บททั้งหมดของ เด็กของเฮีย: บทที่ 141 - บทที่ 150

"เธอรู้หรือเปล่า ว่าจริงๆแล้ว พี่ดลย์ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของฉัน แต่ฉันนับถือเขาเป็นพี่ชายแท้ๆ เพียงเพราะว่าพ่อกับแม่ของพี่ดลย์ รับฉันมาอุปการะเลี้ยงดู ..แล้วพี่ดลย์ก็ไม่ได้เป็นลูกคนเดียว แต่พี่ดลย์มีน้องชายอีกคน.."ทั้งที่ความจริงอยากจะรู้เร็วๆ ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ฉันก็เลือกที่จะเงียบเอาไว้ เพื่อรอให้อีกฝ่ายเป็นคนพูดมันออกมาเอง"คำว่าพี่น้อง จริงๆความสัมพันธ์มันก็ควรหยุดแค่พี่น้อง ..แต่ตอนนี้ฉันท้อง"ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตากลมโตทั้งสองข้างไขว้เขวด้วยความสงสัย ฉันพยายามที่จะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น พยายามที่จะค้นหาว่าที่เธอพูดมันหมายความว่ายังไง แล้วสุดท้าย ความสงสัยของฉันก็ถูกเฉลยด้วยคำตอบของอีกคน"ความเมา ทำให้ฉัน และน้องชายแท้ๆของพี่ดลย์ ซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่ชายอีกคนของฉัน ..พลาดพลั้งมีอะไรกัน"ฉันเบิกตาออกมาด้วยความตกใจ ฉันไม่รู้หรอก ว่าน้องชายแท้ๆของคุณธีรดลย์คือใคร หน้าตาเป็นแบบไหน เพราะฉันไม่รู้จักชื่อ ไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับครอบครัวนี้เลยสักอย่าง แต่ที่ฉันต้องให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ก็คือเรื่องที่คุณลินดาเล่าออกมา มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา ที่ควร

Chartchanok Part "แน่ใจนะ.." น้ำเสียงแหบพร่าที่ร้องถาม ยิ่งทำให้ใบหน้าของฉันเห่อร้อนไปมากกว่าเก่า ปากอิ่มเม้มเข้ากันน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆพยักหน้าลงช้าๆ "จะทำจริงๆแล้วนะ ..ไม่หยุดแล้ว ..มันหยุดไม่ได้แล้วนะ" เขาจะรู้บ้างไหมว่า คำพูดของเขา มีอิทธิพลต่อฉันมากแค่ไหน ฉันเคลื่อนเรียวแขนไปคล้องกอดลำคอของเฮียภาคย์เอาไว้ จากนั้นก็พยักหน้าลงมาทันที ฉันรับรู้ว่าเฮียภาคย์หายใจแรงขึ้น เขาปลดแขนของฉันออกจากลำคอของเขา จากนั้น เขาก็รีบถอดเสื้อพร้อมกับโยนออกไปจากร่าง ตามด้วยเข็มขัดหนังราคาแพง ตามด้วยการถอดกางเกงยีนส์แบรนด์ดัง ดวงตาของฉันเผลอมองที่ส่วนนั้น เห็นแท่งเนื้อร้อนที่ผงาดชูชัน ชี้โด่ที่ตัวฉัน จนฉันรีบเมินหน้าหลบออกไปไวๆ "ที่รัก.." เสียงหวานดังอยู่ใกล้ๆ เมื่อเฮียภาคย์โน้มกายเข้ามาใกล้ฉัน มือหนารูดกางเกงชั้นในลายลูกไม้สีดำลงไปตามเรียวขา จากนั้นก็รวบชุดคลุมออกตาม หุ่นที่เปลี่ยนแปลง กับหน้าท้องที่อวบนูนของฉัน ยิ่งดับความมั่นใจของฉันไปกันใหญ่ คนระดับเขา คงจะผ่านผู้หญิงมาจะนับไม่ถ้วน เจอแบบสวยๆ งามๆ อีกทั้งยังเพอร์เฟคทุกอย่าง ฉันไม่สามารถคาดเดาได้เลย ว่าเขาจะรู้สึกยังไงกับหุ่นของฉันในตอนนี้ อารมณ

เป็นอีกครั้ง ที่ฉันรั้งลำคอหนาเข้ามาหา พลางซบใบหน้าเข้ากับซอกคออุ่น เฮียภาคย์ยอมปล่อยให้ฉันกอดอย่างว่าง่าย โดยที่เขาใช้แขนรั้งน้ำหนักตัวเอาไว้ ไม่ทิ้งกายลงมาบนร่างของฉัน จนทำให้ฉันกังวลใจไม่นานมากนัก ที่เฮียภาคย์ยอมถอดถอนตัวตน พร้อมทั้งคว้าทิชชู่มาเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำรักออกจากเรียวขาของฉัน ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างของฉันขึ้นจากเตียง เพื่อไปทำความสะอาดที่ห้องน้ำให้อีกที จากนั้น เขาก็อุ้มฉันกลับมาที่เตียงตามเดิม โดยไม่ปล่อยให้ฉันแม้กระทั่งเดินเองเป็นอีกครั้ง ที่ใบหน้าของฉันเห่อร้อน เมื่อมองเห็นชุดที่เขานำมาสวมใส่ให้ ไม่ว่าจะเป็นทั้งลวดลาย รวมถึงทรวดทรง คงเป็นอะไรที่ทำให้ผู้ชายลุ่มหลงได้เป็นอย่างดี"มองอะไรคะ.." ฉันใช้มือดันใบหน้าคมคายเล็กน้อย คิดเอาเถอะ เล่นจ้องหน้าอกของฉันแบบตาเป็นมัน จะให้ฉันนั่งติดที่ได้ยังไงกัน"มองนมเมีย.." "ฮะ เฮีย" ฉันฟาดฝ่ามือลงที่ต้นแขนของเขาเบาๆ แต่ทว่า เขากลับเอาแต่นอนยิ้มกว้าง เหลือบมองใบหน้าของฉันสลับกับการมองร่องอกที่โผล่พ้นออกมานอกชุดนอน"แม่พยาบาลคนสวย รู้สึกว่าเฮียจะอยากป่วย.." "เฮีย.." เป็นอีกครั้ง ที่ฉันใช้มือเพื่อดันใบหน้าคมคาย ทั้งเขินทั้งอาย สายตา

"ถ้าอย่างนั้นเราโทรไปคุยกับเจี๊ยบเลยนะ บอกเจี๊ยบให้รู้ล่วงหน้าเลยดีกว่า""อย่าเลยค่ะ อีกตั้งสองวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด แล้วอีกอย่าง หนูอยากคลอดเองมากกว่า" ใบหน้าหวานแสดงความมั่นอกมั่นใจออกมา"แต่ฉันเป็นห่วงเธอนะ ฉันไม่อยากให้เธอเจ็บปวดตรงไหน แม้สักเสี้ยววินาทีก็ไม่อยากเห็น""ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ผ่าคลอด ก็ไม่ได้หมายความว่า หลังผ่ามันจะไม่เจ็บนะคะ มันเจ็บกันทุกแบบ แต่เจ็บกันคนละแบบไงคะ ถ้าเป็นอย่างนั้น หนูขอคลอดแบบธรรมชาติดีกว่า ถือว่าเป็นการเริ่มต้นของการเป็นแม่คนก็แล้วกัน ..ส่วนเฮีย อยู่เป็นกำลังใจให้เมียเฮียก็พอแล้วค่ะ" คลี่ยิ้มออกมา"หอมหน่อยค่ะ หอมแก้มหน่อย เอาสองข้าง แล้วก็กระซิบบอกว่า เฮียจะอยู่ข้างๆหนูเท่านั้นก็พอ" ผมทำแบบที่อีกคนร้องขอ โดยการสวมกอดที่ร่างอวบอิ่ม พร้อมทั้งแนบริมฝีปากลงไปชิดแก้มขาวอมชมพูสลับกันทั้งสองข้าง อยากทำทุกอย่างให้ผู้หญิงที่ผมรักเจ็บปวดน้อยที่สุด แต่ครั้งนี้ ผมช่วยเหลืออะไรเธอไม่ได้จริงๆ"ฉันรักเธอนะ ฉันอยู่ข้างๆเธอ ฉันจะเป็นทุกอย่างให้เธอ ฉันสัญญา..""รักนะคะ ..หนูรักเฮียมากเหมือนกันค่ะ"สองวันต่อมา..กำหนดคลอดพอดีเป๊ะ ที่เมียผมมีอาการปวดเคืองที่ท้อง ใบหน้

Nadthapark Part แกร๊กก~ อุแว้ๆ อุแว้ๆ.. เสียงปลดล็อคของประตู พร้อมๆกับเสียงร้องของเด็กที่ดังขึ้น ส่งผลให้ผมที่กำลังกอดเมีย หมุนใบหน้า ไปหาที่ต้นเสียงทันที หัวใจของผมเต้นถี่ เพียงแค่เห็นสีผ้าห่อตัวของเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนของหมอเจี๊ยบ "เอาลูกสาวมาส่งคุณพ่อกับคุณแม่ค่ะ" เสียงหมอที่บอกออกมา ส่งผลให้ผมหันหน้าไปหาภรรยาทันที หัวใจที่เต้นระรัว พร้อมทั้งความรู้สึกตื้นตันเมื่อราวๆชั่วโมงกว่า ถูกแทนที่ขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แรงมากกว่าเก่า กระบอกตาของผมร้อนผ่าว มือหนากุมมือภรรยามาจับเอาไว้ ฉัตรชนกยิ้มให้ ก่อนที่เธอจะหันไปหาหมอเจี๊ยบที่อุ้มลูกน้อยของผมและฉัตรเข้ามา "ให้ทานนมแม่ได้เลยนะคะ ปลดเชือกเลยค่ะ เจี๊ยบจะดูน้ำนมให้" ฉัตรยิ้มให้ผมอีกครั้ง พร้อมทั้งปล่อยมือ เธอดึงสายเชือกของชุดโรงพยาบาลตั้งแต่อันบนสุด และต่ำลงมาจนสามารถควักประทุมถันคัดตึงออกมาได้ ผมขยับกายถอยห่างเพียงนิดเมื่อหมอเจี๊ยบเข้ามาใกล้ อุแว้ๆ~ อุแว้ๆ~ เสียงร้องของทารก ทำให้ผมเหลือบมองลูกน้อยที่หมอเจี๊ยบอุ้มมาในระยะใกล้ เห็นเพียงเสี้ยวใบหน้า ก็สามารถทำให้ใจของผมสั่นขึ้นมาได้ หัวใจของผมเหมือนจะหยุดเต้นชั่วขณะ มือไม้สั่น หัวใจกร