Todos os capítulos de คุณหนูสามตระกูลเจียงผู้ร้ายกาจกับระบบสุดโกง: Capítulo 51 - Capítulo 60

“ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างนี้ล่ะ?”เจียงรั่วอี้ยกมือขึ้นกอดตนเองตัวสั่นเล็กน้อย พวกเขาเดินขึ้นเขากันมาได้สักพักแล้ว คราแรกที่เดินขึ้นมาหญิงสาวหาได้รู้สึกหนาวเพียงแค่รู้สึกว่าอากาศบนเขาเย็นสบายก็เท่านั้น ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกหนาวเข้าไปถึงกระดูก คิดจะก้าวขายังยากปฏิกิริยาและคำพูดของนางกระตุ้นให้คนทั้งสามเฝ้าระวังมากขึ้น ไป๋ซีห่าวก้าวเข้ามาประชิดข้างกายหญิงสาวยืนห่างจากนางเพียงก้าวเดียวเท่านั้นเจียงเฟยหยาและเจียงตงหยางก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน พวกเขาก้าวเข้ามาใกล้น้องสาวล้อมเจียงรั่วอี้ไว้ตรงกลาง สายตาระแวดระวัง“เกิดอะไรขึ้นหรือ ?”ดวงตาแฝงไปด้วยความสงสัยมองคนทั้งสามสลับกันไปมา“บางทีคงเป็นสัตว์อสูร”ไป๋ซีห่าวเอ่ยตอบหยิบผ้าคลุมจากแหวนมิติออกมาวางลงบนไหล่เล็ก“สัตว์อสูร ?!”ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างเกือบส่งเสียงดังออกมายังดีที่ยกมือขึ้นมาปิดปากทัน กระซิบถามเสียงเบา“จริงหรือ ? แล้วอยู่ตรงไหน อันตรายมากหรือไม่ ?”ดวงตาสอดส่ายไปมา“ไม่อันตรายพอจะจัดการได้”“จัดการได้แล้วทำไมพี่ใหญ่ พี่รองแล้วก็ท่านถึงได้ระวังตนเป็นพิเศษ”“ไม่ใช่ระวังพวกข้า”เจียงรั่วอี้จ้องมองคนที่หลุบตามองตาปริบ ๆ ยกมือชี้ตน

“น้องสามสิ่งที่น้องคิดจะตามหาคืออะไรหรือ ?”เจียงเฟยหยาเอ่ยถามหญิงสาวหลังเดินห่างจากจุดเดิมออกมาไกลมากแล้ว พวกเขาเดินขึ้นเขามาเรื่อย ๆ ตามเส้นทางเดินป่า ไม่ได้เดินออกจากเส้นทางหลัก“ไม่ทราบเจ้าค่ะ ข้ารู้เพียงว่ามีบางอย่างอยู่ใต้ดิน ส่วนบริเวณไหนนั้นคงต้องลองค้นหาดู”“คงไม่ได้หมายความว่าพวกเราต้องตรวจสอบภูเขาทั้งลูกใช่ไหม ?”“....”ยิ้มกว้างให้พี่ชายไม่พูดอะไร“น้องสามเจ้าพูดจริงหรือ ป่ากว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะหาเจอ สิ่งที่เจ้าคิดจะค้นหาคืออะไรกันแน่”เพราะเดินทางมาตามคำพูดของน้องสาวเจียงเฟยหยาจึงไม่รู้ว่าสิ่งที่เจียงรั่วอี้ต้องการค้นหาคืออะไร“ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าคืออะไรเจ้าค่ะ คงเป็นอะไรที่มีประโยชน์”เป็นคำพูดที่ชวนให้คนฟังรู้สึกโมโหได้จริง ๆ ถึงกระนั้นสีหน้าซึ่งบ่งบอกว่า ข้าไม่ได้ล่อเล่นของนาง ทำให้เจียงเฟยหยารู้สึกโกรธไม่ลงน้องสามคิดจะหาอะไรแล้วรู้ได้อย่างไรว่ามีบางอย่างอยู่บนภูเขา ภูเขาลูกนี้แม้จะอันตรายแต่ก็เต็มไปด้วยของวิเศษมากมาย ผู้ฝึกปราณหรือนักหลอมโอสถมักเดินทางขึ้นเขาเพื่อตามหาโชควาสนา บางคนอาจพบพืชวิญญาณระดับสูง สัตว์อสูรหายาก ไปจนถึงศิลาวิญญาณ

สี่ชีวิตเดินหน้าต่ออย่างมีจุดหมาย ทุกก้าวเดินของพวกเขาล้วนเต็มไปด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง ระหว่างเดินทางไม่มีใครวอกแวกหรือเสียสมาธิ ทุกคนพยายามจดจ่อและไม่ประมาทหลังเดินทางอยู่ในป่ามาสองวันเต็ม ทั้งสี่คนก็เข้าใกล้จุดกึ่งกลางป่ามากขึ้นเรื่อย ๆ อันตรายที่พบเจอระหว่างทางก็มากขึ้นด้วยเช่นเดียวกัน“อีกไม่นานตะวันจะลับขอบฟ้าถึงเวลามองหาที่พักสำหรับคืนนี้แล้ว”“ตรงนั้นดีหรือไม่เจ้าคะ”เจียงรั่วอี้ว่าพลางชี้มือไปยังถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลเท่าใดนัก ใกล้ถ้ำยังมีลำธารเล็ก ๆ อีกด้วย“ดีเหมือนกัน”เจียงเฟยหยาพยักหน้าเห็นด้วยแล้วพวกเขาก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับพักผ่อนในคืนนี้ใช้เวลาในการเตรียมที่พักไม่นานเท่าใดนัก ท้องฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีดำ มองทิวทัศน์รอบกายได้ไม่ชัดเจนกองไฟถูกจุดขึ้นทันทีหลังจากนั้นเจียงตงหยางรับหน้าที่ก่อไฟ ในขณะที่เจียงเฟยหยาและไป๋ซีห่าวรับหน้าที่จัดเตรียมพื้นที่พักผ่อน ตรวจสอบความปลอดภัยภายในถ้ำและหาอาหารส่วนเจียงรั่วอี้รับหน้าที่ทำอาหารให้บุรุษทั้งสามกิน“น้องสามเจ้าไปหัดทำอาหารมาตั้งแต่เมื่อใด”เจียงเฟยหยาเอ่ยถามด้วยความสงสัยตระกูลพวกเขามีพ่อครัวแม่ครัวโดยเฉพาะ บุตรหลานอย่า

“น้องสามเจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เหตุใดถึงไม่ห้ามพี่ใหญ่! ความสามารถของพี่ใหญ่ตอนนี้ไม่มีทางสู้ไหว อย่าว่าแต่พี่ใหญ่เลย คุณชายไป๋ก็สู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!”เจียงตงหยางเขย่าตัวน้องสาวเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก“เจ้าคิดอะไรอยู่ทำไมถึงไม่ห้ามพี่ใหญ่ ทำไมถึงปล่อยให้พี่ใหญ่เสี่ยงอันตราย!”เจียงรั่วอี้ถูกเขย่าจนมึนเบลอ ยกมือขึ้นจับแขนเจียงตงหยางกระชากเข้าหาพร้อมตะโกนเรียกสติ“พี่รองตั้งสติหน่อยสิ!”คนถูกตะโกนใส่หน้ามองหน้าเจียงรั่วอี้“ท่านกังวลเป็นคนเดียวหรืออย่างไร! หวาดกลัวเป็นคนเดียวหรืออย่างไร! คิดว่าข้าไม่หวาดกลัวไม่อยากจะหนี อยากเผชิญหน้ากับเรื่องโง่เง่าพวกนี้หรือ! ข้าไม่ได้อยากให้พี่ใหญ่กับซีห่าวไปเผชิญอันตรายเสียด้วยซ้ำ อยากใช้ชีวิตสบาย ๆ ไม่ต้องกังวลว่าความตายจะเดินทางมาหาเมื่อใด แต่มันทำไม่ได้ไง! เพราะทำไม่ได้ข้าถึงต้องเดินหน้าต่อ”“....”“ตั้งแต่ที่ข้ารู้สถานที่ตั้ง ได้รู้ว่าปลายทางเต็มไปด้วยอันตราย ตัวข้าอยากจะหนีกลับไปด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องทำใจกล้าบอกว่าจะลุยต่อทั้งที่หวาดกลัวเพราะข้าคาดหวังว่าปลายทางการกระทำนี้จะทำให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้นไม่ต้องคอยหวาดระแวงว่าจะมีใครมาทำร้ายตระกูล หร

หลังออกเดินทางอีกครั้งอย่างไม่หยุดพักดั้นด้นเข้าสู่ใจกลางป่าสัตว์อสูรเจียงรั่วอี้ก็สัมผัสได้ถึงความไม่น่าไว้วางใจของป่าที่มากขึ้นกว่าเดิมภายในป่าลึกที่ควรจะเต็มไปด้วยอันตรายทุกย่างก้าวกลับให้ความรู้สึกวังเวงน่าขนลุก เสียงสิ่งมีชีวิตที่พอจะได้ยินเป็นระยะระหว่างการเดินทางกลับเงียบสงัดราวกับว่าประสาทการได้ยินเสียหาย แต่เสียงฝีเท้าเวลาเหยียบย่ำลงบนใบไม้แห้งกลับยังคงย้ำเตือนว่าหูของพวกเขาไม่ได้เป็นอะไรเจียงรั่วอี้กวาดสายตามองรอบกายอย่างหวาดหวั่น ดวงตางดงามสั่นไหวเต็มไปด้วยความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงบรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงเต้นไม่เป็นจังหวะของหัวใจพานทำให้รู้สึกหวาดกลัวและหวั่นวิตกเพราะความเงียบไม่ได้หมายถึงว่าพวกเขาปลอดภัยแต่นั่นกลับกลายเป็นสัญญาณว่าอันตรายกำลังจะเกิดขึ้น“ซีห่าวพวกเราเดินทางมาถึงแล้วใช่ไหม ?”เอ่ยถามคนที่เดินนำหน้ามาตลอดทางชายหนุ่มไม่เอ่ยคำแต่กลับพยักหน้าขึ้นลงน้อย ๆ เป็นสัญญาณ นั่นบ่งบอกให้รู้ว่าแม้แต่เสียงพูดคุยของพวกเขาก็อาจจะนำมาซึ่งอันตรายดวงตาดอกท้อสั่นไหวเล็กน้อยหันมองพี่ชายทั้งสองที่เดินขนาบข้างซ้ายขวาปกป้องนางไว้ตรงกลาง สองมือชื้นเหงื่อกำเ