Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

ไม่คิดว่าเรื่องราวจะดำเนินมาจนถึงจุดนี้งานศพของหยวนเจิ้นฝูจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย มีคนมาร่วมไว้อาลัยไม่กี่คนเจียงรั่วอี้ยืนอยู่หน้าโลงศพในหัวหวนนึกถึงท่าทางเหมือนเด็กสำนึกผิดของอีกฝ่าย ในใจเกิดความคิดว่า หากท่านปู่ไม่ล้มลงหยวนเจิ้นฝูก็คงเดินมาไม่ถึงจุดนี้อีกฝ่ายดูรักและเคารพท่านปู่ของนางจากใจจริง ให้ความนับถือเหมือนบิดาคนหนึ่ง เมื่อบิดาเจ็บป่วยไม่รู้ว่าเมื่อใดจะฟื้นกลับคืนอารมณ์ของเขาจึงอ่อนไหวหลังไร้ที่ยึดเหนี่ยว ชายคนนั้นคงมองเห็นช่องโหว่นี้ถึงได้พยายามเข้าหาเจียงรั่วอี้คิดว่าครั้งแรกของการเข้าหาหยวนเจิ้นฝูคงปฏิเสธอีกฝ่ายได้อย่างหนักแน่น แต่เมื่อเวลาผ่านไปความหนักแน่นของเขาก็คงจะถูกหลอมละลายกลายเป็นเพียงแอ่งน้ำที่ไม่อาจก่อตัวขึ้นมาได้อีกครั้งแต่ถึงจะพอเข้าใจความรู้สึกของหยวนเจิ้นฝูเจียงรั่วอี้ก็ไม่อาจให้อภัยกลับความจริงที่ว่า เขาทรยศครอบครัวของนาง“ท่านก็แค่หนักแน่นไม่พอถึงได้มีจุดจบเช่นนี้ หากใจของท่านไม่หวั่นไหวต่อคำพูดและอำนาจไม่แน่ว่าบางทีท่านกับข้าอาจจะกลายเป็นผู้อาวุโสและผู้น้อยที่รักใคร่กลมเกลียวกัน” กล่าวจบก็หันมาหาคนข้างกายที่ยืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้“ท่านคิดเห

ถ้าไม่ได้มาเจอกันอีกครั้งเจียงรั่วอี้ก็เกือบจะลืมการมีอยู่ของพวกเขาไปแล้วเจ็ดวันของการเตรียมตัวผ่านไปรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ หลายวันที่ผ่านมาเจียงรั่วอี้รู้สึกวุ่นวายและเหนื่อยยิ่งกว่าช่วงแรกที่มาอยู่ในโลกนี้เสียอีก ทุกวันต้องตื่นแต่เช้าออกมาฝึกฝนการต่อสู้การควบคุมพลังจิตกับพี่ชายทั้งสองและไป๋ซีห่าว หลังฝึกช่วงเช้าเสร็จก็เข้าห้องลับพิเศษดูดซับพลังปราณเพื่อเร่งเลื่อนระดับให้สูงขึ้นอย่างน้อยหนึ่งขั้นก็ยังดี พอตกเย็นก็ออกไปเลือกซื้อของใช้จำเป็นสำหรับการเดินทางกิจวัตรประจำวันของพวกเขาวนเวียนไปมาซ้ำ ๆ เช่นนี้จนถึงวันออกเดินทางรถม้าเกือบสามสิบคันจอดเทียบหน้าประตูทางออกนอกแคว้น บรรดาคนที่อยู่ในรถต่างลงมายืนออกันข้างรถม้าร่ำลาครอบครัวเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเหตุนี้เจียงรั่วอี้จึงได้เห็นหน้าพระเอกนางเอกของนิยายที่ไม่ได้เห็นมานานไม่สิ ตอนนี้จะบอกว่าพระนางในนิยายไม่ได้แล้วเพราะเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นแตกต่างจากเนื้อหาในนิยายมานานแล้ว“เจ้ายังสนใจคุณชายกู้อยู่หรือ?” เสียงข้างกายเรียกสายตาเจียงรั่วอี้ให้หันกลับมามอง นัยน์ตาดอกท้อเงยขึ้นสบตาไป๋ซีห่าว“ท่านว่ากระไรนะ”“ข้าถามว่าเจ้ายังสนใจคุณชาย

แสงอาทิตย์สาดส่องสว่างจ้า สายลมเย็นพัดโชยมาให้รู้สึกสดชื่นเย็นสบายเจียงรั่วอี้หลับตาพริ้มดื่มด่ำกับช่วงเวลาผ่อนคลาย สูดกลิ่นหอมโชยมาตามสายลม“ชอบขนาดนั้นเลยหรือ” เจียงเฟยหยาเอ่ยถามน้องสาม เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างตั้งแต่รถม้าเคลื่อนผ่านบานประตูใหญ่เจียงรั่วอี้ดึงสายตากลับมาเอ่ยตอบ “ลมเย็นพัดหน้าให้ความรู้สึกสบายไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ แถมนี่ยังเป็นการเดินทางไกลครั้งแรกของข้าจึงอดรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยไม่ได้”“อยากตื่นเต้นมากกว่านี้หรือไม่?”คนฟังเลิกคิ้ว “ทำอย่างไรหรือเจ้าคะ”เจียงรั่วอี้เอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้คุณชายใหญ่มองดวงตาเป็นประกายคาดหวังของน้องสาว มุมปากกระตุกยิ้มคุณชายใหญ่เจียงใช้มือผลักบานประตูให้เปิดออกขณะรถม้ายังวิ่งไม่หยุด คว้าเอวน้องสาวเข้าหาพาคนกระโดดขึ้นเหนือรถม้าเจียงรั่วอี้ตกใจหลับตาปี๋แต่ไม่นานก็ลืมตาขึ้นมองหลังสัมผัสได้ถึงสายลมเย็นสบายพัดผ่านใบหน้าดวงตาดอกท้อเบิกกว้างขึ้นหลังภาพตรงหน้าเด่นชัด หันมองพี่ใหญ่ของตนยิ้ม ๆ“เป็นเช่นไรตื่นเต้นมากกว่าเดิมหรือไม่?”“ไม่ใช่แค่ตื่นเต้นเจ้าค่ะ แต่รู้สึกดีมาก!” น้ำเสียงกระจ่างใสก้องกังวานไม่คิดว

หญิงสาวสัมผัสบรรยากาศไม่เป็นมิตรจากหลานหมิงหมิงได้ตั้งแต่ก่อนออกเดินทางแล้ว ทั้งที่หากว่ากันตามปกติเวลาคนเราต้องเผชิญหน้ากับคนที่เคยเกือบจะฆ่าตนเองตาย คนคนนั้นควรเกิดความรู้สึกหวาดกลัวหรือไม่อยากเข้าใกล้แต่ทว่าหลานหมิงหมิงไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวเหล่านั้น นอกจากนี้บรรยากาศรอบกายอีกฝ่ายยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเป็นปรปักษ์เจียงรั่วอี้คิดพลางจับมือไป๋ซีห่าวมากุมไว้ก้าวหน้าขึ้นมายืนข้างกายชายหนุ่ม ใช้ดวงตามองสายตาหลานหมิงหมิงซึ่งมองตามการกระทำของนางก่อนจะดึงสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว“ไม่ทราบว่าคุณหนูหลานออกมาสำรวจพร้อมกับใครบ้างหรือ? แล้วถูกซุ่มโจมตีที่ว่าอยู่ห่างจากตรงนี้มากน้อยเพียงใด”หลานหมิงหมิงมองท่าทางของเจียงรั่วอี้ที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ปกติเวลาอีกฝ่ายเห็นหน้าตนมักจะมองมาด้วยแววตารังเกียจอยู่เสมอ ทว่าเวลานี้สายตาตรงหน้ากลับเรียบเฉยจนผิดปกติ“ขะ...ข้าไม่ทันได้มอง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากรู้ตัวอีกทีข้าก็พลัดหลงกับคนอื่น ๆ แล้ว”“อย่างนี้นี่เอง” เจียงรั่วอี้พยักหน้าเข้าใจแต่ไม่คิดปล่อยผ่าน ขยับปากเอ่ยการคาดเดาของตน “น่าแปลก ปกติแล้วเวลาถูกซุ่มโจมตีไม่ว่าจะเป็นจากสัตว์อสูรหรือมนุษย์เ

“พวกท่านคิดจะไปที่ไหนกัน ทำไมถึงต้องเดินลึกเข้าไปในป่าเรื่อย ๆ ด้วย” หลานหมิงหมิงเอ่ยด้วยความสงสัย หันสายตากลับไปมองด้านหลังซึ่งห่างจากจุดพักมากขึ้นเรื่อย ๆ“...”เมื่อคำถามไม่ได้รับคำตอบหลานหมิงหมิงจึงเม้มปากแน่น พยายามเก็บเศษหน้าที่แตกซ้ำแล้วซ้ำเล่าขึ้นมาขยับเท้าก้าวเร็ว ๆ มายืนข้างกายไป๋ซีห่าวแหงนหน้ามองเสี้ยวหน้าพลางเอ่ยถาม “คุณชายไป๋ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าจะไปที่ใด”“....”นางยังคงถูกเขาเมินเฉยเหมือนเดิมคนถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่าหยุดฝีเท้าก้มหน้ามองพื้นท่าทางน่าสงสาร สองมือบอบบางกำเข้าหากัน “คุณชายไป๋ข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบข้าเพราะข้าเคยมีเรื่องกับเจียงรั่วอี้ ถึงอย่างนั้นท่านช่วยใจดีกับข้าสักเล็กน้อยไม่ได้หรือ ข้าก็แค่อยากจะรู้ว่าท่านเดินลึกเข้ามาในป่าทำไม ต้องการเข้ามาหาอะไรกันแน่”ดวงตาทั้งสี่คู่มองท่าทางคล้ายถูกรังแกของนาง หันสายตามองกันอย่างเข้าใจความหมาย ก่อนจะปล่อยให้สตรีเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มพูดคุยกับหลานหมิงหมิง“คุณหนูหลานท่านเป็นคนขอตามพวกข้ามาเองและก่อนจะตามมาพวกข้าก็บอกแล้วว่ายังไม่คิดจะเดินทางกลับจุดพักตอนนี้ ในเมื่อท่านทราบแล้วยังต้องการเหตุใดหรือคำอธิบายใดอีก”