Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

“เจ้าว่าใครมาหานะ ?”“เอ่อ...ผู้อาวุโสเจียง เจียงคั่งหยูขอรับ ท่านแจ้งมาว่าต้องการพบนายท่านผู้เฒ่า”สีหน้าคนฟังไม่น่ามองขึ้นมาทันที ตะวัดสายตามองไปทางประตูจวนตาเฒ่าเจียงคั่งหยู!! ตื่นมาไม่ทันไรก็รีบแจ้นมาหาตนถึงจวน คิดจะมาทำอะไรกันแน่ตระกูลเจียงกับหลานไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นต้องไปมาหาสู่กันเสียหน่อย“อะ....เอ่อนายท่านผู้เฒ่าขอรับจะให้บ่าว”“ออกไปแจ้งว่าข้าจะไปพบเดี๋ยวนี้”“ขอรับ บ่าวจะออกไปเดี๋ยวนี้”อีกฝ่ายตอบรับเร็ว ๆ รับหันหลังออกจากห้องที่บรรยากาศกดดันจนแข่งขาอ่อนแรงลุกยืนแทบจะไม่ไหว“บัดซบ!! ไม่คิดว่าจะมาหาถึงที่จวน คิดจะมาเยาะเย้ยข้าหรืออย่างไร!!”แต่ถึงจะสบถออกมาอย่างไม่พอใจแค่ไหนหลานหลิงเฟิงก็ไม่อาจปฏิเสธการขอเข้าพบครั้งนี้ได้คนเขามาหาถึงบ้านถ้าปฏิเสธไม่ยอมให้เขาพบคงมิวายถูกชาวบ้านนินทา ข่าวลือเรื่องที่ว่าตระกูลเจียงกับหลานไม่ถูกกันคงโหมกระพือขึ้นมาอีกเป็นแน่ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าจะมีสายตามากมายหลายคู่แค่ไหนจ้องมองมา เขาไม่ต้องการให้ผู้คนจับตามองการเคลื่อนไหวภายในตระกูลมากนัก เพราะมันจะทำให้แผนการของพวกเขาดำเนินไปอย่างยากลำบากมากขึ้นลำพังตาเฒ่าหยูตื่นมาก็ขัดขวางแผนการส่วนหนึ่งข

“หลานเตรียมมาครบหมดแล้วหรือ ?”เจียงคั่งหยูถามด้วยความรู้สึกประหลาด ถึงจะทราบอยู่ก่อนแล้วว่าหลานสาวสามารถหาพืชวิญญาณมากมายมาให้ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าภายในชั่วข้ามคืนก็สรรหาพืชวิญญาณมากมายขนาดนี้มาได้แล้ว“สิ่งที่หลานติดต่ออยู่คืออะไรกันแน่”“ท่านปู่ ไหนสัญญาแล้วว่าจะไม่ถามถึงเรื่องนี้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”เจียงรั่วอี้กอดอก แหงนหน้ามองอีกฝ่าย น้ำเสียงติเตือนกลาย ๆ“ปู่แค่ถามไปอย่างนั้นไม่ได้ต้องการอยากรู้จริง ๆ เสียหน่อย มามา ในเมื่อหลานหาพืชวิญญาณมาได้แล้วพวกเราก็มาเริ่มแผนการฟื้นฟูตระกูลกันเถิด ป่านนี้เจ้าใหญ่คงจะพานักหลอมโอสถที่ไว้ใจได้มาแล้ว”เมื่อเห็นว่าเจียงคั่งหยูไม่คิดซักไซ้เพิ่มเติมเจียงรั่วอี้จึงพยักหน้าตกลง“เจ้าค่ะท่านปู่”สองปู่หลานเดินออกจากห้องมุ่งหน้าสู่ส่วนกลางของตระกูลซึ่งเป็นสถานที่สำหรับเก็บพืชวิญญาณระหว่างเดินจากพื้นที่ส่วนหลังไปยังพื้นที่ส่วนกลางเจียงคั่งหยูก็เอ่ยขึ้นมาว่า“ต่อไปเวลาไปไหนหลานจะต้องมีคนคอยเดินตามอยู่ตลอดนะ”“ทำไมหรือเจ้าคะ ?”“ตัวหลานตอนนี้ไม่ต่างจากสวนพืชวิญญาณเคลื่อนที่ หากเรื่องนี้รั่วไหลออกไปจะต้องมีคนมาจับตัวหลานไปแน่”“ท่านปู่ก็อยู่ไม่ใช่หรือเจ้าคะ แถ

เจียงรั่วอี้จับไม่ได้ก็ไม่ได้หมายความว่าสองคนที่เหลือจะจับสัมผัสถึงสายตาที่มองมาอย่างไม่เป็นมิตรไม่ได้ท่านปู่กับหลานชายส่งสายตาให้แก่กันสื่อสารผ่านจิต‘ท่านปู่ดูเหมือนแผนเผยช่องโหว่จะได้ผลนะขอรับ’‘ปู่เองก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะงับเหยื่อเร็วเช่นนี้ ดูท่าคงจะกำลังร้อนรนกันน่าดูที่แผนการไม่เป็นไปอย่างที่หวัง’‘ต่อจากนี้ท่านปู่คิดจะทำอะไรต่อหรือขอรับ’‘ปู่จะสั่งหน่วยลับให้มาคอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของคนที่อาจจะเป็นหนอน รวมถึงเฝ้าระวังให้น้องเก็บพืชวิญญาณ’‘หลานเข้าใจแล้วขอรับ แล้วคนคนนั้น?’‘ปล่อยเอาไว้ก่อนอย่าพึ่งให้อีกฝ่ายระแวงเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ ปู่เชื่อว่าอีกไม่นานพวกนั้นจะต้องติดต่อกันอีกแน่ หลานก็คอยจับตาดูไปก่อนแล้วกัน จะได้จับได้คาหนังคาเขา’‘หลานเข้าใจแล้วขอรับ’สองปู่หลานพูดคุยปรึกษากันไม่นานนัก เจียงคั่งหยูก็เอ่ยกับบรรดาคนตรงหน้าว่า“นี่คือพืชวิญญาณสำหรับหลอมโอสถดูดซับพลังปราณแปดรอยเม็ด ฮ่าวตงให้เจ้าเป็นคนแจกจ่ายให้ทุกคนเท่า ๆ กัน”“ขอบรับท่านอาจารย์”เมื่อได้ถุงเก็บของมาแล้วฮ่าวตงก็จัดการแจกจ่ายพืชวิญญาณทั้งร้อยชุดให้ทุกคนทันที“นายท่านผู้เฒ่าพวกข้าเป็นเพียงคนดูแลพืชวิญญาณถึงจะมีควา

“พี่ใหญ่ดูเหมือนจะวุ่นวายไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ”เจียงรั่วอี้เอ่ยถามพลางเดินเข้ามาใกล้เจียงเฟยหยา หญิงสาวออกจากบ้านมาดูร้านเปิดใหม่ของตระกูลเจียงที่ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงตกแต่งภายในผ่านมาสองสามวันแล้วนับจากวันที่เรียกคนกลุ่มนั้นมาพูดคุย สองสามวันที่ผ่านมาเจียงรั่วอี้รับหน้าที่สอนเทคนิคการหลอมโอสถให้กับพวกเขาอย่างขยันขันแข็ง เรียกได้ว่าทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ไปกับการสอนหลอมโอสถคนทั้งแปดนั่งแยกกันอย่างเป็นระเบียบตั้งใจฟังในสิ่งที่นางสอน เมื่อมีจุดไหนไม่เข้าใจก็จะเอ่ยถามทันที ทำให้ประสิทธิภาพในการทำงานพัฒนาขึ้นในระดับที่พึงพอใจเจียงรั่วอี้ที่หมกมุ่นอยู่ในห้องเก็บพืชวิญญาณจึงมีโอกาสออกมาเดินเล่นนอกจวนหลังอุดอู่อยู่ในห้องนั้นมาหลายวัน“น้องสามหรือ ? เมื่อเทียบกับน้องสามที่ต้องสอนคนพวกนั้นเรื่องแค่นี้ไม่ถือว่าเป็นอะไรมาก ถึงอย่างไรที่พี่ใหญ่ทำก็แค่มาควบคุมความเรียบร้อย คนที่ยุ่งจริง ๆ คือบรรดานายช่างที่พวกเราจ้างมา”เจียงรั่วอี้พยักหน้าเข้าใจหันมองคนมากมายเดินเข้าออกร้านพวกเขาล้วนถูกจ้างมาตกแต่งร้านให้พร้อมสำหรับขายโอสถ และเมื่อดูจากความเร็วในการทำงานแล้วทุกอย่างคงแล้วเสร็จพร้อมสำหรับเปิดร้านภายในส

“ฮิฮิ”เจียงรั่วอี้หัวเราะมีความสุข ขยับนิ้วนับเงินตรงหน้าเก็บเข้าไปในแหวนมิติ“ดีใจขนาดนั้นเชียว?”เจียงตงหยางเอ่ยถาม“มากเจ้าค่ะ พี่รองดูสิเงินไม่ใช่น้อย ๆ จะไม่ให้ข้าดีใจได้อย่างไร”“ไม่ใช่ว่าตอนนี้ครอบครัวเรามีเงินพอให้ใช้อย่างไม่ขัดสนหรือ ? แถมรายได้แต่ละวันยังไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นตำลึง”คนฟังหุบยิ้มมองหน้าเจียงตงหยาง“พี่ใหญ่ไม่เข้าใจ เงินส่วนนั้นคือเงินของตระกูล แต่เงินส่วนนี้คือเงินของข้า ข้าสามารถใช้ได้ตามใจต้องการไม่เกี่ยวข้องกับตระกูล”จะมีสิ่งไหนทำให้รู้สึกภูมิใจและมีความสุขได้เท่าเห็นเงินที่หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง เจียงตงหยางมองน้องสาวด้วยสีหน้าไม่เข้าใจเงินส่วนนั้นแม้จะบอกว่าเป็นเงินตระกูลแต่ขอเพียงเจียงรั่วอี้เอ่ยปาก ไม่ว่าท่านปู่ ท่านพ่อท่านแม่หรือกระทั่งพี่ใหญ่ก็พร้อมมอบเงินให้เท่ากับจำนวนที่นางเอ่ยปากขอไม่สิ พวกเขายินดีมอบให้มากกว่าที่นางต้องการเลยด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นเขาถึงไม่เข้าใจว่าน้องสาวจะดีใจกับเงินไม่กี่พันตำลึงทำไม“พี่รองท่านจะไม่เข้าใจข้าก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไม่คิดอยากให้ท่านมาเข้าใจ”ว่าพลางหยัดตัวลุกขึ้นยืน“ข้าฝึกส่วนของวันนี้จบแล้วขอตัวกลับไปหล