All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 201 - Chapter 210

ฉันนั่งนิ่งที่โต๊ะอาหาร มือทั้งสองข้าง จับที่ช้อนเอาไว้แน่น ฉันไม่รู้ว่าฉันควรรู้สึกยังไงกับคำพูดนั้น ฉันอยากพูดว่าสิ่งที่เขาพึ่งจะบอกออกมา มันเป็นการตัดสินใจที่ช้าเกินไป ฉันอยากจะบอกให้เขารู้ว่าฉันเสียใจ และเสียความรู้สึกไปแล้ว แต่สุดท้าย หากเลือกที่จะพูดอย่างนั้น สุดท้ายก็คงต้องวนกลับมาที่การทะเลาะกันแบบเดิมฉันเหนื่อยกับการทะเลาะ และต่อปากต่อคำแล้วจริงๆ"หึ ทั้งที่มึงก็รู้ ว่ามึงสามารถทำแบบนี้ตั้งแต่ทีแรกก็ยังได้ แล้วทำไมมึงถึงไม่ทำ" เป็นอีกครั้ง ที่พี่ดลย์ถามแทนฉัน ในสิ่งที่ฉันเองก็อยากได้ยินคำตอบ"กูเคยคิดจะทำแบบนั้น แต่กูดึงลินดาเข้ามาก่อน มึงก็รู้ว่าถ้ากูเลือกแบบนี้ตั้งแต่ทีแรก มันจะเกิดอะไรขึ้น""..." คราวนี้พี่ดลย์เงียบไป สองพี่น้องจ้องหน้ากันอย่างจริงจัง"ถ้ากูไม่แคร์ว่าผู้หญิงของกูจะต้องเจ็บ กูคงเลือกแตกหัก แต่เป็นเพราะกูรู้ตั้งแต่ทีแรก ว่าหากเลือกที่จะแตกหัก ผลที่จะตามมามันเป็นยังไงบ้าง" "แต่สุดท้าย แม้ว่ามึงจะเลือกที่จะปกป้องลิน แต่มึงก็ปกป้องเขาไม่ได้อยู่ดี ลินเจ็บ ลินเสียความรู้สึก เสียใจไปแล้ว นั่นหมายความว่า สิ่งที่มึงคิดและสิ่งที่มึงหวัง มันไม่ได้เป็นไปแบบที่มึงต้อง

Lineeeee~ ผมคว้าโทรศัพท์ที่อยู่ตรงหน้า ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความที่ถูกส่งเข้ามาทันที'โต๊ะ vip10 และ vip11 ครับนาย กำลังจ้องคุณลินอยู่'ผมอ่านข้อความของลูกน้องคนสนิท พลางตวัดสายตามองไปยังโต๊ะที่ลูกน้องของผมกำลังจับตาดูอยู่ พบเป็นชายฉกรรจ์ ซึ่งแต่ละคน ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยผมดึงสายตามาหยุดมองที่ลินดาอีกครั้ง มีบ้างที่เธอดื่มเหล้า สีหน้าของเธอเศร้าๆ ถ้าให้เดา ผมคงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอเป็นแบบนั้นผมกดโทรศัพท์หาคนเป็นพี่ชาย ที่พักหลัง มันไม่ค่อยอยากคุยกับผมสักเท่าไหร่ รอสายไม่นาน มันก็กดรับสาย[อืม...]"ตอนนี้คนของนายอนันต์อยู่ที่ผับ สั่งคนของมึงเข้ามาแฝงตัวแถวนี้หน่อย ลินดานั่งอยู่คนเดียว"[มึงเป็นห่วงน้องลิน?]"ทำไมมึงต้องถามแบบนั้น ในเมื่อมึงก็รู้อยู่แล้ว ว่ากูคิดอะไร ขอร้องเถอะ เลิกพูดถึงอะไรเก่าๆ สักทีได้ไหม กูก็กำลังแก้ไขอยู่นี่ไง"[หึ คนที่ทำผิดมา จะพูดอะไรเพื่อเป็นการแก้ตัวก็ได้ แต่อย่าลืมสิ ว่าการกระทำที่เห็นแก่ตัว บางทีมันก็ทำให้คนคนหนึ่งเสียใจ แล้วความรู้สึกที่เขาเสียไป ทำยังไงมันก็เอากลับคืนไม่ได้]"ตอนนี้สิ่งที่มึงควรทำ คือส่งคนเข้ามาดูแลลินดา"[พูดเหมือนห่วงน้องลินมากเลยนะ

เวลา 03:30 น.ร่างสูงโปร่งดูดี ที่มีส่วนละม้ายคล้ายผม เดินเข้ามาในบ้าน ภายในมือควงรีโมทรถยนต์ในมือเล่น ไม่เห็นมีความกังวลหรือความทุกข์ร้อนใดๆ ฉายขึ้นที่ใบหน้านั้นเลย"ตำรวจว่าไงบ้าง" ผมลุกพรวดจากโซฟา แล้วตรงเข้าไปหาคนที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายทันทีไอ้ดลย์มองหน้าผมนิ่ง แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ซักไซ้อะไรต่อ โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือก็ส่งเสียงเรียกเข้าแทรกขึ้นมาครืดด~ ครืดด~ และแน่นอนว่า ทุกสายโทรศัพท์ที่โทรเข้าในเวลานี้ สำคัญกับผมทั้งสิ้น เพราะคนที่โทรมาอาจจะได้ข่าวคราวของลินดาซึ่งเรื่องราวทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับลินดา สำคัญกับผมมากที่สุดในเวลานี้เลย"ฮัลโหล..." [นายครับ เรื่องกล้องวงจรปิดที่ผับ ทุกอย่างล้มเหลวครับ]"หมายความว่าไง" ผมตวัดสายตามองพี่ชายตัวเอง และรอฟังคำตอบจากปลายสายอย่างใจจดใจจ่อ[ผมเจอตำรวจนอกเครื่องแบบเข้าไปที่นั่น ตอนแรกเข้าใจว่าคุณดลย์เป็นคนแจ้งให้ทีมนี้เข้ามา แต่ความจริงแล้วปรากฏว่า ตำรวจนอกเครื่องแบบชุดนั้น ไม่ได้อยู่ในเวลางาน และก็ไม่ได้เข้าไปที่ผับเพื่อปฏิบัติหน้าที่ แต่เป็นการเข้าไปเที่ยวผ่อนคลายตามปกติ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณลินดาหายไปเลยครับ] ผมบดกรามแ

หลังจากที่ลินดาวางสาย หลังจากที่ผมพยายามโทรกลับไปหลายต่อหลายครั้ง เธอก็ไม่ยอมรับสายกัน ผมก็เลือกที่จะเดินกลับเข้าไปในบ้าน แล้วตรงขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านในทันทีไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าความรู้สึกผิด ความรู้สึกแย่ๆ ที่กำลังถาโถมเข้ามาพร้อมกัน มันหลุดสิ่งใดเพื่อเป็นการตอบรับความรู้สึกเหล่านั้นบ้าง แต่หลังจากที่ผมรัวกำปั้นทุบประตูห้องให้ดลย์หนักๆ ทันทีที่มันเปิดประตูออกมาเผชิญหน้ากัน มันก็ทักขึ้นมาแทบจะทันที"นี่มึงร้องไห้""สุดท้ายมึงก็เอาลินไปซ่อนจริงๆ กูอยากรู้ว่าตอนนี้ลินดาอยู่ที่ไหน มึงพาเขาไปอยู่ที่อื่นไม่ได้นะเว้ย กูไม่ยอม มึงต้องพาเขากลับมา หรือถ้ามึงไม่พาเขากลับมา มึงก็บอกกูว่าเขาอยู่ที่ไหน แล้วกูจะเป็นฝ่ายไปตามเขาด้วยตัวของกูเอง""เขาบอกเหรอ ว่าอยากให้มึงไปรับ?"คำพูดนั้น คล้ายถูกย้อนถามกลับ ด้วยการกระแทกค้อนหนักๆ ฟาดลงมาที่กลางศีรษะของผมจนเต็มแรง มันเจ็บ มันหนัก และมันกก็บีบหัวใจของผมอย่างจัง"ในเมื่อกูจบทุกอย่างแล้ว แล้วทำไมมึงยังทำแบบนี้กับกูวะ หรือมึงต้องการให้กูทำอะไรอีก มึงอยากให้กูกลับไปแก้ไขตรงไหน มึงบอกกูมาสิ มึงบอกออกมาได้เลย กูจะทำให้ แล้วมึงก็คืนลินมาให้กู""กูบอกมึงแล้วนี่

@บ้านพักตากอากาศริมทะเลฉันรวบม่านสีขาวสะอาดตาเข้ากัน ก่อนจะมัดให้เรียบร้อย พอเพ่งมองไปด้านหน้า ก็เห็นน้ำทะเลและหาดทรายขาวสุดลูกหูลูกตา ฉันเลื่อนบานกระจกให้เปิดกว้าง แรงลมปะทะเข้ามาจนผมยาวปลิวไปตามทิศทางลมวันนี้เป็นอีกวัน ที่ฉันตื่นขึ้นมาลำพัง และไม่พบหน้าคนที่ฉันรู้จักเลยครืดด~ ครืดด~โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกดังขึ้น ไม่ต้องเดาก็รู้ ว่าคนที่โทรมาคือใคร ฉันเดินกลับเข้ามาด้านใน และกดรับสาย เมื่อเห็นเบอร์พี่ชายปรากฏบนหน้าจอแบบที่ฉันคิดเอาไว้จริงๆ "พี่ดลย์" [ เป็นไงบ้างน้องลิน ยังสนุกกับการอยู่ที่นั่นอยู่หรือเปล่า ] ใช่แล้วแหละ ที่พี่ชายของฉันพูดแบบนี้ เป็นเพราะฉันไม่ได้จะมาอยู่ที่นี่ตลอดกาล แค่มาพักผ่อน ลบความร้อนรุ่มภายในใจ เอาเรื่องแย่ๆ ออกจากสมองให้หมด แล้วฉันจะกลับไปยอมรับความจริง"บ้านพักตากอากาศของเพื่อนพี่ดลย์สวยมากค่ะ อาหารที่นี่สะอาด อร่อย ลินยังสนุกกับการอยู่ที่นี่อยู่เลย" [ เสียงแบบนั้น ไม่สบายใจที่วันนั้นพี่ยอมให้ไอ้วิชญ์โทรไปรบกวนหรือเปล่า พี่ขอโทษนะ หากพี่เป็นต้นเหตุทำให้น้องลินต้องคิดมากอีกครั้ง ] "ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ ไม่คุยวันนั้น สักวันก็ต้องไ