All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 1 - Chapter 8

Chartchanok "สองร้อยห้าสิบบาทครับ" เสียงคนขับแท็กซี่ดังแทรกเข้ามาในห้วงความคิด ในขณะที่ฉันกำลังคิดไม่ตก ว่าตัวเองกำลังจะเดินไปเจอกับอะไร ดวงตากลมโตก้มมองเวลาที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพียงนิด เห็นเป็นเวลาบ่ายสี่โมงยี่สิบนาที นั่นหมายความว่า จากบ้านเธอมาที่นี่ ใช้เวลาราวชั่วโมงเศษๆ จึงมาถึง มือบางล้วงเงินจำนวนหนึ่งจากกระเป๋าสะพาย ก่อนจะยื่นให้คนขับแท็กซี่ ก่อนที่ฉันจะก้าวขาลงจากรถเป็นอันดับถัดมา ฉันถึงกับห่อปาก เมื่อดวงตาจ้องมองเพียงประตูบ้าน ที่มีป้ายไม้สักเขียนเป็นบ้านเลขที่ติดไว้ ให้ตาย ชาตินี้ฉันก็ไม่มีวาสนาที่จะเข้าไปเหยียบคฤหาสน์ที่ใหญ่ราวกับวังแบบนี้ได้ และรู้ดี ว่าการที่ฉันมาที่นี่ ก็ใช่ว่า ฉันจะต้องมาเจอกับความสุขสบาย เพราะเป้าหมายของฉันคือการใช้หนี้ ใช้หนี้ยี่สิบล้าน ที่คนอย่างฉันไม่มีวาสนาพอที่จะได้เห็นมัน "เห้ออ.." ฉันถอนหายใจออกมาหนักๆ ในจังหวะที่เอื้อมมือไปกดกริ่งหน้าบ้าน ไม่ว่าต่อจากนี้ฉันจะต้องเจอกับอะไร สุดท้าย ฉันก็ต้องเผชิญหน้าเพื่อสู้กับมัน หนี้ของพ่อฉัน ก็คงมีแค่ฉัน ที่ควรช่วยเหลือท่าน ครืดดดดดดดดดดดด~ ประตูบ้านขนาดใหญ่ เปิดออกช้าๆ เพียงแค่ฉันส่งสัญญ

"..." "ถ้าข้อเสนอของฉันมันไม่น่าสนใจ เธอเปลี่ยนใจก็ได้นะ ฉันไม่เคยบังคับใคร ถ้าเธอคิดว่า เด็กอายุยี่สิบสี่ปี ที่ยังเรียนไม่จบ ไม่มีรายได้ สามารถหาเงินยี่สิบล้านมาใช้หนี้แทนพ่อของเธอได้ ฉันจะปล่อยเธอไป" "หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ ไม่มีใครช่วยหนูได้" เป็นอีกครั้ง ที่ฉันต้องเงยหน้า มองสบตากับดวงตาคมเฉียบคู่นั้นใหม่ ความหวาดกลัวในใจของฉันมันกำลังวิ่งพล่าน ย้อนกลับไปนึกถึงวันนั้น ฉันรู้และมั่นใจ ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉัน มีอิทธิพลมากพอ ที่จะปกป้องฉันและพ่อของฉันได้ แม้เขาจะหวังผลตอบแทนในสิ่งที่ทำ ก็ใช่ว่าคนอื่นจะไม่หวัง มิหนำซ้ำ ไม่มีใครหยิบยื่นมือมาช่วยฉันแบบนี้เสียด้วยซ้ำ"หนูเป็นห่วงพ่อ หนูกลัวว่าคนพวกนั้น.." "ฉันจะจัดการให้ จะไม่มีใครทำอะไรพ่อเธอได้ ถ้าเธอเป็นเด็กดี" หัวใจของฉันเต้นถี่ แววตาที่เขาใช้มองฉัน สามารถมองเห็นความปรารถนาที่ลุกโชนอยู่ในนั้น เขาต้องการฉัน แม้ชีวิตนี้ฉันจะไม่เคยผ่านมือผู้ชายคนไหนมา แต่การผ่านโลกมาจนอายุยี่สิบกว่า ฉันไม่ได้โลกสวยขนาดนั้น"เธออายุยี่สิบสี่ ส่วนฉันสามสิบสาม เก้าปีที่เราห่างกัน ฉันมีความน่าเชื่อเถอะมากกว่านั้น ฉันไม่โกงเธอหรอก เก็บเงินได้ครบพอที่จะใ

ฉันมองตัวเองผ่านกระจกใส พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ในดวงตาฉายความกลัวออกมาอย่างชัดเจน สาบานว่าตลอดทั้งชีวิต ฉันไม่เคยคิดที่จะทำแบบนี้ แบบที่ใช้ร่างกายแลกกับเหตุผลอะไรบางอย่าง ฉันไม่เคยคิดทำ หากแต่ครั้งนี้จำเป็นต้องทำ เพื่อความอยู่รอดของคนที่ฉันรัก รวมถึงตัวของฉันเอง ที่จำเป็นต้องก้าวไปข้างหน้า เพื่อมีชีวิตต่อไปแกร๊กก~เสียงปลดล็อคประตูห้องน้ำ ส่งผลให้มือเรียวจับยึดที่ชุดนอนของตัวเองแน่น ฉันมองสบตากับอีกคนผ่านกระจกใส เขาอยู่ในชุดที่สวมผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวที่พันรอบช่วงล่างพอหมิ่นเหม่เอาไว้ ดวงตาคมฉายความไม่พอใจออกมาเพียงนิด เมื่อยามที่เขาเหลือบตามองร่างกายของฉัน"ทำไมถึงยังไม่ถอดชุด ฉันไม่ชอบพูดซ้ำหลายครั้ง!" หัวใจดวงน้อยกระตุกอย่างแรง เมื่อยามที่ได้ฟังในสิ่งที่เขาพูดออกมา"ขอโทษค่ะ" ฉันบอกออกมาเบาๆ แล้วรีบจัดการชุดของตัวเองทันที มันไม่มีทางเลือก เธอไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆชุดนอนที่สวมใส่ ร่วงลงสู่พื้นในเวลาต่อมา ฉันกัดฟันแน่น เมื่อยามที่เห็นร่างขาวโพลนโผล่พ้นออกมาโชว์สายตาของคนอื่น ชุดชิ้นเล็กเพียงชิ้นบนและล่างของกางเกงในลูกไม้สีดำ กับชุดชั้นในสีเดียวกัน ลายเดียวกัน มันไม่สามารถ

"...คำว่าผู้หญิงของฉัน จากปากของฉัน หวังว่ามันคงทำให้เธอสบายใจ" แกร๊กก~"ฟันแล้วทิ้งมากกว่าไหม!" เสียงบุคคลที่สามที่ดึงขึ้นมาใหม่ ส่งผลให้ฉันสะดุ้งสุดแรง สองแขนรวบกอดลำคอหนาแน่น เพียงเพื่อหวังปิดบังอำพรางเรือนร่างของตัวเองจากใครอีกคน จากนั้นไม่นาน คนที่อยู่กับฉันภายในอ่าง ก็เอียงหน้าไปมองบุคคลที่พึ่งเปิดประตูเข้ามา"ใครอนุญาตให้มึงเข้ามาวะ!" "ไม่มีใครอนุญาตกูทั้งนั้น แล้วหากกูไม่เข้ามา กูก็คงไม่รู้ ว่ามึงเอาผู้หญิงมานอนที่บ้าน!" ฉันสะอึกทันทีกับคำที่ได้ฟัง ก็อย่างว่า สถานการณ์ในตอนนี้ ไม่มีทางอื่นที่คนจะคิดไปได้จริงๆ"ที่ผับกู มีผู้หญิงให้มึงเลือกกินตั้งมากมาย กูก็ไม่เคยเห็นมึงพาใครมานอนที่บ้าน คนนี้มึงจริงจัง?" ผู้มาใหม่เลิกคิ้วถาม สายตาแอบพินิจมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนรัก แม้ไม่ได้เห็นรูปร่าง หากแต่เห็นเพียงเสี้ยวใบหน้าก็รู้ว่าสวยมาก แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า สวยกว่านี้เพื่อนเขาจะไม่เคยเจอ"เขาไม่ได้เหมือนผู้หญิงพวกนั้น มึงออกไปก่อน!" "ไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น และมึงก็ไม่ได้จะฟันแล้วทิ้งว่างั้น?" "กูบอกให้มึงออกไป!""คนอย่างมึงน่ะเหรอ ที่จะไม่ฟันแล้วทิ้ง คำพูดลมๆแล้ง