Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

“ทำได้แล้วข้าทำได้แล้ว!! ซีห่าวท่านดูสิข้าทำได้แล้ว!!”ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาสดใสเป็นประกายหันมาสบตาชายหนุ่ม ดวงตาของนางที่มืดบอดตอนนี้กลับมาเป็นปกติแล้วต้องบอกว่าดวงตากลับมาเป็นปกติทันทีที่หลังนางกลายเป็นนักหลอมโอสถระดับห้าขั้นสูง สาเหตุที่ดวงตาหายเร็วกว่าที่คาดการณ์เพราะระดับพลังของเจียงรั่วอี้เพิ่มขึ้นบทลงโทษที่ได้รับจึงลดน้อยตามลงไป ไม่อย่างนั้นแล้วนางคงต้องใช้ชีวิตเป็นคนตาบอดไปอีกร่วมหนึ่งเดือนเจียงรั่วอี้ยิ้มที่กว้างออกมาอย่างมีความสุขที่สามารถใช้วิชาเหาะเหินกลางอากาศได้หันมองไป๋ซีห่าวหลังชายหนุ่มฟื้นและพักผ่อนจนเพียงพอแล้ว ทั้งสี่คนจึงตัดสินใจเดินทางกลับบ้าน ระหว่างเดินทางกลับเจียงรั่วอี้ได้ขอให้พวกเขาช่วยสอนวิชาเหาะเหินกลางอากาศ กว่านางจะฝึกฝนจนสามารถจับจุดได้ไม่ง่ายเลย พอสามารถประคองตนเองลอยกลางอากาศได้จึงอดไม่ได้ที่จะลอยไปมารอบตัวไป๋ซีห่าว ยิ้มกว้างไม่หุบ“เก่งมาก ใช้เวลาไม่นานก็ทำได้ถึงขนาดนี้แล้ว”ไป๋ซีห่าวเอ่ยชม“ฮิ ฮิ หลังจากนี้พอระดับการหลอมโอสถของข้าเพิ่มขึ้นข้าจะยิ่งเก่งมากกว่านี้อีก สามารถหลอมโอสถระดับสูงมากมายออกมาขาย หาเงินเข้าตระกูล!!”“น้องสามยอดเยี่ยมจริง ๆ

“เจ้าใหญ่ฝีมือเจ้าพัฒนาขึ้นมาก ระหว่างหายตัวไปไม่ได้ไปแอบขี้เกียจที่ไหนสินะ!”กล่าวด้วยน้ำเสียงพึงพอใจมาก พร้อมก้าวเข้ามาตบไหล่ไป๋ซีห่าวเต็มแรง“แต่ถึงเจ้าจะเก่งกาจขึ้นก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำอะไรตามใจตนเองได้ ในเมื่อกลับมาแล้วก็เข้าไปในห้องโถง ยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องพูดคุยกัน”“เหล่าซุยหลานพึ่งกลับมาเหนื่อย ๆ ให้หลายพักก่อนไม่ได้หรืออย่างไร ? ดูสิ ใบหน้าซูบผอมหมดแล้ว อยู่ข้างนอกนาน ๆ คงเจอเรื่องลำบากมาไม่น้อยเลย”จ้าวอันผิงเอ่ยขึ้น ฝ่ามือชราจับแก้มหลานชายเบา ๆ นัยน์ตาสะท้อนประกายสงสาร“น้องหญิงเจ้าอย่าได้ให้ท้ายเจ้าใหญ่มากเกินไป ด้วยความสามารถของเจ้าใหญ่อดอาหารไปเป็นเดือนก็คงไม่เกิดอะไรขึ้น”“เหล่าซุยท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ? ท่านยังมีใจห่วงซีห่าวของข้าอยู่หรือไม่ ข้าบอกให้หลานไปพักก่อนก็ต้องให้หลานไปพัก ขืนปล่อยให้หลานทำตามคำพูดท่านแล้วเกิดเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะทำอย่างไร ข้าไม่อยากเสี่ยงปล่อยให้หลานป่วยหรอกนะ”ไป๋ร่วนซุยมองภรรยาที่ถลึงตาไม่พอใจใส่ตน หันมองหลานชายคนเดียวที่ไม่ว่าจะมองส่วนไหนก็สัมผัสถึงอาการอ่อนล้าไม่ได้เลยเจ้าใหญ่กลับมาก็กลายเป็นผู้ฝึกปราณระดับก้าวข้ามขั้นกลาง ด้วยคว

“มีอะไร ไม่ใช่ว่าคนพวกนั้นจับตามองอยู่เจ้าทุกย่างก้าวหรือ ? เจ้าหลบสายตาคนพวกนั้นออกมาได้อย่างไร ?”“เด็กสามคนนั้นกลับมาแล้วขอรับ คนพวกนั้นดีใจถึงขั้นลดการจับตามองลง ข้าจึงสามารถออกมาหาท่านได้”“เด็กสามคนนั้นกลับมาแล้ว ? ประเสริฐนัก! ข้ารึก็หวังให้พวกมันตายตกอยู่ในป่าแห่งนั้น”กล่าวจบก็หันมองคนข้างกาย“ที่เจ้ารับมารายงานข้าเช่นนี้คงไม่ใช่เพราะเรื่องแค่นี้ใช่ไหม ?”เรื่องที่ว่าบุตรหลานตระกูลเจียงกลับมาแล้วไม่ช้าเร็วเขาย่อมรู้ อีกฝ่ายไม่มีทางเสี่ยงออกมารายางนเขาด้วยเรื่องแค่นี้เป็นแน่“อย่างที่นายท่านเข้าใจขอรับ เรื่องที่ข้าจะมารายงานคือความผิดปกติของเด็กทั้งสามคนขอรับ”“ความผิดปกติ ?”“ขอรับ ก่อนเด็กสามคนนั้นจะขึ้นเขา เจียงเฟยหยาเป็นเพียงผู้ฝึกปราณระดับหกขั้นกลางเท่านั้นแต่หลังกลับลงข้ากลับสัมผัสระดับความสามารถไม่ได้มีความเป็นไปได้สูงที่ระดับความสามารถจะสูงกว่าข้าขอรับ”“เจ้าไม่ได้ดูผิดใช่ไหม ? เวลาเพียงแค่เดือนเดียวจะเก่งกาจขึ้นมากได้แค่ไหนกัน”“ข้าน้อยพูดจริงขอรับ ไม่เพียงแค่เจียงเฟยหยาที่ดูจะเก่งขึ้นแม้แต่เจียงตงหยางยังเก่งขึ้นขอรับ ตอนนี้กลายเป็นผู้ฝึกปราณระดับหกขั้นสูงแล้วอีกไม่นานค

ท่านผู้วิเศษดูเหมือนครั้งนี้ข้าจะพูดถูกนะขอรับในเมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว ข้าหวังว่าท่านจะรักษาสัญญา”ใบหน้าเปื้อนยิ้มของชายชราเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกาย“หึ...เห็นหน้าเจ้าแล้วทำหน้าหงุดหงิดจริง ๆ ข้ารึก็อุตส่าห์มอบของวิเศษให้นางไปใช้กับตนเอง ไม่คิดเลยว่านางจะมอบให้ผู้อื่น”คนถูกเรียกสะบัดมือไขว้หลังสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ แตกต่างกับใครอีกคนที่ตอนนี้ยิ้มกว้างจนปากจะฉีกไปถึงใบหู“ข้าบอกท่านแล้วว่านางเป็นเด็กดี”“ไม่ใช่หรอก”“...?”“หลานสาวของเจ้าไม่ได้เป็นเด็กดี นางแค่โง่เขลาเกินไป ของดี ๆ เช่นนี้แทนที่จะเก็บไว้ใช้กับตนเองแต่กลับมอบให้ชายชราไร้ค่าเช่นเจ้า”“ท่านอยากพูดอะไรก็พูดเลยขอรับ แต่อย่าได้ลืมคำสัญญาของพวกเรา”นัยน์ตาไม่พอใจเหลือบมองอีกฝ่าย ถอนหายใจยาว“ข้าจำได้หรอกน่าไม่ต้องให้เจ้ามาย้ำบ่อย ๆ”พูดพร้อมยกมือขึ้นสะบัดทำท่าเหมือนไล่ให้ไปไกล ๆ“รีบ ๆ ไปได้แล้วข้า ข้าเบื่อจะมองหน้าเจ้าแล้ว”“หึ...ข้าเกรงว่าท่านจะเหงาที่ไม่มีชายแก่ ๆ คนนี้ให้พูดคุยด้วยมากกว่า”“ข้าอาศัยอยู่เพียงลำพังนานขนาดนี้ ข้ารอจนกว่าเจ้าจะหมดอายุไขและมาหาข้าอีกครั้งได้ เพราะอย่างนั้นรีบกลับไปทำให้สิ่งที่ยังค้างคาอยู่ในใจเจ้าเสี

“ท่านปู่หลานมาแล้วเจ้าค่ะ”น้ำเสียงสดใสเอ่ยขึ้นพร้อมบานประตูเปิดอออก เจียงรั่วอี้วิ่งเข้ามาในห้องโผเข้ากอดเจียงคั่งหยูเต็มแรง“โอ้ว!! หลานสาวปู่แข็งแรงดีจริง ๆ ”ชายชราอ้าแขนกอดหลานรักวางนางลงบนพื้นยกมือลูบหัวอย่างเอ็นดูเป็นเวลากว่าครึ่งเดือนแล้วที่เจียงคั่งหยูตื่นขึ้นมา ช่วงเวลาตั้งแต่อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาเรียกได้ว่าเกิดเรื่องราวขึ้นมากมายเหลือเกินบิดามารดาที่พากันร้องห่มร้องไห้ดีใจพรั่งพรูเรื่องต่าง ๆ มากมายออกมาราวสายน้ำ ตระกูลน้อยใหญ่ที่ไม่เคยเห็นหน้าคร่าตามาก่อนรวมตัวกันมาแสดงความยินดีและมอบของแสดงความยินดีกันอย่างใจป้ำ เรียกได้ว่าครึ่งเดือนมานี้ธรณีประตูตระกูลเจียงไม่เคยแห้งเหือดทุก ๆ วันต้องคอยเปิดประตูต้อนรับผู้คนจากทั่วสารทิศ เรียกได้ว่ายุ่งวุ่นวายจนเจียงรั่วอี้แทบจะไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับอีกฝ่ายดี ๆ มาวันนี้สถานการณ์เริ่มเบาบางลงมากแล้ว เจียงคั่งหยูจึงเรียกหลานสาวเข้าพบ“ท่านปู่เรียกหลานมามีอะไรหรือเจ้าคะ”“ถ้าปู่ไม่มีเรื่องอะไรจะเรียกหลานมาพบไม่ได้เลยหรือ ?”“ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ ไม่ว่าปู่จะต้องการอะไรย่อมเรียกหลานมาพบได้เสมอ”“หึ...รู้จักพูดประจบแล้ว”เจียงรั่วอี้ฉีกยิ้มกว้า