All Chapters of คุณหนูสามตระกูลเจียงผู้ร้ายกาจกับระบบสุดโกง: Chapter 11 - Chapter 20

“พี่ใหญ่เหตุใดถึงมีสภาพเช่นนี้ ?”เจียงรั่วอี้มองคนบนเตียงอย่างไม่เข้าใจ ในนิยายที่เธออ่านเจียงเฟยหยาไม่เคยได้รับบาดเจ็บใด ๆ จนกระทั่งตระกูลหลานและกู้เปิดศึกกวาดล้างตระกูลเจียงอย่างจริงจัง แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงได้มีสภาพเหมือนผู้ป่วยหนักพร้อมลงโลงหลังจากเธอมาเข้าร่างเจียงรั่วอี้ได้เพียงวันเดียวเดี๋ยวก่อนนะ“ท่านพ่อข้าหลับไปกี่วัน”“เจ้าอยากรู้ไปทำไม”“ท่านพ่อตอบข้ามาก่อนสิเจ้าคะ”“สี่วัน และเป็นสี่วันที่ทำให้พี่ชายเจ้าเป็นเช่นนี้!”“ท่านพ่อพูดเหมือนอย่างกับว่าข้าเป็นคนทำร้ายพี่ใหญ่”หัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนแทบจะพันกันเป็นปมเจียงเฟยหยาบาดเจ็บสาหัสเกี่ยวอะไรกับเธอ เธอไม่ได้เป็นคนทำร้ายอีกฝ่ายเสียหน่อย“ใช่ เจ้าไม่ได้เป็นคนทำร้ายเจียงเฟยหยา แต่ที่เฟยหยาต้องกลายมาเป็นเช่นนี้ล้วนเป็นผลพวงจากการกระทำของเจ้า!”“...”“รั่วอี้เพราะการกระทำของเจ้าเมื่อสี่วันก่อนขณะที่เจ้ากำลังหลับสนิทไม่ยอมตื่นขึ้นมา ตระกูลกู้และหลานหยิบยกเรื่องว่าจ้างเจียงเฟยหยาไปเป็นผู้คุ้มกันพวกเขาเดินทางขึ้นเขาไปเก็บพืชวิญญาณ”“แล้วทำไม ?”“เจ้าอยากรู้สาเหตุที่ตระกูลไม่ปฏิเสธใช่ไหม ? ทำไมจะไม่อยากปฏิเสธแต่เพราะปฏิเสธไม่ไ

“รั่วอี้ลูกทำอะไรอยู่หรือ”เพราะบรรยากาศและท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเจียงเค่อหนิงจึงปฏิบัติตัวกับนางด้วยความระมัดระวังมากขึ้น สรรพนามยามเรียกขานก็ไม่ห่างเหินเหมือนเมื่อก่อนที่เขาทำเช่นนี้ไม่ใช่เพียงแค่รู้สึกผิดที่ละเลยอาการบาดเจ็บของบุตรสาว แต่ยังมีความรู้สึกอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเมื่อก่อนเวลาเขามองเจียงรั่วอี้มักจะรู้สึกไม่ดีเสมอ เหมือนเด็กสาวตรงหน้าไม่ใช่บุตรสาวของตนแต่เป็นใครก็ไม่รู้มาอาศัยอยู่ในร่างกายนาง เวลามองจึงเกิดความรู้สึกต่อต้านไม่อยากเข้าใกล้ทว่านับตั้งแต่นางตื่นขึ้นมาจนถึงวันนี้ความรู้สึกเหล่านั้นได้หายไปแล้วราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แถมในใจยังรู้สึกเป็นห่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วย“ข้ากำลังศึกษาโอสถและพืชวิญญาณที่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของพี่ใหญ่อยู่เจ้าค่ะ”เจียงเค่อหนิงหันสายตามองคนบนเตียงดึงสายตากลับมามองบุตรสาวที่หลายวันมานี้ขลุกตัวอยู่ในห้องบุตรชาย คอยดูแลเช็ดตัวป้อนโอสถไม่ออกไปเที่ยวสร้างเรื่องที่ไหนเหมือนเมื่อก่อนเจียงรั่วอี้สงบลงมากจนน่าประหลาดใจมิหนำซ้ำยังใจเย็นและพูดคุยด้วยง่าย ถามอะไรก็ตอบชัดเจนไม่ชักสีหน้าหงุดหงิดใส่ทุกครั้งเหมือนที่ผ่านมา“ไม่ใ

“ไหนขอดูหน่อยที่ได้ยินเมื่อสักครู่คืออะไรกันแน่”คนออกไปแล้วเจียงรั่วอี้จึงหันมาสนใจสิ่งที่ได้ยินระหว่างกำลังปลุกพลัง เป็นคำพูดแปลกประหลาดที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในหัว“ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะเรียกใช้งานด้วยความว่า...ระบบช่วยเหลือ”ทันทีที่เอ่ยปากพูดหน้าต่างโปร่งแสงพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า นัยน์ตาดอกท้อเบิกกว้างอย่างตกตะลึง“นะ...นี่ระบบจริง ๆ เหรอ ระบบที่ตัวเอกมักจะมีกัน!”หญิงสาวกระโดดโลดเต้นด้วยอาการปลื้มปลิ้ม จ้องหน้าจอสี่เหลี่ยมโปร่งแสงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาอย่างนี้สิ ต้องให้มันได้อย่างนี้! แบบนี้ค่อยสมเป็นผู้สวมร่างหน่อยสองมือเท้าสะเอวสีหน้าเบิกบานยิ้มกว้างจนปากจะฉีกไปถึงหู“ถือว่าทำได้ ถือว่าทำถึง ขอบคุณท่านเทวดามากนะเจ้าคะที่มอบของดี ๆ อย่างนี้ให้ข้า”โค้งขอบคุณเสร็จเจียงรั่วอี้ก็หันมาสนใจระบบตรงหน้า เธอต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการกดข่มความรู้สึกยินดีปรีดาภายในอก หัวใจเต้นรัวเร็วจนได้ยินออกมาด้านนอก“หน้าต่างค้นหา วิชาฝึกปราณ คู่มือการหลอมโอสถ สรรพคุณของพืชวิญญาณ ศิลาวิญญาณ...”ยิ่งเปิดอ่านดวงตางดงามยิ่งเบิกกว้างขึ้นเรื่อยนี่มันของมีประโยชน์ต่อนางทั้งหมดเลยนี่!“สุดยอด สุดยอดเกินไปแ

แม้จะยังไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร แต่อย่างน้อยก็โชคดีได้เงินมา ต้องขอบคุณลู่ผิงที่ปรากฏตัวออกมาได้ทันท่วงที ตนถึงได้รับเงินก้อนนี้มาอย่างง่ายดายนึกแล้วก็ตลก หยวนเจิ้นฝูพยายามพูดโน้มน้าวจนท่านตาเริ่มเห็นด้วยจนก้าวขาออกมาคัดค้านแต่พอลู่ผิงมาไม่ว่าเขาจะพยายามโน้มน้าวมากแค่ไหนก็ไม่เป็นผลนี่สินะที่เขาพูดว่า อำนาจของลูกและภรรยาอยู่เหนือทุกสิ่ง ท่านตาลู่เผิงเห็นดีเห็นงามกับความคิดของบุตรสาวทันทีในขณะที่ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ไม่มีใครแสดงความคิดเห็น“อย่าคิดว่าได้เงินมาแล้วจะถือว่าเจ้าชนะข้าได้ ข้าจะจับตาดูว่าเด็กอย่างเจ้าจะแสร้งทำตัวดีไปได้นานแค่ไหน!”คนอารมณ์ดีหันขวับมองหลัง สายตาสบเข้ากับแววตาถมึงทึงอาฆาตแค้นของอีกฝ่าย“คงไม่นานเท่าใดเพราะว่าข้าไม่เคยเสแสร้ง ตัวท่านเถอะระวังไว้ให้ดีก็แล้วกัน สักวันหางที่ซ่อนเอาไว้มันจะโผล่ออกมา”“เจ้าหมายความว่ายังไง!”“ข้าก็พูดไปเรื่อยตามประสาเด็กไม่มีหัวคิดท่านก็อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะเจ้าคะ”พูดจบก็เงยหน้ามองท้องฟ้า“นี่ก็สายมากแล้ว ข้าคงต้องขอตัวก่อนต้องรีบไปดูแลพี่ใหญ่”“รีบไปก็ไม่ช่วยอะไร พี่ใหญ่ของเจ้าไร้ประโยชน์แล้ว”คำพูดพึมพำของอีกฝ่ายทำฝีเท้าเจียงรั่วอี้ห

ไม่เคยมีใครในบ้านบอกว่าเขาสามารถเปลี่ยนตนเองได้ ทุกคนมักบอกให้เขาทำตัวดี ๆ ทำตัวให้เหมือนพี่ใหญ่ แต่เขาไม่เหมือนพี่ใหญ่ ไม่ได้มีความกล้าขนาดนั้น ไม่ได้เก่งกาจ ไม่ได้ฉลาดเหมือนพี่ใหญ่เขาที่ไม่มีอะไรเทียบเท่าพี่ใหญ่จะทำเหมือนพี่ใหญ่ได้อย่างไร เขาที่ตลอดเวลาที่ผ่านมามีพี่ใหญ่คอยปกป้องดูแล หลบอยู่ใต้ปีกพี่ใหญ่ คนอ่อนแออย่างเขาจะเปลี่ยนตนเองได้จริง ๆ หรือ“พี่รองท่านเป็นคนมีความสามารถเพียงแต่ชอบดูถูกตัวเองและเอาตนเองไปเปรียบเทียบกับพี่ใหญ่จนมองไม่เห็นความสามารถของตนเอง”“...”“พี่รองอย่าลืมสิท่านก็คือท่านไม่ใช่พี่ใหญ่ อย่าได้เอาตนเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นแค่พยายามในแบบของท่านไปก็พอ”เจียงตงหยางถูกคำพูดของน้องสาวกระตุ้นใช่แล้วแค่ทำในแบบของเขาก็พอ ถ้าทำไปนาน ๆ จนคุ้นชินไม่แน่บางทีคงจะมีสักวันที่เขาสามารถช่วยเหลือพี่ใหญ่ได้ ไม่ใช่เอาแต่หลบอยู่ใต้ปีกรอรับการปกป้อง แล้วคำพูดที่ว่าเขาอ่อนแอไม่มีประโยชน์ก็อาจจะหายไป...นัยน์ตาสั่นไหวเปลี่ยนเป็นหนักแน่น สบตาเจียงรั่วอี้“พี่รองอยากช่วย”เจียงรั่วอี้เผยยิ้ม“ได้สิเจ้าคะ ข้ายินดีมาก”หญิงสาวยิ้มพยักหน้าให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้เจียงตงหยางก้าวมายืนข