่อยเชื่อ ด้วยสมัยใหม่ต้องรักทางใจกันก่อนจึงจะเกิดความสัมพันธ์ทางกาย แต่ในโลกนี้ เธอก็คงต้องยอมเชื่อไปก่อน เพราะไม่สามารถรักใคร่ใครก่อนได้อย่างแน่นอน“น้องหลินหลิน ท่านแม่ทัพมีรูปกายหล่อเหลา ตำแหน่งสูงส่ง ย่อมมีผู้จับจ้องอยู่มาก เจ้าต้องระมัดระวังให้ดี ถึงอย่างไรก็ควรรวบอำนาจการจัดการทรัพย์สมบัติทั้งหลายเอาไว้ก่อน” อู๋เจียวซินพูดคล้ายหวังดี“ทรัพย์สมบั

ตอนที่สิบหก จับคนร้ายอู๋เจียวซินถอยหลังอย่างไม่ยินยอม“ล่วงเกินหรือ เจ้าต่างหากที่ล่วงเกินข้า ค้นนนนนน” แม่ทัพหนุ่มตะโกนเสียงดังก่อนที่ทหารจะกรูเข้าไปค้นตัวหญิงสาวอู๋เจียวซินเมื่อเห็นว่าจวนตัวเต็มทีจึงได้แสดงฝีมือออกมาโดยหยิบกระบี่อ่อนซึ่งซ่อนอยู่ตรงช่วงเอวขึ้นมาฟาดฟันอย่างรวดเร็ว ฝีมือของหญิงสาวนับว่าไม่เลวนัก ทหารที่กรูเข้าไปจึงโดนฟันไปหลายแผลซุนหย่งเล่อเห็นดังนั้นจึงหยิบกระบี่ยาวพุ่งเข้าไปจับกุมด้วยตนเอง ไม่นานอู๋เจียวซินก็โดนฟันไปหนึ่งแผลก่อนจะล้มลงในที่สุดทหารที่ยืนคุมเชิงอยู่รีบวิ่งเข้าไปค้นตัวหญิงสาวจนได้ของสำคัญซึ่งนางซ่อนเอาไว้ออกมา“เฮอะ...คิดจะขโมยตราแม่ทัพของข้าเช่นนั้นหรือ ไม่ง่ายเพียงนั้นหรอก” แม่ทัพใหญ่ซุนเดินมาหยิบของขึ้นมาตรวจสอบดู“จับได้แล้วใช่หรือไม่” เสียงอ่อนหวานดังขึ้นจากหน้าประตูพร้อมร่างงดงามของหลี่ลี่หลินย่างก้าวเข้ามา“ได้แล้ว น้องหลินหลิน ลำบากเจ้าแล้ว” ซุนหย่งเล่อเดินเข้าไปจับจูงมือหญิงสาวพลางโอบประคองเดินเ

ตอนที่สิบเจ็ด หันหน้าเข้าหากัน  หญิงสาวใจหายด้วยอยู่ร่วมกันมาเกือบหนึ่งเดือนจึงเริ่มเคยชินและผูกพันกันแล้ว                “ความจริงพี่ก็อยากพาน้องหลินหลินไปด้วย เพียงคิดว่าต้องนอนอย่างเดียวดายไม่ได้ดื่มกินน้องหลินหลิน พี่ก็แทบขาดใจแล้ว”                อ้าว...คิดแต่จะกินนมเนี่ยนะ                หลี่ลี่หลินเริ่มหมั่นไส้แต่ก็ไม่ตอบคำใดออกไป                “แต่เมืองชายแดนยากลำบากนัก แม้จะมีจวนแม่ทัพอยู่แต่ก็ไม่ได้สะดวกสบายเช่นที่นี่”                หญิงสาวนอนครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจ

ตอนที่สิบเก้า ชมวิว  “ดึกปานนี้แล้ว ไม่มีผู้ใดเห็นหรอก หากน้องหลินหลินกลัวหนาวเช่นนั้นก็ห่มผ้าเอาไว้” ชายหนุ่มตอบอย่างดื้อดึง                เขาหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างงามก่อนจะมุดเข้าไปในผ้าห่มหนาแล้วสอดแทรกกายเข้ามาในร่องกุหลาบงามของนางจนได้ สองมือหนาไขว่คว้าถอดทึ้งชุดเสื้อออกเพื่อควานโอบสองก้อนเนื้ออันเต่งตึงอย่างคุ้นเคย ชายหนุ่มโยกร่างขึ้นลงอย่างรวดเร็วเพื่อเร่งความร้อนในกายของทั้งสอง ปากหนาก้มลงปิดปากบางเพื่อไม่ให้นางได้โอดครวญใดได้อีกไม่นานสองร่างก็ร้อนรุ่มจนแม่ทัพหนุ่มต้องถีบผ้าห่มหนาออกจนกระเด็นไป                “อา...ท่านพี่...อือ...ผ้าห่ม...” หญิงสาวพยายามเอื้อมมือคว้าผ้ามาห่มคลุมร่างเช่นเดิมทั้งๆที่กายยังคงบิดเร่า ปากยังร้องครวญครางด้วยความหวามไหวที่พุ่งสูงยามร่างหนายกขึ้นสูงแล้วกระแทกลงมาอย่างรุนแรง &

ตอนที่ยี่สิบ จวนแม่ทัพหลี่ลี่หลินย่อมไม่กล้ารับของจากผู้อื่นเช่นนี้ หญิงสาวรีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว แต่มีหรือที่ชายหนุ่มใจกล้าหน้าด้านอย่างซานเหวินฉีจะสนใจ เขารวบรัดตัดความแล้วชิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว โดยมีใบหน้ามึนงงของหลี่ลี่หลินมองตามไป                “เอ่อ...ข้ามิได้รับปากอันใดกับเขาใช่หรือไม่” หลี่ลี่หลินหันไปถามสาวใช้ผิงอันด้วยไม่แน่ใจว่านางพลั้งเผลอไปบ้างหรือไม่                “ไม่เจ้าค่ะ ฮูหยินไม่ได้รับปากอันใด คุณชายท่านนั้นพูดเองเออเองเจ้าค่ะ” ผิงอันเอ่ยตอบอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน                “เช่นนั้นคงต้องแจ้งท่านพี่ให้เข้าใจ”                แต่ช่วงนี้งานของซุนหย่งเล