Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

นอกจากเหตุการณ์เจอหลานหมิงหมิงกลางป่าวันนั้นการเดินทางขึ้นเหนือของพวกเขาก็เรียบง่ายจนน่าตกใจแม้ระหว่างทางจะพบเจอสัตว์อสูรอยู่บ้าง แต่ด้วยความสามารถของคนในขบวนเดินทางบวกกับไม่ได้เดินลึกเข้าไปในจุดอันตรายสัตว์ร้ายที่พบเห็นจึงไม่ถือว่าเป็นอันตรายต่อขบวนเดินทางหลังลำบากลำบนหลังขดหลังแข็งนอนในรถม้ามาหลายคืน พักนอนโรงเตี๊ยมบ้างไม่กี่ครั้ง ขบวนรถม้าก็เดินทางมาถึงแดนเหนือเพียงแค่ขบวนรถม้าแล่นเข้าสู่เส้นทางหลัก บรรยากาศคึกคักพลันปกคลุมพวกเขาทันที เจียงรั่วอี้ชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ใช้สายตามองผู้คนเดินผ่านไปมา ขบวนรถม้ายาวเหยียดต่อแถวรอผ่านบานประตูใหญ่เข้าไปหากไม่รู้มาก่อนว่าแคว้นทางเหนือติดกับที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูร แถมอีกฟากหนึ่งของเขตแดนก็กำลังอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน เจียงรั่วอี้คงเผลออุทานออกมาว่า ช่างเป็นแคว้นที่ครึกครื้นยิ่งนัก สีหน้าและท่าทางของผู้คนไร้ซึ่งความกังวลเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา“พี่ใหญ่คนเยอะมาก พอนำมาเทียบกับแคว้นเทียนจูของเราแล้วแคว้นเทียนอู่คงเรียกได้ว่าแคว้นแห่งความเจริญรุ่งเรือง!”“หึ นึกว่าใครส่งเสียงตื่นเต้นราวกับคนบ้านนอกที่แท้ก็คนจากแคว้นทุรก

ขบวนรถม้าจากแคว้นเทียนจูมีเพียงสามสิบกว่าคันแต่พอเดินทางมาถึงทางขึ้นสู่ตระกูลหงขบวนรถม้ารอบ ๆ ที่เห็นกลับมีไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยคันเจียงรั่วอี้มองผู้คนมากมายหลายร้อยชีวิตก้าวลงจากรถม้าจู่ ๆ ในใจก็รู้สึกได้ถึงความน่าเกรงขามและอำนาจของคนที่อยู่ ณ จุดสูงสุดของดินแดนแห่งนี้เมื่อมีอำนาจมากแม้แต่ตระกูลใหญ่ของแคว้นอื่น ๆ ก็สามารถทำให้พวกเขายอมจำนนได้“พวกเขาทุกคนคงจะถูกเรียกมาเหมือนกันกับพวกเราสินะ”“ใช่แล้วละ ทุกครั้งที่สัตว์อสูรมีจำนวนมากเกินกว่าจะควบคุมตระกูลทั้งหมดในดินแดนจะถูกเรียกมาตระกูลหง”เจียงรั่วอี้กวาดตามองรอบ ๆ อีกครั้งดึงสายตากลับมาเงยหน้ามองบันไดสูงประมาณสามร้อยขั้นตระกูลใหญ่มีผู้ฝึกปราณระดับเซียนแต่พอมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขตแดนแทนที่จะส่งผู้ฝึกปราณระดับเซียนออกไปปราบปรามกลับเรียกบุตรหลานจากตระกูลอื่น ๆ มาแทน เท่านี้ก็คิดได้แล้วว่าตระกูลหงไม่ได้มองตระกูลอื่นอย่างเท่าเทียม พวกเขาแค่คิดว่าตระกูลอื่นเป็นบริวารที่จะมาช่วยคลายความตึงเครียดที่พวกเขาต้องพบเจอก่อนจะมอบของวิเศษเล็กน้อยให้เป็นรางวัลในความเหนื่อยยากความคิดของคนมีอำนาจสินะแต่ถึงจะพอรู้ความคิดและนิสัยใจคอของตระกูลหงเจีย

“ด้านคุณชายไป๋จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?” เจียงเฟยหยาเอ่ยถามไป๋ซีห่าวพยักหน้าขึ้นลงก้าวเดินมั่นคงมาหยุดยืนข้างกายเจียงเฟยหยา ก่อนจะหันสายตามองตรงตวัดกระบี่ในมือพุ่งออกไปปักกลางศีรษะศัตรูแล้วดึงสายตากลับมา“ทางคุณชายเจียงคงตึงมือไม่น้อยเลยสินะ”เจียงเฟยหยาพยักหน้า “แต่ก็ยังไม่ถือว่าหนักหนาเท่าใดนักเมื่อเทียบกับคุณชายไป๋” เจียงเฟยหยาเอ่ยยิ้ม ๆทันทีที่คำสั่งบุกเริ่มขึ้นไป๋ซีห่าวก็ถูกคนจากตระกูลหงดึงไปช่วยหน่วยจู่โจมอันดับหนึ่งที่อยู่ส่วนหน้าสุด บริเวณนั้นจำนวนสัตว์อสูรระดับสูงมีมากกว่ารอบ ๆ กำแพงมาก การต่อสู้ทางฝั่งเขาจึงถือได้ว่าตึงมือมากกว่าเมื่อเทียบกับบริเวณใกล้กำแพง แต่การที่เขาเดินทางกลับมาด้วยสภาพไม่ต่างจากตอนถูกเรียกตัวไป การต่อสู้คงไม่ได้ตึงมือมากอย่างที่ตนคิดทว่าความคิดนี้ของเจียงเฟยหยาก็คงอยู่ไม่นานนักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นคนอื่น ๆ ด้านหลัง สภาพของพวกเขาเมื่อเทียบไป๋ซีห่าวแล้วแตกต่างกันลิบลับเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนรอยเลือดและดินโคลน ท่าทางอิดโรยในขณะไป๋ซีห่าวไร้ซึ่งรอยขีดข่วนใด ๆ“ดูท่าส่วนหน้าจะหนักหนาไม่น้อยเลย” เจียงเฟยหยายิ้มแห้ง ก่อนทั้งเขาและคนอื่น ๆ จะเปลี่ยนผลัดกับกลุ่มผู

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่าคืนแล้วคืนเล่า สถานการณ์ด่านหน้ายังคงตึงเครียดทำเอาสภาพผู้ฝึกปราณและนักหลอมโอสถจากปกติเหนื่อยล้ากันอยู่แล้วตอนนี้แทบจะกลายเป็นศพเดินได้เพราะต้องต่อสู้และหลอมโอสถอยู่ตลอดทำให้สภาพดูดีตอนมาถึงตระกูลหงช่วงแรก ๆ ของพวกเขาถูกแทนที่ด้วยใบหน้าอิดโรยเพราะไม่ได้นอนติดต่อกันมาหลายวัน“ข้าหวังว่าสถานการณ์ตอนนี้จะเบาลงบ้าง ข้าอยากพักผ่อนเหลือเกิน”“จะไม่ไหวแล้ว ข้าจะตายแล้ว”“สวรรค์ช่วยลูกที ลูกไม่ไหวแล้ว”“พวกเราต้องอดหลับอดนอนหลอมโอสถไปอีกนานแค่ไหน สถานการณ์ด้านล่างคงไม่ใช่ว่าจะไม่มีวันดีขึ้นใช่ไหม”“พูดเหลวไหลอันใดของเจ้า ! ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นสิ ตอนนี้หน่วยรบอันดับหนึ่งกำลังตีฝ่าวงล้อมของสัตว์อสูรเข้าไปจัดการปัญหาด้านในอยู่นะ!”“ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกอย่างจะดีขึ้น ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่อาจยกมือหลอมโอสถได้อีกต่อไปแล้ว หัวข้าจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ แล้ว!”เพราะต้องหลอมโอสถเป็นเวลานานพลังจิตที่ถูกผลานออกไปมากมายทำให้พวกเขาเหนื่อยล้าและอยากพักผ่อน ทว่าด้วยสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยไม่ว่าพวกเขาจะอยากพักมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้หญิงสาวก็เหนื่อยมากไม่ต่างจากพวกเขาแต่สภาพยั

การต่อสู้ใกล้เขตกำแพงกำลังดำเนินไปด้วยดี เช่นเดียวกับด่านหน้าที่การต่อสู้เริ่มเข้าสู่ช่วงสุดท้าย“ศัตรูเพลี่ยงพล้ำแล้ว ถึงโอกาสของพวกเราแล้ว ลุยเข้าไปพร้อมกันเลย!!”“โอ้ว!!”หลายเสียงสอดประสาน หน่วยจู่โจมหลักขยับตัวพุ่งเข้าใส่เป้าหมายเดียวกันหวังเพียงฟาดฟันจบศึกให้ได้ในครั้งเดียวไป๋ซีห่าวลอยขึ้นเหนือพื้นรวบรวมพลังทั้งหมดออกมาใช้ในการโจมตีครั้งสุดท้ายท้องฟ้ามืดครึ้ม ก้อนเมฆรวมกลุ่ม พายุโหมกระหน่ำส่งเสียงร้องกังวานราวกับท้องฟ้าจะถล่มลงมา ก่อนบางอย่างจะค่อย ๆ โผล่ออกมาจากก้อนเมฆดึงดูดความสนใจจากสหายร่วมรบเหนือพื้นสูงใต้ผืนฟ้าดาบเล่มใหญ่ปรากฏขึ้นเหนือกองทัพทั้งหมด ผู้ควบคุมดาบเล่มนั้นคือไป๋ซีห่าวผู้ฝึกปราณระดับสิบขั้นสูงเขาควบคุมกระบี่ลมปราณพุ่งเข้าใส่ศัตรูตัวสูงใหญ่ประดุจดั่งภูเขาขนาดมหึมา“โฮกก!!”หัวหน้าสัตว์อสูรร้องคำรามใช้ฝ่าเท้ากวาดผ่านสร้างคลื่นลมขัดขวางการโจมตีที่พุ่งเข้ามาใกล้ ปากใหญ่จะอ้าออกรวบรวมพลังไว้ในปากปล่อยลำแสงสีเงินพุ่งเข้าใส่ปราณกระบี่สองพลังแข็งแกร่งเข้าปะทะกันเกิดเป็นคลื่นกระแทกซัดผู้คนและสัตว์อสูรรอบกายให้ถอยห่างดวงตามากมายจ้องมองหนึ่งผู้แข็งแกร่งหนึ่งสัตว์อสู