Nadthapark Part "เจี๊ยบว่าให้คนไข้พักผ่อนก่อนดีกว่าไหมคะ เอาเป็นว่า เรื่องอื่นค่อยคุยกันทีหลังนะ" "เจี๊ยบ คือพี่.." "พี่ภาคย์คะ เชื่อเจี๊ยบเถอะค่ะ ออกไปรอเจี๊ยบด้านนอกก่อนนะ" คุณหมอที่เป็นรุ่นน้องบอกออกมาอย่างจริงจัง มือของผมที่จับประกบที่มือบาง สั่นระริกขึ้นมาเสียอย่างนั้น ผมไม่ได้อยากปล่อย ผมไม่ได้อยากไปไหน ผมอยากทำทุกวิถีทางให้ฉัตรชนกยกโทษให้ ผมอยากบอก ผมอยากอธิบาย ผมอยากให้เธอรับรู้ว่าสิ่งที่ผมทำลงไป ผมเองก็เสียใจ แต่พอเห็นสายตาของเจี๊ยบที่มองมาอย่างต้องการที่จะสื่อความหมาย ผมจึงเลือกที่จะปล่อยมือ แล้วเดินออกไปจากห้องพักของคนไข้แต่โดยดี ครู่หนึ่ง ที่หมอเจี๊ยบเดินตามออกมา.. "ทำไมถึงทำร้ายเธอด้วยวิธีแบบนั้นล่ะคะ ในท้องของเธอมีลูกของพี่อยู่นะ บางครั้งคนเราก็ต้องรู้จักระงับอารมณ์ในเรื่องแบบนั้นบ้าง ลองนึกดูสิคะพี่ภาคย์ หากลูกของพี่เป็นอะไรไป ชีวิตของพี่จะเหลือใครบ้าง!" ผมวางข้อศอกกับต้นขา พลางซบใบหน้ากับฝ่ามืออย่างคิดไม่ตก มือเรียวหยิกทึ้งเส้นผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง หัวใจมันติดขัด โกรธตัวเองมาก ที่ทำเรื่องบ้าๆแบบนั้นลงไป "หากไม่มีเขาอยู่ในชีวิตอีกต่อไป พี่ภาคย์ทนได้หรอ" "
最終更新日 : 2026-01-29
