บททั้งหมดของ คุณหนูสามตระกูลเจียงผู้ร้ายกาจกับระบบสุดโกง: บทที่ 31 - บทที่ 40

“พี่ใหญ่ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?!”“พี่ใหญ่พูดว่าโอสถของเจ้าขายหมดแล้ว”“ขายหมดแล้ว ?”เจียงเฟยหยาพยักหน้าขึ้นลง“ทั้งหมดร้อยขวด ?”เขาพยักหน้าขึ้นลงอีกครั้งมุมปากเจียงรั่วอี้ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง“ขายหมดแล้ว โอสถของข้าขายหมดแล้ว!”คนดีใจกระโดดกอดเจียงตงหยาง“พี่รองโอสถข้าขายหมดแล้ว โอสถข้าขายออกทั้งหมด!”เจียงรั่วอี้เอ่ยยิ้ม ๆ กระโดดดีใจไม่หยุด สองมือกอดรัดพี่รองแน่น“อึก...พี่รองรู้แล้วว่าเจ้าดีใจแต่ปล่อยมือก่อนได้ไหม พี่รองหายใจไม่ออก”“อุ๊ย!”เจียงรั่วอี้ปล่อยมือ ยิ้มแห้งให้พี่รองแล้วหันมองพี่ใหญ่“แล้วผลตอบรับหลังจากนั้นเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ยังมีคนต้องการอีกหรือไม่ ข้าต้องหลอมโอสถเพิ่มอีกมากน้อยแค่ไหน”เจียงรั่วอี้รัวคำถามออกมาไม่หยุด น้ำเสียงสั่นน้อย ๆ เพราะตื่นเต้นตื่นเต้นมากจนมือที่ประสานกันชื้นไปด้วยเหงื่อ“น้องสามใจเย็น ๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ”เจียงเฟยหยาเอ่ย“ข้าใจเย็นไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้พวกเรามีช่องทางหาเงินได้เยอะ ๆ แล้วนะเจ้าคะ ไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะไม่มีเงิน พอหาเงินได้มาก ๆ ข้าก็จะนำเงินทั้งหมดไปฟาดหน้าคนพวกนั้น ให้พวกมันไม่กล้ามาทำตัวกร่างกับพวกเราอีก!”นึกแล้

“คุณหนูมีคนมาขอพบเจ้าค่ะ”เสียงเรียกจากบ่าวรับใช้ทำให้ขาที่กำลังก้าวไปด้านหน้าหยุดชะงักเจียงรั่วอี้หันหลังมองอีกฝ่าย ท่าทางของบ่าวรับใช้เวลาอยู่กับนางตามลำพังเปลี่ยนไปมากแล้ว อาการหวาดกลัวทุกครั้งที่เห็นหน้าก็ลดน้อยลงไปมาก“ใครหรือ ?”“คุณชายไป๋เจ้าคะ”คุณชายไป๋ ทำไมชื่อนี้ถึงฟังดูคุ้น ๆ คงไม่ใช่ไป๋เดียวกับเจ้าของแผ่นป้ายใช่ไหม ?เจียงรั่วอี้คาดเดาพร้อมเดินตามการนำทางของบ่าวหญิง หญิงสาวหยิบแผ่นป้ายซึ่งพกติดตัวอยู่ตลอดขึ้นมาดูคงไม่ใช่...อาจจะเป็นไป๋อื่นก็ได้ในนิยายชายคนนี้ไม่ใช่คนที่จะไปมาหาสู่กับตระกูลเจียง เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีบทในนิยายเลยด้วยซ้ำแต่พอพูดถึงเขาแล้วตนคงต้องหาเวลาไปหาอีกฝ่ายสักครั้งจะได้ตอบแทนเรื่องในวันนั้นเสียที“ทางนี้เจ้าค่ะคุณหนู”บ่าวหญิงทำมือเชื้อเชิญให้นางเดินลอดช่องทางเดินเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวด้านหลังจวนตระกูลเจียงจะแบ่งออกเป็นด้วยกันทั้งหมดสามส่วนส่วนที่หนึ่งนับจากประตูใหญ่คือลานฝึกซ้อม ตรงกลางลานมีเรือนหลังหนึ่งตั้งอยู่ ไว้สำหรับเก็บอาวุธและอุปกรณ์สำหรับฝึกวิชา ฝั่งซ้ายและขาวจะเป็นเรือนไว้สำหรับให้บ่าวหรือศิษย์อยู่อาศัย ถัดขึ้นมาซึ่งเป็นส่วนที่สองจะเป็นที

“ไม่ใช่ตระกูลอื่นแต่เป็นตระกูลของเจ้า”คำพูดของเขาทำเจียงรั่วอี้มองอีกฝ่ายด้วยสายตาพิจารณา หากว่ากันตามนิสัยจริงที่นางเคยได้อ่านจากนิยาย ไป๋ซีห่าวไม่ใช่ตัวละครที่มีนิสัยชอบเข้าหาคนอื่น ชายหนุ่มมักจะถูกบรรยายเอาไว้ว่ามีนิสัยเย็นชา ห่างเหิน ถือตนเหนือผู้คนและไม่สนใจใคร ไม่มีบรรทัดใดกล่าวถึงความสัมพันธ์ของตระกูลไป๋และเจียง แม้ในยามตระกูลเจียงล่มสลายตระกูลไป๋ก็ไม่ถูกกล่าวถึง แล้วอะไรทำให้เขาคิดสานสัมพันธ์สองตระกูลการกระทำซึ่งผิดแผลกไปจากเนื้อเรื่องเดิมกระตุ้นเจียงรั่วอี้ให้หวนคิดไปถึงสิ่งที่เคยคิดเมื่อครั้งก่อน ความคิดที่ว่าโลกที่นางกำลังใช้ชีวิตอยู่นี้ไม่ใช่โลกในนิยายแต่เป็นโลกอีกใบที่มีเค้าโครงคล้ายกับนิยายที่นางเคยได้อ่านส่วนสาเหตุที่แท้จริงในการกระทำของไป๋ซีห่าวอาจจะเกี่ยวโยงถึงความทรงจำที่ขาดหายไปในวัยเด็ก และตนจะได้รู้ความจริงทั้งหมดเมื่อความทรงจำส่วนนั้นฟื้นคืนคนคิดมากมองเขาที่ยังคงมองมานิ่ง ๆ มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้ม“ในเมื่อคุณชายไป๋พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ข้าคงไม่อาจปฏิเสธนอกจากพูดว่า ขอรบกวนบารมีของตระกูลไป๋คุ้มครองตระกูลเจียงเล็ก ๆ ของข้าชั่วคราว”ว่าพลางโค้งหัวให้เล็กน้อย“เหต

“พ่อได้ยินข่าวจากบ่าวรับใช้ว่าเมื่อสองวันก่อนคุณชายไป๋มาหาลูก ลูกพอจะบอกพ่อได้หรือไม่ว่าลูกกับคุณชายไป๋รู้จักกันได้อย่างไร”เจียงรั่วอี้เงยหน้ามองบิดา ไม่คิดว่าสาเหตุที่จู่ ๆ อีกฝ่ายเรียกพบจะเรียกมาเพื่อถามเรื่องไป๋ซีห่าว แถมการเรียกมาสอบถามในครั้งนี้ยังไม่ได้มีเพียงเขาแค่คนเดียว แต่ทว่ายังมีลู่ผิง พี่ชายทั้งสองและบรรดาผู้อาวุโสของตระกูล สายตาของพวกเขามองมาด้วยความรู้สึกแตกต่างกันไป แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เจียงรั่วอี้สนใจเท่าสายตาอยากรู้อยากเห็นของหยวนเจิ้นฝูหญิงสาวดึงสายตาซึ่งกวาดมองรอบห้องโถงกลับมา สองมือประสานกันตรงหน้ายกขึ้นเล็กน้อยโค้งศีรษะลง“ท่านพ่อ เพียงแค่คุณชายไป๋มาหาลูกถึงกับต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ?”เจียงเค่อหนิงชะงัก ก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักใจ“พ่อเองก็ไม่ได้คิดจะทำเช่นนี้ แต่การเคลื่อนไหวของคุณชายไป๋เป็นเรื่องที่ควรระมัดระวัง”คราแรกที่ได้ยินการมาเยือนของคุณชายไป๋ เจียงเค่อหนิงยอมรับว่ารู้สึกประหลาดใจ ชายวัยกลางคนไม่เคยคาดคิดเลยว่าหลังบุตรสาวเปลี่ยนไปจะนำพาคุณชายไป๋มาถึงบ้านแต่ถึงกระนั้นเขาก็คิดว่าการมาเยือนในครั้งนี้คงเป็นเรื่องดีมากกว่าเรื่องร

“มีความสุขขนาดนั้นเลย?”เจียงเฟยหยาเงยหน้าขึ้นจากงานเอ่ยถามน้องสามคนที่นอนเอื่อยอยู่ข้างโต๊ะทำงานเด้งตัวขึ้นนั่ง หันสายตามองเจียงเฟยหยา“มาก”ลากเสียงตอบกลับยาวก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกประโยค“พี่ใหญ่ไม่เห็นสีหน้าผู้อาวุโสคนนั้นหรือ ? ซีดอย่างกับไก่ต้มสุก”“ไก่ต้มสุก ?”“ก็ไก่ที่ถูกนำไปตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยอย่างไรเล่าเจ้าค่ะ ไม่มีสีเลือดมีแค่สีซีด ๆ”นึกแล้วเจียงรั่วอี้ก็หลุดขำออกมา“ข้าละสะใจยิ่งนัก วัน ๆ คอยแต่จะหาเรื่องจิกกัดข้าวันนี้ถูกเอาคืนเสียบ้างคงสงบปากสงบคำไปได้หลายวัน”“ถึงผู้อาวุโสหยวนจะพูดแต่คำพูดไม่เข้าหู แต่ก็ยังถือว่าเป็นผู้อาวุโสของตระกูล เวลาพูดอะไรน้องสามก็ต้องระวังบ้างจะได้ไม่ถูกผู้อื่นนินทา”เจียงรั่วอี้มองแววตาเชิงสั่งสอนของเจียงเฟยหยา นางเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายไม่อยากให้ตนกลายเป็นเด็กนิสัยไม่ดีในสายตาคนนอกทั้งที่พึ่งจะทำให้คนอื่นมองตนในทิศทางที่ดีขึ้นมาแล้ว“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะระวังคำพูดและการกระทำ แต่ว่านะพี่ใหญ่บางทีข้าก็อดไม่ได้จริง ๆ เจอกันทีไรตาเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนั้นก็คอยแต่จะหาเรื่องมาทะเลาะกับข้า จิกกันข้าทุกที”“เช่นนั้นก็จงแข็งแกร่งขึ้น เมื่อใดที่ความสามารถของน้องสามเ