เด็กของเฮีย のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

#บ้านของเดียร์ "ขอบใจมากนะแก ที่วันนี้ ยอมให้ฉันมานอนด้วย" ฉันบอก พลางเปิดเอาเสื้อผ้าจากกระเป๋า ที่ไปเก็บเอามาจากที่บ้าน หลังจากที่คุยกับพี่ชายที่แสนดีอย่างพี่ดลย์ และอ้อนวอนจนเจ้าของบ้านอนุญาต "ไม่เป็นไรหรอกน่า เพื่อนกัน" ยัยเดียร์ยิ้มหวาน พลางหันไปจัดการพื้นที่บนเตียง โดยการเก็บตุ๊กตาที่เยอะราวๆ เกือบครึ่งเตียงออกจากที่นอน เพื่อให้เหมาะแก่การนอนสองคน "พ่อแม่แกใจดีมากเลยอ่ะ ครอบครัวดูอบอุ่น" ฉันว่าตามความจริงทุกอย่าง บ้านของเดียร์สวยมาก และพ่อแม่ของเดียร์เอง ก็น่ารักมากๆ เช่นกัน "ลูกสาวคนเล็กไง พ่อกับแม่ก็ต้องเอาใจบ้าง แต่ที่เห็นนี่ ยังน้อยไปนะ น้อยกว่าพี่ชายฉันเยอะเลย" ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงเล็กน้อย "น้อยกว่าพี่ชายนี่นะ บ้าไปแล้วย่ะ" ฉันว่า ไม่เชื่อในสิ่งที่เพื่อนสาวเล่ามา "ไม่ได้โกหกนะ คืองี้ ฉันมีพี่ชายหนึ่งคนไง ความจริง พ่อกับแม่ควรตามใจฉันมากๆ เลยว่าไหม แต่ไม่ใช่ไง เอาใจพี่ชายฉันมากกว่า เพราะว่ารายนั้นทั้งหัวดี ทำงานเก่ง เลยกลายเป็นลูกรักแทนฉันไง" ฉันอดยิ้มให้กับท่าทีของเพื่อนอย่างเลี่ยงไม่ได้ รู้อยู่แล้ว ว่าที่เดียร์เล่า เพราะมีบางอารมณ์ที่เรียกว่าแค่หมั่นไส

#ภายในร้านอาหาร ผมมองร่างบอบบาง ที่อยู่ในชุดเสื้อแขนตุ๊กตาตัวยาว ที่เหมาะสำหรับใส่นอน ที่เดินนำเข้าไปในร้านอาหาร พนักงานต้อนรับที่ทำหน้าที่อยู่ที่หน้าประตู ชะงักไปนิด เมื่อเห็นการแต่งกายของลินดา เสียมารยาทถึงขนาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมเห็นกับตา แต่ก็ยอมหยุดเดิน เพราะลึกๆ ก็อยากรู้เหมือนกันว่า ลินดาจะทำแบบไหน แต่แล้วลินดาก็เลือกที่จะหมุนกายกลับมามองผม พร้อมทั้งทำหน้ามุ่ยใส่ "เร็วๆ สิคะพี่วิชญ์ ลินหิว" ผมชะงักไป กับท่าทีที่เปลี่ยนแปลงของอีกคน แต่แววตาแข็งๆ เคืองๆ ก็พอที่จะทำให้ผมดูออก ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ลินดากำลังทำ มันเป็นเพียงการแสดงเท่านั้น ผมขยับฝีเท้าเข้าไปใกล้ แล้วแขนเรียว ก็เกี่ยวแขนผมไปกอดเอาไว้ ซุกใบหน้าเข้ามาซบกับต้นแขนของผม แล้วพาผมเดินผ่านพนักงานต้อนรับ ที่เปลี่ยนสีหน้ากระทันหัน อีกทั้งยังยกมือไหว้ โดยไม่พูดอะไรสักคำ "ไม่มีมารยาท มองตั้งแต่หัวจรดเท้า เหอะ สมควรโดนไล่ออกชะมัด" เสียงบ่นจากคนที่ตัวเล็กกว่า ทำให้ผมเหลือบตาไปมองอย่างเลี่ยงไม่ได้ "ก็ดูการแต่งตัวก่อนไหม?" ผมตวัดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของอีกคนบ้าง เสื้อแขนตุ๊กตานุ่มนิ่ม ความยาว แค่เพียงต้นขา ทำให้ยัยนี่ เ

ภายในห้องอาหารของภัตตาคาร ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มองอาหารที่ตนเองสั่งมาไม่วางตา ทุกอย่างดูดี และยั่วน้ำลายทุกอย่าง สมราคา ทั้งรูปร่าง หน้าตา หรือแม้กระทั่งรสชาติ ฉันกวาดตามองจานนี้จานนั้น ก่อนจะช้อนสายตามองอีกคน ที่นั่งอยู่ตรงหน้ากัน เห็นเขาแสยะยิ้มมุมปาก พลางก้มหน้าทานอาหารที่เขาเป็นคนสั่งมา "คุณลูกค้าจะให้ดิฉันนำอาหารไปห่อใช่ไหมคะ" พนักงานที่แต่งชุดเครื่องแบบของห้องอาหาร ถามฉันด้วยน้ำเสียงสุภาพ ฉันกัดปากตัวเองแน่น เมื่อนึกถึงคำพูดที่อีกคนพึ่งจะพูดออกมา จะปรับงั้นเหรอ เหอะ.. คนอย่างเขาน่ะ จะปรับวิธีไหนกันล่ะ ถ้าไม่จับฉันกดลงกับเตียง แล้วลงโทษด้วยวิธีนั้นซ้ำๆ ฉันชักสีหน้าอย่างหงุดหงิด แต่พอเหลือบตาเห็นพนักงานสาวที่ยืนคอยอยู่ ฉันจึงรีบปรับเปลี่ยนสีหน้า โดยการปั้นรอยยิ้มส่งไป "มะ ไม่ห่อค่ะ ทานที่นี่เลยดีกว่า" "..." พนักงานสาวทำหน้างุนงงเพียงนิด แต่ก็ยอมคลี่ยิ้มออกมา เธอโค้งศีรษะลงเพียงนิด ก่อนจะเดินแยกออกไปดูแลลูกค้าโต๊ะอื่นที่รออยู่เช่นกัน "หึ.." เสียงหัวเราะเยาะ ดังเล็ดออกมาจากลำคอหนา ฉันตวัดสายตามองเพียงนิด เห็นเขายกยิ้ม พลางตักอาหารเข้าปากด้วยท่าทีสบายๆ "เสียตังค์แล้วยัง

"..." ไม่มีคำตอบใดที่หลุดออกมาจากปากของยัยนั่น ลินดาเชิดหน้าขึ้นสูง ก่อนจะเมินหน้าออกไปอีกทาง วางสายตาออกไปมองทิวทัศน์ด้านหน้าต่าง โดยไม่คิดจะตอบโต้อะไรผมกลับเลยสักคำ หึ ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ ยัยนี่ยังเด็กและโลกสวยมาก เธอยังต้องเรียนรู้อะไรอีกหลายๆ อย่าง ผมใช้ระยะเวลาเพียงไม่นาน ก็สามารถขับรถเข้ามาถึงคอนโดมิเนียมของตัวเอง "พาลินมาที่นี่ทำไม ทำไมไม่ยอมพาลินกลับบ้าน" ยัยนั่นตวัดสายตากลับมาร้องถาม ดวงตากลมโตเลิ่กลั่ก หวาดหวั่น ไม่เห็นจะปากเก่งเหมือนตอนอยู่ที่ร้านอาหารเลย "ฉันจะนอนที่นี่" ผมบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ "บ้าเหรอคะ ลินไม่ได้พูดนะคะว่าลินจะมานอนที่คอนโดของพี่วิชญ์ ลินจะกลับบ้าน ไปรับลินที่บ้านของยัยเดียร์ ก็เพื่อที่จะพากลับบ้านไม่ใช่เหรอคะ ถ้าอย่างนั้นพี่วิชญ์ก็ต้องพาลินกลับไปที่บ้านค่ะ ไม่ใช่พาลินมาในที่ตามใจตัวเองแบบนี้" "หึ ก็ยังปากดี หวังว่าวันนี้จะใจแข็งได้ถึงเช้า" ผมปลดสายรัดนิรภัยออกจากร่าง ซ้ำยังมีน้ำใจโน้มตัว เพื่อทำแบบเดียวกันให้กับอีกคนด้วยซ้ำ ปลายจมูกโด่งเฉียดกับแก้มขาวนวลของอีกคนแบบไม่ได้ตั้งใจ เพราะเห็นยัยนั่นพยายามที่จะเบือนหน้าหนี ผมจึงกลั่นแกล้ง โดยการกดปลายจ

"..." ฉันกัดปากตัวเองแน่น โกรธคำพูดของเขา และเกลียดร่างกายตัวเองที่สมยอมเขาไปหมดทุกอย่าง ไม่ว่าปลายนิ้วของเขาจะแตะโดนตรงไหน ไม่ว่าริมฝีปากของเขาจะซุกซนไปตรงจุดใด ก็เหมือนสิ่งเหล่านั้น จะสามารถหลอมละลายฉัน ให้ฉันหลงใหล ให้ฉันคล้อยตาม พร้อมๆ กับการเปล่งเสียงครวญครางออกมา"อื้อออ~" แม้จะอยากต่อต้าน แต่เรี่ยวแรงของฉันกลับห่างหาย ในยามที่พี่วิชญ์ประกบริมฝีปากลงมาทาบทับบนเรียวปากของฉันสัมผัสของเขามันร้อนแรง และเชิญชวนให้หลงใหล สมองของฉันหนักอึ้ง คล้ายคนที่ไม่มีทางไป เขาใช้ประสบการณ์ที่มีมากกว่า ชักจูงร่างกายของฉันไม่ให้หาหนทางที่จะหลบหลีกได้ ฉันในตอนนี้ เหมือนคนไม่มีสติ ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำแบบไหน แล้วสุดท้าย ฉันก็สัมผัสได้ถึงอุ้งมือใหญ่ ที่ดันเรียวขาของฉันออกจากกัน ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่ากางเกงชั้นในถูกถอดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันรู้แต่ว่า ตอนนี้มีความแข็งแรงของนิ้วร้าย ที่สอดแทรกเข้ามากลางกายของฉัน และตอนนั้น เหมือนฉันจะควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป"พะ พี่วิชญ์ อื้อออ~" ฉันกัดปาก กลั้นความเสียวซ่าน ในตอนที่เขาถอนริมฝีปากออก แล้วสอดนิ้วกลางเรียวยาว เข้ามาในช่องรักของฉัน แม้จะเป็นแรกเริ่มของสัมผัส แ