Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

เจียงเฟยหยาและเจียงตงหยางรีบเร่งฝีเท้าตามหลังไป๋ซีห่าวไปติด ๆ ไม่เอ่ยถามหาเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้นเพราะพวกเขาได้ยินที่น้องสาวคุยกับชายหนุ่มแล้วการมุ่งหน้าสู่ปากทางเข้าถ้ำไม่ต่างอะไรกับการเดินทางเข้าหาความตาย ทุกครั้งที่ระยะห่างระหว่างพวกเขากับทางเข้าถ้ำลดลง คมมีดสายลมที่พุ่งเข้ามายิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น กระทั่งเสียงกรีดร้องแหลมหูยังทวีความรุนแรงขึ้นถึงขั้นทำเอารู้สึกปวดศีรษะเจียงรั่วอี้กอดไหล่ชายหนุ่มแน่น สายตามองไปด้านหน้าในใจภาวนาขอให้การตัดสินใจครั้งนี้ของนางถูกต้องแกร๊กม่านพลังซึ่งห่อหุ้มทั้งสองคนไว้เริ่มปริแตก หญิงสาวเงยหน้ามองไป๋ซีห่าวเห็นว่าสีหน้าชายหนุ่มเริ่มเผยความกังวลออกมาพลังทำลายล้างของคมมีดสายลมไม่น้อยเลย ทุกครั้งที่คมเขี้ยวของมันกระทบม่านพลัง ม่านพลังที่ห่อหุ้มพวกเขาอยู่ก็ค่อย ๆ ถูกกะเทาะออกและไม่ได้มีเพียงแค่คมมีดสายลมเท่านั้นที่ออกมาต้อนรับพวกเขา ทันทีที่ก้าวเข้ามาในถ้ำบรรยากาศหนักอึ้งชวนขนหัวลุกพลันปกคลุมร่างกายทันที และเมื่อกวาดสายตามองหาต้นตอของความรู้สึกนี้พวกเขาก็ต้องตกใจร่างกายเย็นยะเยือกดวงตาสีแดงฉาน ลำตัวเป็นปล้องอ้วนพี ใบหน้าคล้ายมนุษย์ ปากใหญ่ยักษ์แออัดด้

คุณชายเจียงพุ่งตัวเข้าหาคนทั้งสองทันที ทว่าการเคลื่อนไหวของพวกเขาช้าไปหนึ่งก้าว ทำให้ร่างทั้งคู่ร่วงหล่นสู่พื้นเจียงรั่วอี้ที่อยู่ในอ้อมกอดรีบลุกขึ้นนั่งทันที มองคนที่จู่ ๆ ก็ล้มลง“ซีห่าวท่านเป็นอะไร ?!”เอ่ยถามพร้อมยื่นมือออกมา ทว่าทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสแขนชายหนุ่ม ร่างกายเขาก็ปรากฏรอยร้าว“นี่มันอะไรกัน!”หญิงสาวดึงมือกลับมามองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ทำไมถึงเป็นแบบนี้!!”เจียงรั่วอี้เอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งอย่างต้องการคำตอบเขาแค่ใช้พลังจัดการเจ้านักยักษ์นั่นไม่ใช่หรือแล้วทำไมร่างกายจึงเกิดรอยร้าวเหมือนกำลังจะแตกสลายเช่นนี้เจียงเฟยหยาที่เข้ามาใกล้ตอบคำถามน้องสาว “คุณชายไป๋กำลังแตกสลายจากข้างใน”“แตกสลาย? พี่ใหญ่ที่ท่านพูดหมายความว่าอย่างไร?”ดวงตาไร้สีตวัดมองเจียงเฟยหยาทันทีที่พี่ใหญ่และพี่รองมองเห็นดวงตาน้องสามชายหนุ่มถึงกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“น้องสามดวงตาของเจ้า?! เกิดอะไรขึ้นกับดวงตาของเจ้า!!”ทว่าคนถูกเป็นห่วงกลับไม่ได้สนใจอาการบาดเจ็บของตนเอง รีบเอ่ยถามพี่ใหญ่กลับไปว่า“พี่ใหญ่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงดวงตาของข้านะ แต่เป็นซีห่าว อาการของซีห่าวคืออะไรกันแน่!!”อาการบาดเจ็บของ

ทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความตกใจและเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดของเจียงเฟยหยา คุณชายรองเจียงก็รีบเดินไปหาพี่ใหญ่ทันทีเมื่อสายตาสบเข้ากับการกระทำอันไร้สติชายหนุ่มจึงเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้คว้าจับเจียงเฟยหยาฉุดรั้งไม่ให้เขาต่อสู้กับอสูรหินเหนียวหนืด“พี่ใหญ่ท่านใจเย็น ๆ ข้างในนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นขอรับ”“น้องรองปล่อยพี่ พี่จะฆ่าพวกมันให้หมด!!”“พี่ใหญ่ใจเย็น ๆ สิขอรับ ท่านจะเข้าไปสู้กับอสูรมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร แล้วน้องสามล่ะ น้องสามหายไปไหน?”คนถูกถามชะงัก แววตาเศร้าโศกหันกลับมามองเจียงตงหยาง“น้องสาม....”“น้องสามทำไมขอรับ ไม่ใช่ว่านางเข้ามาพร้อมพี่ใหญ่หรือแล้วตอนนี้ไปอยู่ที่ใด เหตุใดถึงไม่ห้ามไม่ให้ท่านต่อสู้กับพวกมัน”เจียงตงหยางเอ่ยถามด้วยความสงสัยพลางลากพี่ใหญ่ซึ่งอ่อนแรงลงออกมาด้านนอกให้เร็วที่สุด“ตงหยางน้องสาม....น้องสามตายแล้ว”น้ำเสียงสั่นไหวและเบาหวิวฝีเท้าที่พาชายหนุ่มพุ่งทะยานออกมาหยุดชะงักก้มหน้ามองเจียงเฟยหยา“พี่ใหญ่ท่านล้อข้าเล่นใช่หรือไม่? น้องสามจะตายได้อย่างไร พวกท่านวางแผนหลอกข้าใช่ไหม น้องสามแค่เข้าไปหลบข้างในไม่ให้ข้ารู้ ส่วนท่านก็แสร้งทำตัวขาดสติเพื่อเรียกให้ข้าเ

“....”“....”“มีโอกาสกลับมามองเห็นเจ้าคะ แต่ว่า...”“แต่ว่าอะไร”ขอแค่มีโอกาสก็พอแล้ว ไม่ว่าโอกาสนั้นจะต้องใช้อะไรเพื่อสร้างขึ้นมาเขาก็พร้อมทำเต็มที่ ขอเพียงดวงตานี้ของนางกลับมามองเห็นอีกครั้ง“อาจจะใช้เวลานานสักนิด”“แล้วนานที่ว่าต้องใช้เวลานานเท่าใด”“อืม....น่าจะสักหนึ่งหรือสองเดือนเจ้าค่ะ สองเดือนต่อจากนี้คงต้องรบกวนพี่ใหญ่ พี่รองและคนที่บ้านดูแลข้าให้ใกล้ชิดขึ้นสักหน่อย”“เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหา ขอแค่น้องกลับมามองเห็นก็พอแล้ว ขอแค่กลับมามองเห็นก็พอ”เจียงเฟยหยาดึงน้องสาวเข้าสู่อ้อมกอด ลูบหัวหญิงสาวด้วยความรักใคร่คราแรกเขานึกว่าตนเองจะสูญเสียน้องสาวไปแล้ว โชคดีที่นางสามารถรอดกลับมาได้ ทว่าก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าดวงตาของนางไร้ซึ่งประกายสดใสโชคดีที่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้เสียอะไรไป ไม่ว่าจะเป็นชีวิตหรือดวงตาของเจียงรั่วอี้เจียงเฟยหยาไม่อยากประสบกับความรู้สึกสูญเสียเหมือนคราวนั้นอีกแล้ว...เมื่อคุณชายใหญ่เจียงสงบลอง เจียงรั่วอี้ก็เริ่มอธิบายในสิ่งที่พวกเขาสงสัยให้ฟัง ถึงแม้คำอธิบายนี้จะผสมความจริงและความเท็จเข้าด้วยกันก็ตามเจียงรั่วอี้เริ่มจากบอกว่ามีคนบางคนกำลังช่วยนางอยู่ในม

“ฮึ พี่รองข้าบอกแล้วว่าจนกว่าการแข่งขันจะสิ้นสุดก็ยังติดสินไม่ได้ว่าใครจะเป็นผู้ชนะ”เจียงรั่วอี้พูดยิ้ม ๆ ขณะเดินผ่านบานประตูออกมายังส่วนด้านนอกไม่รู้ว่าเป็นความโชคดีของพวกเขาหรืออย่างไร ม่านคุ้มกันของสถานที่แห่งนี้ถึงไม่คลายออกจึงไม่ต้องมาคอยกังวลว่าม่านคุ้มกันที่เจียงเฟยหยากางเอาไว้จะถูกผู้ฝึกปราณระดับสูงสัมผัสได้เมื่อใด ด้วยเหตุนี้สามพี่น้องตระกูลเจียงจึงสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขภายในถ้ำได้อย่างไร้ซึ่งความกังวล และหากจะมีสิ่งไหนให้พวกเขาไม่สบายใจก็คงจะเป็นอาการบาดเจ็บของไป๋ซีห่าวร่างกายภายนอกของชายหนุ่มถูกรักษาจนหายดีแล้ว ทว่าเขากลับยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น“น้องสามครั้งนี้เจ้าสามารถเอาชนะพี่รองได้ แต่ก็ใช่ว่าพรุ่งนี้จะยังเอาชนะพี่รองได้”เจียงตงหยางผู้ถูกกล่าวว่าจากดข่มเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยินยอม“เมื่อวานพี่รองก็พูดเช่นนี้แล้ววันนี้เป็นอย่างไรเจ้าคะ ? พี่รองยอมรับมาเถิดว่าตำราฝึกวิชาของข้าได้ผลจริง ๆ”เจียงรั่วอี้พูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจหญิงสาวเปิดเผยเรื่องที่ว่าตนมีตำราฝึกวิชากับทั้งสองคนหลังเจียงเฟยหยาเลื่อนระดับเป็นผู้ฝึกปราณระดับเจ็ดขั้นต้น นางตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะใช้ความสามารถที