All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 151 - Chapter 160

Chartchanok Part "ณัฐธิดา.." ฉันเอ่ยชื่อของลูก ที่เฮียภาคย์เป็นฝ่ายตั้ง พร้อมทั้งไล่สายตาไปตามเอกสารสำคัญที่เรียกว่าใบสูติบัตร บนนั้น มีชื่อของเฮียภาคย์เป็นบิดา มีฉันเป็นมารดา และแนบมาพร้อมทั้งเอกสารสำคัญ นั่นคือทะเบียนสมรสของฉันกับเฮียภาคย์ด้วยเช่นกัน "พ่อชื่อณัฐภาคย์ ลูกสาวชื่อณัฐธิดา เฮียว่ามันโอเคนะ.." สามีของฉันยิ้มกว้าง หากตอนนี้ฉันจะเรียกเขาว่าสามีเต็มปากเต็มคำ มันก็คงไม่ผิดอะไร เพราะทะเบียนสมรสที่อยู่ในมือของฉัน มันก็เป็นเครื่องยืนยันที่ชัดเจน "โอเคค่ะ ชื่อที่พ่อของลูกตั้งให้ มันประเสริฐกับลูกที่สุดแล้ว" "โคตตรักเมียเลย.." เขาบอกแบบนั้น พลางขยับเข้ามาสวมกอดที่ร่างของฉัน ความอบอุ่นแผ่ซ่าน ซึ่งฉันสวมกอดเฮียภาคย์ไว้แนบอกทันที "ลูกแข็งแรง ตัวไม่เหลือง คาดว่า หมอคงให้ออกจากโรงพยาบาลค่ะ" "อื้ม.. โอเคนะ ตอนนี้เฮียสั่งให้ศุภกร จัดการเรื่องห้องที่ชั้นล่าง เฮียว่า เราควรนอนที่ชั้นล่างเป็นหลัก เฮียไม่อยากให้เธอเดินขึ้นลงบันได แล้วอีกอย่าง อยู่ชั้นล่าง จะได้เรียกใช้คนในบ้านได้ทันเวลาที่มีปัญหาอะไร" "ค่ะ" ฉันยิ้มให้ พักหลังๆ ยิ่งมองเห็นความใส่ใจจากเขามากขึ้น เขามองอะไรได้กว้างขึ

6 เดือน ต่อมา..แอ๊ะ~เสียงเรียกที่คุ้นเคย ปลุกผมที่กำลังหลับไหล มือเล็กที่ปัดป่ายอยู่บนใบหน้า ทำให้ผมค่อยๆเปิดเปลือกตา สิ่งแรกที่เห็นอยู่ตรงหน้า เห็นเป็นตัวเล็กที่คลานขึ้นมาเกือบจะเกยทับอยู่บนอก ตากลมโตจ้องผมตาแป๋ว "จ๊ะเอ๋.." แน่นอนว่า ทันทีที่เสียงหยอกล้อของผมดังขึ้นมา ดวงหน้าหวานก็ระบายรอยยิ้มทันที"ตื่นแล้วเหรอคะ ลูกพ่อตื่นเช้าจังเลยค่ะ.." ผมตวัดแขนเกี่ยวร่างเล็กๆเข้ามาแนบอก 'น้องภีม' ที่อยู่ในชุดบอดี้สูทที่ม่วง รีบปัดป่ายมือเล็กๆที่ใบหน้าของผมเป็นการใหญ่ ผมจึงใช้ปาก งับนิ้วเล็กๆให้หายเข้าไปในปากทันที"อั้ม.." เอิ๊กก~ เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบอกชอบใจ ดังออกมาให้ได้ยิน"ง้ำๆๆๆ~" เอิ๊กกก~ พวงแก้มขาวอมชมพูปั้นเป็นก้อน เมื่อตัวเล็กหัวเราะยกใหญ่ ผมช้อนสองมือสอดเข้าไปที่ตัวลูก พร้อมกับยกสูง แบบที่ชอบทำเอิ๊กกกๆ~ ผมยิ้มกว้าง พลางเล่นเสียงสอง เสียงสาม พูดคุย หยอกล้อตัวเล็กที่ในตอนนี้ติดผมอย่างหนัก ผมฝังใบหน้าเข้ากับตัวของลูกสาว ขยับเบาๆ หยอกล้อเขาแบบที่ชอบทำ กลิ่นหอมของเด็กอ่อน ยิ่งกระตุ้นให้หัวใจของผมพองโตแกร๊กก~"พ่อลูก ตื่นแล้วเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นมา หลังจากที่ประตูห้องนอนเปิ

ผมว่าในตอนนี้ผมโตมากแล้ว โตพอที่จะเลือกได้ ว่าผมควรวางแบบแผนชีวิตของตัวเองยังไงดี"หากคุณมาที่นี่ เพียงเพราะอยากมาดูว่าผมสบายดีไหม คุณก็เห็นแล้วนี่ครับ ว่าผมสบายดี ผมมีครอบครัวที่ดี มีเมียที่ดี มีลูกที่น่ารัก ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ ผมดูแลตัวเองได้ ..คุณดูแลตัวเองเถอะ เอาเวลาที่มี ไปดูแลลูกสาวของคุณเถอะ ต่อไปนี้ไม่ต้องห่วงผมอีกแล้ว""ภาคย์ แม่ขอโทษที่ตอนนั้น..""ช่างเถอะครับ ผมลืมไปหมดแล้ว ผมลืมหมดใจ และตอนนี้ผมก็เริ่มต้นใหม่แล้ว ตรงนี้ผมมีลูกกับเมีย ผมไม่ต้องการใคร หรือต้องการอะไรอีกต่อไป"ผมไม่ได้อยากเนรคุณ ผมรู้ ว่าสายเลือด ถึงอย่างไรมันก็ตัดไม่ขาด แต่ผมกับมารดา เราไม่ได้มีความผูกพันธ์ ผมโตมา โดยที่พ่อเป็นคนเลี้ยง พอพ่อเสีย ผมก็อยู่กับพี่เลี้ยง อยู่กับแม่บ้าน อยู่กับลูกน้องที่รายล้อมอยู่รอบกาย ผมไม่มีแม่ นั่นหมายความว่า สำหรับเขา ชีวิตที่อยู่ตรงนั้น มันอาจจะทำให้เขามีความสุขมากกว่ามันไม่แปลกหรอก หากในตอนนี้ ผมจะไม่คิดที่จะเรียกร้องให้สิ่งใดกลับมา ต่างคนต่างอยู่ เห็นจะดีมากกว่า แม้จะรู้ว่า แม่ยังมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ แต่ผมยินดีให้เขาอยู่ในที่ของเขา ที่ๆเขาไม่มีผมตั้งแต่ทีแรก และชีวิตน

ผมหลุดรอยยิ้มออกมาอย่างชอบใจแม้ฝ่ามือบาง จะฟาดลงมาบนเรือนร่างของผมก็ตาม ผมจูบหนักๆลงบนพวงแก้มขาว ก่อนจะอุ้มร่างของภรรยาให้ลอยเหนือพื้น แล้วตรงไปยังห้องน้ำทันทีใจของผมสั่นน้อยๆ เมื่อยามที่ปลดชุดนอนของเมียออกจากร่าง แล้วพบประทุมถันคัดตึงขาวอวบตรงหน้า จุกสีหวานล่อลวงท้าทายสายตา ให้ผมซุกใบหน้าเข้าหาทันที"อื้ม.." เสียงครางในลำคออย่างพอใจ เมื่อตอนที่ผมใช้ปากดูดดุนไปตามจุกสีหวาน มือขาวข้างหนึ่งประคองบีบคลึงความคัดตึงอย่างหนัก จนเนินเนื้อนุ่ม ผลิออกมาตามซอกนิ้วของผมจนเกินจะต้านทานไม่มีส่วนไหนของร่างกายเมีย ที่ผมจะไม่รัก ผมชอบทุกสิ่ง หวงทุกอย่าง หวงทุกตารางนิ้ว ไม่แปลกเลย ที่ทุกครั้งที่ร่วมรัก ผมมักสำรวจเธอทุกซอกมุม"อ๊า.." เสียงครางหวานหลุดออกมา เมื่อยามที่ผมซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอกคอขาว ขบเม้มเบาๆสร้างความวาบหวาม ก่อนที่ผมจะเลื่อนริมฝีปากไปจูบปากอวบอิ่มซ้ำๆ ก่อนจะโอบร่างเมียขึ้นไปนั่งบนเคาร์เตอร์ล้างหน้า ถอดกางเกงขายาวของตัวเองออกบ้าง จนแก่นกายใหญ่ชูชัน บ่งบอกว่าพร้อมมากๆ จะดุนดันผงาดออกมาใบหน้าเมียรักของผมแดงก่ำ เธอไม่เคยชินเลย แม้ว่าเราจะมีอะไรกันแทบทุกวัน เธอเปิดทางแล้ว ว่าจะมีลูกให้ผมชื่

"หุบปาก ไม่ต้องมาถามหาความถูกต้อง ขึ้นชื่อว่าผู้หญิง หากมีอะไรกับผู้ชายคนไหนแล้ว ก็ควรหยุดที่ตรงนั้น ไม่ต้องดีดดิ้นไปหาผู้ชายคนอื่น เพราะมันทุเรศ!" ฉันมองผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่เคยเข้าใจ ไม่เข้าใจว่าเขามีอคติอะไรกับผู้หญิงนักหนา ทำไมต้องใช้วาจาร้ายๆ แรงๆ กับฉันแบบนี้ทุกครั้งที่คุยกัน ต่อให้เขาจะมีปัญหากับผู้หญิงคนไหนมา เขาก็ไม่ควรมาลงกับฉันแบบนี้ มันไม่ยุติธรรมกับฉันเลย"พี่วิชญ์ ลินเจ็บ" ฉันพยายามอ้อนวอนเขาออกไปทางสีหน้าและแววตา แต่ทว่า เขากลับไม่เอ่ยสิ่งใด นอกจากลากฉันให้ไปตามทางที่เขาต้องการ"ไม่เอานะพี่วิชญ์ ลินไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว""งั้นเหรอ ก็เห็นเธอครางทุกครั้งที่อยู่ใต้ร่างฉัน แล้วไม่ต้องมาอ้าง ว่าเธอเป็นน้องสาวของฉัน เพราะมันไม่ใช่ เธอไม่ใช่น้องฉัน เพราะฉันไม่เคยมีน้อง"ร่างของฉันถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียงขนาดใหญ่ เมื่อเขากระชากฉันเข้ามาในห้องของเขาได้กลิ่นน้ำหอมของผู้ชาย ลอยเข้ามาปะทะกับจมูก เช่นเดียวกับร่างสมส่วนสมกับเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี ถาโถมตัวลงมา"ลินเกลียดพี่วิชญ์ ลินไม่อยากมองหน้าพี่วิชญ์อีกต่อไป!