บททั้งหมดของ เด็กของเฮีย: บทที่ 181 - บทที่ 190

[วิชญ์อยู่กับฉัน ทำไมฉันถึงรับโทรศัพท์แทนเขาไม่ได้ แล้วเธอล่ะ เป็นใคร ทำไมถึงโทรมาหาผู้ชายของฉัน!]"ผะ ผู้ชายของคุณ" ฉันทวนคำนั้นออกมา และเหมือนว่า น้ำตากำลังจะคลอ"พี่วิชญ์อยู่ไหน ฉันอยากคุยกับพี่วิชญ์!" ฉันบอกออกไปด้วยใจที่สั่น มือบางค่อยๆ บีบกำเข้าหากัน จากนั้นก็ปาดน้ำตาที่หลุดร่วงออกมาจากตาลวกๆ[วิชญ์เข้าห้องน้ำ จะให้ฉันบอกว่าใครโทรมา...]"ถ้าอย่างนั้นคุณก็บอกฉันมา ว่าตอนนี้พี่วิชญ์อยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเขาเอง!" [...ไม่ดีกว่า ปกติเวลาที่ฉันอยู่กับวิชญ์ ฉันไม่ชอบให้มีใครมารบกวนทั้งนั้น เพราะฉันถือว่าเป็นเวลาส่วนตัว เป็นเวลาที่มีค่า วิชญ์ไม่ควรไปเสียเวลากับใคร หรือเรื่องอะไรทั้งนั้น จะบอกฉันตรงๆ เลยก็ได้นะ ว่าเธอเป็นใคร แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับคู่หมั้นของฉัน]คำพูดนั้น คล้ายกับมีสายฟ้าฟาดลงมาที่กลางใจ สมองของฉันมันหนักอึ้ง กระบอกตามันร้อนผ่าว อยู่ดีๆ น้ำใสๆ มันก็ไหลออกมาจากหน่วยตาด้วยตัวของมันเอง"คู่หมั้น!" ฉันวางมือทาบที่ใบหน้า ก่อนจะปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมา ฉันรู้ดีว่า ในเวลานี้ สายตาของใครต่อใคร กำลังจ้องมองมาที่ฉัน และกำลังตั้งคำถามว่า เพราะอะไรฉันจึงต้องคุยโทรศัพท์แล้วร้องไห้ แต่ฉ

"กลับบ้านดีกว่าไหมลิน" เดียร์กุมมือฉันไว้ และพยายามที่จะถามด้วยความห่วงใย แต่ฉันก็เลือกที่จะหันกลับไปยิ้มให้ แล้วคว้าแก้วเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะ ขึ้นมาควงเล่น ทำเหมือนกับว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรเลย"วันนี้ชวนมากินเหล้านะเดียร์ ฉันขอเกเรแค่วันเดียวเองนะ ไม่ได้หรือไง?" ฉันหันกลับไปมองเพื่อน รู้สึกว่ากระบอกตามันร้อนผ่าว แล้วเม็ดน้ำตาก็ซึมออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่สน ทำเหมือนไม่รู้สึก ทำเหมือนไม่เป็นอะไรเลย"ถ้าอย่างนั้นย้ายร้านกันดีไหม มันยังมีร้านที่ดีกว่านี้ สวยกว่านี้ บรรยากาศดีกว่านี้" ฉันส่ายหน้าไปมาทันที"ยัยลิน แต่ต่อให้เราเลือกที่จะนั่งอยู่ร้านนี้ มันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรทั้งนั้น มิหนำซ้ำ หากแกมองไปที่โต๊ะนั้น สบตากับเขา มันก็มีแต่แกเท่านั้นแหละ ที่จะเจ็บปวด ฉันรักแกนะเว้ย ฉันเป็นห่วงแกมาก ฉันไม่อยากเห็นแกเป็นแบบนี้ เชื่อฉันสักทีไม่ได้หรือไง""ฉันเข้าใจแกนะเดียร์ ฉันเข้าใจว่าแกรักฉันมาก แต่มันก็ไม่มีความจำเป็นที่ฉันจะต้องไปร้านอื่น ฉันไม่จำเป็นต้องหนี ฉันขอนั่งที่นี่ ตรงนี้ ต่อให้ฉันจะมองไปที่ตรงนั้น แล้วมันจะเจ็บ ก็ช่างหัวมัน เพราะฉันเจ็บไปแล้ว มันคงไม่มีอะไรมาทำให

"อย่าบังคับให้ลินต้องเป็นเมียน้อยใคร เพราะนั่นมันไม่ใช่สิ่งที่ลินอยากจะเป็น ลินไม่เคยคิดที่จะแย่งผัวคนอื่น ถ้าพี่วิชญ์ไม่สามารถจัดการปัญหาเหล่านั้นได้ เราก็แค่เลิกกัน!" "ลินดา!"ฉันเชิดหน้าอย่างท้าทาย ฉันไม่สนหรอก ว่าเขาจะใหญ่มาจากไหน เขาไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉัน ไม่มีสิทธิ์มาบงการ ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฉันทั้งนั้น นับตั้งแต่วินาทีที่ฉันรู้ว่าเขามีผู้หญิงอีกคนฉันเดินผละห่าง พยายามก้าวขายาวๆ "ลิน!" พี่วิชญ์เรียกตามหลัง เขาพยายามเดินตาม ไวเท่าความคิด ฉันคว้าแขนผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินสวนเข้ามาทันที เพราะตอนนี้ฉันต้องการเกราะป้องกัน"พี่คะ ช่วยด้วยค่ะ" ฉันมองผู้ชายคนนั้นเป็นเชิงขอร้อง แล้วเดินอ้อมไปหลบที่ทางด้านหลังของผู้ชายคนนั้นทันที"ลิน!""เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ!" ผู้ชายคนนั้นจับมือฉัน เขาไม่เหมือนคนเมา เขามองพี่วิชญ์อย่างไม่ไว้ใจ และท่าทางก็เหมือนพร้อมจะปกป้องฉันเช่นกันเดียร์รีบเดินเร็วๆ เข้ามาหาฉัน แล้วพยายามสะกิด เพราะเห็นเหมือนที่ฉันเห็น คือพี่วิชญ์กำลังแสดงสีหน้าไม่พอใจ"พี่คะ อย่าให้เขาเข้าใกล้หนูนะ" ฉันบอกออกมาตรงๆ แล้วพยายามยึดแขนผู้ชายคนนั้นให้มั่นคงผู้ชายคนนั้นพยักหน้าให้ฉั

ฉันเดินออกมาจากตรงนั้น โดยมีเดียร์วิ่งตามหลัง ฉันไม่ได้สนใจจะฟัง ว่าในจังหวะที่ฉันเดินออกมา พวกเขาสองคนจะพูดอะไรถึงฉันหรือไม่ ตอนนี้สมองของฉันมันหนักอึ้ง มันรับสิ่งใดเข้ามาไม่ได้แล้วจริงๆ"ลิน..." เดียร์รั้งแขนของฉันไว้ ส่วนฉัน รีบส่ายหน้ากลับไปทันที "พอแล้วเดียร์ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว" ฉันบอกออกมาด้วยความยากลำบาก ตอนนี้ฉันทั้งเจ็บและจุกไปทั้งใจ ฉันแบกรับไม่ไหวแล้วจริงๆ"แล้วแกจะเอายังไงต่อ คืนนี้ไปนอนกับฉันนะ" ฉันรู้ดีว่าเพื่อนห่วงใย แต่ฉันเลือกที่จะส่ายหน้ากลับไป ฉันกำลังบอกตัวเอง ว่าฉันไม่ควรหนีปัญหาซ้ำๆ เพราะถ้าฉันทำแบบนั้น ฉันจะต้องหนีปัญหา แบบไม่มีวันจบสิ้นเลย"ฉันจะกลับบ้าน" พอบอกแบบนั้น ฉันก็คิดถึงพี่ดลย์ขึ้นมาทันที ฉันไม่ต่างจากเด็กที่ไม่รู้จักโต พอมีปัญหา ก็คิดถึงคนเพียงคนเดียวที่อยู่เบื้องหลังมาโดยตลอด ทั้งที่พอมีสิทธิ์เลือก ฉันกลับเลือกที่จะเอาความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ ละเลยความรักความใส่ใจ ที่พี่ชายอย่างพี่ดลย์มีให้เสมอมา"อื้อ ถ้าแกเลือกแบบนั้น ฉันก็จะไม่ขัด แต่จำไว้นะ ถ้ามีปัญหา หรือต้องการความช่วยเหลือในเรื่องอะไร ให้แกโทรหาฉันทันที" "อื้อ ขอบใจแกมากนะเดียร์ ขอบใจจริงๆ"

ลินดาดื้อมากกว่าที่ผมคิดเอาไว้ แม้ที่ผ่านมาผมจะพอรู้ ว่าเธอไม่ใช่คนที่ยอมคนง่ายๆ แต่ก็ไม่คิด ว่าเธอจะกล้าตัดสินใจทิ้งทุกอย่าง ทั้งที่เธอยอมผมทุกอย่างแล้วเหมือนกัน การที่ผมตามเธอมาที่นี่ในจังหวะนี้ มันก็ยากมากพอแล้ว แต่ถ้าเธอไม่ยอมเลือกทางเดินที่ผมวางไว้ให้ เห็นว่า อะไรๆ มันคงไม่ง่ายดายแล้วเหมือนกัน"ถ้าเธอเลือกที่จะไป ก็ดูแลตัวเองให้ดี" มันไม่มีคำไหนที่ผมจะพูดได้นอกจากคำๆ นี้ ลินดาเก็บเสื้อผ้าของเธอลงไปในกระเป๋า รวมถึงข้าวของทุกชิ้น แม้จะดูรีบร้อน แต่ผมก็พอที่จะดูออก ว่าเธอมีสติ ลินดาไล่เก็บของทุกอย่างแบบละเอียดยิบ คาดว่า เหตุผลที่ทำแบบนั้น คงเป็นเพราะว่า เธอจะไม่กลับมาที่นี่แล้วอย่างแน่นอนผมมองใบหน้างดงามในยามที่เคลื่อนไหวอยู่ภายในห้องเงียบๆ ดวงตาคู่นั้นบอบช้ำ ไม่ได้ดูสดใสเหมือนอย่างทุกครั้ง แต่นอกเหนือจากความบอบช้ำและเศร้าหมองของดวงตา เห็นว่า ในนั้นมันมีความรู้สึกที่แน่วแน่ เข้มแข็ง ที่หลุดแสดงอยู่ในนั้นเช่นกันผมพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะรั้งท่อนแขนเรียว แล้วดึงลินดาเข้าสู่อ้อมกอดของตัวเองอีกครั้ง ที่ผ่านมาผมไม่ใช่คนมักมาก ไม่ได้ชอบการเปลี่ยนผู้หญิงไปมาเรื่อยๆ หากผมไม่ได้รู้สึกด