All Chapters of คุณหนูสามตระกูลเจียงผู้ร้ายกาจกับระบบสุดโกง: Chapter 111 - Chapter 120

“เหลวไหล ! ที่ข้ายอมรับข้อเสนอตระกูลหลานเพราะนิสัยใจคอของเจ้า ! หากไม่ใช่ว่าเจ้าทำตัวร้ายกาจอยู่เสมอมีหรือข้าจะยอมรับข้อเสนอตระกูลหลาน!”“เหอะ น่าขำสิ้นดี” เจียงรั่วอี้ยิ้มเย้ยหยัน นัยน์ตาเต็มไปด้วยประกายดูถูก “จริงอยู่ที่เมื่อก่อนข้าทำตัวร้ายกาจ แต่ข้าก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับท่านไม่ใช่หรือ?”“....”“ไม่เคยทำร้าย ไม่เคยพูดฉีกหน้า ไม่เคยต่อว่าดูถูก ข้าถามหน่อยเถิด ทั้งที่ข้าไม่เคยทำอะไรให้ท่านเลยท่านกล้าพูดออกมาได้อย่างไรว่าทุกอย่างเป็นเพราะข้า”“เพราะเจ้า! ที่ข้าต้องจำใจทรยศหักหลังตระกูลเจียงก็เพราะเจ้า หากไม่ใช่ว่าเจ้าตกน้ำจนท่านผู้นำตระกูลต้องลงไปช่วย หากไม่ใช่เพราะเจ้าหลับไปทำให้นายท่านผู้เฒ่าต้องผลาญพลังปราณไปมากเพื่อให้เจ้าตื่นขึ้นมา หากไม่ใช่เพราะเจ้าตระกูลเจียงคงจะไม่ตกต่ำลงถึงเพียงนี้ ทุกอย่างเป็นเพราะเจ้า เพราะเจ้าคนเดียว!!” เจียงลี่ถังถลึงตาจ้องมองเจียงรั่วอี้ พยายามข่มใจไม่ปรี่เข้ามาบีบคอเด็กสาวชั่วร้ายให้ขาดใจตายทุกอย่างที่อีกฝ่ายพูดออกมายาวเหยียดสุดท้ายแล้วก็สามารถสรุปได้คำเดียวในเมื่ออำนาจของตระกูลลดลงตัวเขาที่ไม่อยากตกต่ำไปพร้อมกับตระกูลเจียงจึงรับข้อเสนอจากตระกูลห

เจียงรั่วอี้จำเหตุการณ์เมื่อคราวนั้นได้แล้ว...ถ้าจะพูดให้ชัดเจนความทรงจำแสนเลือนรางเหล่านั้นค่อย ๆ เด่นชัดขึ้นมาทีละส่วนทีละส่วน หลายวันมานี้นางมักจะฝันถึงความทรงจำบางอย่างอยู่เสมอ เป็นภาพเหตุการณ์ตัดกันไปมาไม่ปะติดปะต่อ จนกระทั่งวันถูกจับตัว เหตุการณ์ทุกอย่างที่ลอยเคว้งคว้างก็ได้ร้อยเรียงเข้าด้วยกัน เจียงรั่วอี้จึงจดจำได้ทั้งหมดหญิงสาวจ้องมองหลานหมิงหมิง มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา “ถึงเจ้าจะอยากหรือไม่อยากฟัง ข้าก็จะเล่าให้เจ้าฟัง เรื่องราวที่เกี่ยวพันถึงการกระทำแสนร้ายกาจของบิดาเจ้า”“เจ้าโกหก บิดาข้าเป็นคนเที่ยงธรรมไม่มีทางทำตัวไร้ยางอาย”“เจ้าแน่ใจหรือ?” น้ำเสียงกดต่ำหลุบสายตาลงเล็กน้อยจู่ ๆ หลานหมิงหมิงก็ไม่กล้าเอ่ยปากปฏิเสธคำพูดของเจียงรั่วอี้“เงียบเช่นนี้เจ้าพร้อมจะฟังเรื่องของข้าแล้วสินะ อย่างนั้นแล้วข้าจะเริ่มเล่าอะไรสนุก ๆ ให้ฟัง”“....”“เมื่อนานมาแล้วมีเด็กน้อยตัวเล็กเอ่ยปากขอให้ครอบครัวพาไปเที่ยวน้ำตกในวันเกิดอายุห้าขวบปี ครั้งแรกของการเอ่ยปากร้องขอครอบครัวของเด็กน้อยไม่ยินยอม พวกเขากลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างเล่นน้ำ แต่หลังจากอ้อนวอนอยู่หลายวันพวกเขาก็ไม่อาจอ

“เจ้าดูไม่กังวลเลยนะ”เจียงรั่วอี้เหลือบสายตามองข้างกาย ก่อนจะดึงสายตากลับมามองการต่อสู้ตรงหน้าบิดาของนางกำลังต่อสู้อยู่กับหลานลี่ฟู ในขณะที่ท่านปู่ต่อสู้อยู่กับหลานหลิงเฟิง นอกจากทั้งสองคนยังมีศิษย์ของตระกูลเจียงที่เข้าร่วมการต่อสู้ในครั้งนี้ด้วยเจียงรั่วอี้มองภาพตรงหน้าต่ออีกครู่หนึ่งถึงดึงสายตากลับมามองหลานหมิงหมิง“ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล ท้ายที่สุดแล้วท่านปู่ ท่านพ่อ และคนของตระกูลข้าจะเป็นผู้ชนะ”“มั่นใจเสียเหลือเกิน”“แน่นอนอยู่แล้ว ข้าย่อมเชื่อใจคนของข้า” เจียงรั่วอี้ฉีกยิ้มไร้ความกังวล“....”“ช่างเรื่องของผู้ใหญ่ไปก่อนตอนนี้พวกเรามาคุยเรื่องของเรากันต่อดีกว่า”“เรื่องของเรา? ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับเจ้า!”“เจ้าไม่มีก็ไม่เป็นอะไรข้ามีก็พอ”“จะ...เจ้า เจ้าคิดจะทำอะไร บ้าไปแล้วหรือ เอามือออกไปเลยนะ!!” หลานหมิงหมิงดิ้นรนขัดขืนมือของเจียงรั่วอี้ที่ล้วงเข้ามาในอกเสื้อ หญิงสาวพยายามถดตัวถอยห่างแต่กลับทำไม่ได้แผ่นหลังนางแนบชิดติดกำแพงไร้ซึ่งทางหนีเจียงรั่วอี้ใช้เวลาไม่นานนักก็หยิบขวดหยกคุ้นตาออกมาถือไว้ในมือ“มีจริง ๆ ด้วยสินะ”“เจ้าคิดจะทำอะไร เอาของของข้าคืนมา!” คุณหนูหลานพุ่งตัวเข้า

อดีตก่อนจะย้อนกลับมา“เจ้าหนูมายืนหน้าหลุมศพหลานสาวข้าอีกแล้วหรือ? หลุมศพที่มีแค่เสื้อผ้าของนางเจ้าก็ยังจะมาเฝ้ามอง”นัยน์ตาอ่อนล้าของบุรุษอายุประมาณสี่ห้าสิบปีเงยขึ้นมองเจ้าของน้ำเสียงเศร้าสร้อย อีกฝ่ายเป็นชายชราผมงอกขาวใบหน้าอมทุกข์ นัยน์ตาผ่านโลกมามากปกคลุมด้วยประกายแห่งความเศร้าโศก“ท่านผู้เฒ่าเจียงท่านเองก็หาได้ดีไปกว่าข้า”คนถูกพูดแทงใจดำชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะหนึ่ง ก้าวมาหยุดตรงหน้าไป๋ซีห่าว “ข้าก็แค่บังเอิญเดินมาจนถึงตรงนี้”“ท่านกำลังหลอกใครอยู่ ข้าหรือตัวท่านเอง”“...”ไป๋ซีห่าวละสายตาจากเจียงคั่งหยูหันกลับมามองหลุมศพตรงหน้า ยกมือสัมผัสป้ายหลุมศพไร้ร่าง“ถ้าเกิดพวกเรารู้แผนร้ายของพวกเขาเร็วกว่านี้เรื่องราวคงจะแตกต่างออกไป”ชายชรามองท่าทางห่อเหี่ยวของชายวัยกลางคน ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ไป๋ซีห่าวก็ยังทำใจในการจากไปของเจียงรั่วอี้ไม่ได้และไม่ใช่แค่บุรุษข้างกาย เขาเองก็ทำใจไม่ได้เหมือนกันเมื่อก่อนเขาเชื่อว่าสาเหตุที่หลานสาวคนเล็กมีนิสัยร้ายกาจมีสาเหตุมาจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ใครจะไปคาดคิดว่าแท้จริงแล้วเป็นเพราะตระกูลหลานวางแผนให้ทุกอย่างกลายมาเป็นเช่นนี้กว่าจะรู้ว่าทุกอย่างเป็นแผ

“ท่านปู่ ท่านพ่อ ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมเจ้าคะ”“ปู่ไม่เป็นอะไร การต่อสู้แค่นี้ไม่ครณามือปู่หรอก คนที่หลานต้องเป็นห่วงบิดาของหลานนู้นนต่อสู้ไม่กี่ชั่วยามสภาพก็ไม่ไหวแล้ว”“ท่านพ่ออย่าได้พูดอะไรที่ทำให้ลูกดูไม่ดีในสายตาบุตรสาวได้หรือไม่ขอรับ ลูกไม่ได้เป็นอะไรยังแข็งแรงดี” เจียงเค่อหนิงเอ่ยออกมาน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย“ข้าพูดเรื่องจริง ต่อสู้แค่นี้เจ้าก็ดูท่าจะไม่ไหวเสียแล้ว หลังจากนี้ต้องฝึกให้หนักคราวหลังจะได้ไม่แสดงท่าทางเช่นนี้ออกมาอีก”เจียงเค่อหนิงมองบิดาที่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังจะยืนยันว่าตนไม่ได้เรื่องให้ได้ ชายวัยกลางคนถอนหายใจยาวยกมือปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าเดินเข้ามาหาบุตรสาว“พ่อไม่เป็นอะไรห่วงก็แต่ปู่ของเจ้า พึ่งฟื้นขึ้นมาได้ไม่นานก็ต้องออกแรงมากมายเสียแล้วไม่รู้ว่ามีกระดูกส่วนไหนแตกร้าวไปบ้างหรือไม่”“เจ้าลูกคนนี้!! กล้าแช่งพ่อของเจ้าหรือ!!”“ลูกหาได้คิดเช่นนั้นเพียงพูดออกไปตามที่เห็น”เจียงรั่วอี้เห็นท่านปู่คิดจะตอกกลับคำพูดบิดาจึงรีบเอ่ยหยุดการทะเลาะ? กันเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคนทั้งสอง หญิงสาวกลัวว่าหากปล่อยไปเหตุการณ์นี้จะไม่จบง่าย ๆ“ท่านพ่อท่านปู่อย่าพึ่งทะเลาะกันเลยนะเจ้าคะ ตอนนี