All Chapters of แม่ทัพโยกส่ายหรือจะสู้ข้าร่ายรำ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่เจ็ดทอดทิ้งนี่นางต้องหลับไปทั้งๆที่เขายังโยกเข้าออกไม่หยุดเช่นนี้หรือหลี่ลี่หลินได้แต่คิดก่อนจะหลับไปจริงๆด้วยเหนื่อยอ่อนเต็มทนชายหนุ่มทรงพลังด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล เขาโยกโยนอย่างต่อเนื่องทั้งวันทั้งคืนอยู่ถึงสามวัน จนสุดท้ายหลี่ลี่หลินก็สลบไสลไม่ได้สติไปถึงหลายชั่วยาม กว่าหลี่ลี่หลินจะลืมตาตื่นขึ้นมาก็เป็นยามบ่ายของวันที่สี่แล้ว หญิงสาวพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพังโดยไร้เงาร่างของแม่ทัพหนุ่มซึ่งเคี่ยวกรำนางมาอย่างต่อเนื่องสามวันสามคืน                หญิงสาวลุกขึ้นอย่างยากลำบากด้วยปวดร้าวไปหมดทั้งร่าง เมื่อได้ยินเสียงขยับตัวในห้อง สาวใช้ด้านนอกจึงตะโกนเข้ามาสอบถาม                “แม่นางตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ข้าขอเข้าไปนะเจ้าคะ” หญิงสาวนางหนึ่งเปิดประตูเดินเข้ามาอย่างนอบน้อม    &nbs

ตอนที่แปด กลับมาแล้วซุนหย่งเล่อย่อมไม่คุ้นเคยกับน้ำตาของหญิงสาว คืนนั้นเขาเมาสุราอย่างหนักจึงย่ำยีนางไปโดยไม่ใส่ใจอื่นใด แต่ยามนี้เขามีสติเต็มร้อย แม้จะรู้สึกอึดอัดอยากระบายเพียงใด ก็อยากให้หญิงสาวยินยอมมากกว่า                ชายหนุ่มโอบประคองสาวน้อยร่างบางให้นั่งลงก่อนจะถอนหายใจด้วยไม่รู้จะทำอย่างไรให้นางหยุดร้องไห้                “ข้าจะทำอย่างไรเจ้าจึงจะหยุดร้องไห้ เอาล่ะ ข้าขอโทษอีกครา ข้าจะไม่ทำอันใดเจ้าแล้ว เช่นนี้ดีหรือไม่”                หลี่ลี่หลินสะอึกสะอื้นก่อนจะเงยหน้ามาถามอย่างจริงจัง                “จริงนะ ท่านต้องให้ข้ายินยอมทุกคราได้หรือไม่”   &nb

ตอนที่สิบ ท่านพี่เบาหน่อยเถิด หญิงสาวตัดสินใจหยุดมือเอาไว้ก่อนแล้วพลิกร่างหันหลังพลางเอ่ยออดอ้อนอย่างน่ารัก“ท่านพี่ถูหลังให้ข้าบ้างนะเจ้าคะ”ซุนหย่งเล่อกดข่มอารมณ์อย่างยากเย็น แต่ก็จำยอมตามใจสาวน้อยด้วยไม่อยากบังคับขืนใจนางอย่างคราวแรกอีก ชายหนุ่มถูหลังให้ร่างบางอย่างเต็มใจนางมีเรือนร่างแบบบางยิ่งนัก ไหล่เล็กแขนเรียว เอวคอด เมื่อพลิกร่างหันหน้ามา มือหนาจึงถูไล้เฉพาะเจาะจงไปยังทรวงอกอวบอิ่มซึ่งถูกตาต้องใจตั้งแต่ยามแรกเห็นนางตัวเล็กกว่าเขามาก แต่ทรวงอกกลับใหญ่ล้น มือของเขากอบกุมแทบไม่มิด เมื่อลูบไล้ไปจนเห็นว่าหญิงสาวเริ่มเคลิ้มไหวเขาจึงก้มลงประกบปากจุมพิตหวานล้ำอย่างช้าๆหลี่ลี่หลินตอบรับจุมพิตนั้นอย่างดีด้วยชายหนุ่มไม่หักหาญน้ำใจแต่พยายามสร้างความรู้สึกร่วมไปด้วยกัน ไม่เหมือนวันแรกเมื่อเขาส่งลิ้นร้อนรุกไล่เข้ามาหญิงสาวจึงส่งลิ้นอุ่นของตนเองเข้าไปต่อสู้พัวพัน จุมพิตหวานล้ำเร่าร้อนขึ้นจนแม่ทัพหนุ่มอดใจไม่ไหวกัดริมฝีปากบางอย่างรุนแรงตามอารมณ์ร้อน“โอ๊

ตอนที่สิบเอ็ด นางคือหลี่ลี่หลินมีโอกาสร้องออกมาเพียงแค่นั้น ด้วยชายหนุ่มประคองร่างบางให้นอนลงบนผ้าห่มแล้วเริ่มสอดใส่อย่างไม่รอช้า                “บนนี้หนาวยิ่งนัก” สาวน้อยโอดครวญเมื่อโดนลมพัดแรง                “เพียงครู่ก็จะร้อนแล้ว” แม่ทัพหนุ่มตอบก่อนจะเพิ่มแรงโยกร่างเพื่อส่งความร้อนรุ่มให้หญิงสาวใต้ร่าง                “โอว...อือ...” หลี่ลี่หลินพยายามเบาเสียงครางแต่ก็ไม่อาจทำได้ สุดท้ายนางจึงเปล่งเสียงออกไปตามธรรมชาติแห่งความเร่าร้อน จนสุขสมไปอีกรอบหนึ่ง                ซุนหย่งเล่อเช็ดเหงื่อบนกรอบหน้าของหญิวสาวอย่างแผ่วเบา    &n

ตอนที่สิบสามเงาผู้ใดหลี่ลี่หลินพยายามขับไล่น้ำตาซึ่งปริ่มมายังหน่วยตาอย่างเสียใจ หญิงสาวหันหลังไปเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกตแต่นั่นย่อมอยู่ในสายตาของแม่ทัพหนุ่มซึ่งเฝ้ามองอยู่แล้ว                ขอโทษด้วยนะน้องหลินหลิน พี่จำเป็นต้องทำเช่นนี้                 ซุนหย่งเล่อขอโทษสาวน้อยในใจ แต่เบื้องหน้ายังคงนุ่มนวลเอาใจแต่หญิงสาวอู๋เจียวซินจนบ่าวไพร่เริ่มกังขา                “แม่นางเจียวซินกินอาหารกับน้องหลินหลินไปก่อน ข้าจำเป็นต้องเข้าวัง แต่ช่วงเย็นจะรีบกลับมา” แม่ทัพหนุ่มร่ำลาบอกกล่าวแต่หญิงอื่นโดยไม่หันมามองหน้าภรรยาสาวแม้แต่น้อย                เมื่อเขาเดินออกไป หล