Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

มันยากแค่ไหน ที่ฉันต้องปั้นสีหน้าเรียบเฉย ทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ดวงตาของเขา มันเผยความรู้สึกออกมาอย่างชัดเจน ว่าเขาต้องการ และคาดหวังในตัวฉันแค่ไหน เผื่อใจไว้เถอะ ถึงยังไงฉันก็ไม่รอด ถึงยังไงฉันก็ไม่สามารถเลี่ยงความสัมพันธ์ที่จะเกิดขึ้นระหว่างฉันและเขาได้ "เฮีย.." "...ยังไม่มีเจ้าของ ยังไม่มีภรรยาใช่ไหมคะ" ลำบากแค่ไหน กว่าจะถามคำถามละลาบละล้วงแบบนั้นออกไปได้ ฉันไม่ได้อยากยุ่ง ฉันไม่ได้อยากวุ่นวาย หากแต่การเข้ามาเป็นมือที่สาม หรือเข้ามาแย่งของๆใคร หรือแม้กระทั่งการสร้างความแตกแยก ฉันไม่ยินดีที่จะทำ "ถ้าฉันมีเมีย เธอจะถอดใจงั้นเหรอ?" เขาร้องถาม พลางพลิกร่างตัวเองจากการทาบทับร่างของฉัน ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนมากระชากที่แขนของฉัน ให้ขึ้นไปนั่งอยู่บนหน้าตักของเขาแทน ฉันรวบสาบเสื้อเข้าหากันแน่น เมื่อแรงกระชากที่เขาดึงทึ้งเสื้อของเธอ ส่งผลให้กระดุมหลุดลุ่ยขาดออกจากกัน จนไม่สามารถกลับมาเป็นแบบเดิมได้ "หนูไม่ยอมเป็นเมียน้อยของใครนะคะ" เขาคลี่ยิ้มออกมาพร้อมกับพยักหน้าให้ ท่อนแขนแกร่งรวบกอดที่เอวคอดของฉันแน่น ทั้งร่างของเรา ไม่ห่างกันเลยด้วยซ้ำไป "เหมือนกัน ฉันก็ไม่ชอบยุ่งกับของ

คนของเฮียภาคย์ กดดันฉันทางสีหน้าและแววตา ก่อนจะพาฉันมาหยุดที่รถหรูคันหนึ่ง เขาผายมือเชื้อเชิญให้ฉันเข้าไปนั่งในรถหลังจากที่ประตูรถถูกเปิดกว้าง ก่อนที่ป้าแม่บ้านจะตามหลังออกมา พร้อมกับยื่นกระเป๋าสะพาย และโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ ที่เจ้านายของพวกเขาให้ฉันเมื่อตอนก่อนหน้านั้นมาให้ "คุณภาคย์ให้ไปส่งเธอที่มหาลัยเลย" กระเป๋าและกล่องโทรศัพท์มือถือ ถูกผู้ชายที่ยืนอยู่กับฉันในตอนแรกเอื้อมมือไปคว้ามาถือเอาไว้ ก่อนที่ป้าแม่บ้านจะหมุนกายเดินกลับออกไปทางเดิม "ขึ้นรถเถอะครับ ผมมีงานที่ต้องไปทำเหมือนกัน" "ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันไปเองได้!" ฉันเอื้อมมือไปคว้าประเป๋าสะพายของตัวเองมาถือเอาไว้ และรับกล่องสมาร์ทโฟนเครื่องใหม่ติดมือมาด้วยเช่นกัน "แต่ไปส่งคุณที่มหาลัย ก็เป็นงานของผมเหมือนกัน" "..." ฉันมองไปที่เจ้าของคำพูดทันทีที่เขาบอกแบบนั้น "หากรู้สถานะของตัวเองดี ก็ไปขึ้นรถเถอะครับ อย่าทำให้ผมลำบากใจ" สถานะงั้นเหรอ ฉันเม้มปากเข้าหากันแน่น แม้ผู้ชายที่เป็นลูกน้องคนสนิทของเฮียภาคย์คนนี้ จะไม่เอ่ยออกมาตรงๆ หากแต่ฉันก็พอรู้ ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร #บนรถ ครืดด~ ครืดด~ เสียงสมาร์ทโ

'ของเล่น' "เหอะ.." ฉันทวนคำพูดประโยคนั้น พลางเหยียดยิ้มหยันตัวเองในใจ ความจริงไม่จำเป็นต้องมาย้ำด้วยซ้ำ หากแต่ฉันก็รู้ตัวดีเหมือนกัน "หน้าซื่อๆ ใสๆ เธอเป็นสเปคไอ้ภาคย์นะ เพียงแต่ว่า ต่อให้มันผ่านผู้หญิงที่ตรงสเปคมากี่คนต่อกี่คน แต่มันก็ไม่เคยหยุดที่ใคร" "หากคุณพูดเพียงเพราะอยากหยุดหนู หรือไม่ให้หนูหวังสูงคิดไปไกล คุณสบายใจเถอะค่ะ หนูไม่ทำแบบที่คุณคิดอยู่แล้ว" "หมายความว่าเธอจะยอมเป็นของเล่นของมัน?" หัวใจของฉันมันสั่น มือเรียวที่กำสายกระเป๋า ถูกบีบเบียดจนแน่นกว่าเก่า กระบอกตามันรู้สึกร้อนผ่าว ฉันเคยผ่านการดูละครมาหลายเรื่อง เคยเห็นฉากคล้ายๆแบบนี้มานับไม่ถ้วน ไม่เคยคิดด้วยซ้ำ ว่าการถูกมองในแง่ร้าย หรือการที่คนอื่นมีความคิดที่เตลิดไปไกลแค่เพียงฝ่ายเดียว มันจะมีผลต่อความรู้สึกคนฟังเช่นกัน ซึ่งตอนนี้ฉันรู้สึกแบบนั้น "ก็แค่ของเล่นนี่คะ ทำไมต้องกลัวหนูด้วยล่ะ หนูแค่อยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย หนูรู้ดี ว่าของเล่นแบบหนูมันไม่มีค่า หากเมื่อไหร่ที่เฮียภาคย์ต้องการเขี่ยหนูทิ้ง หนูก็แค่หายออกไปจากชีวิตของเขาเท่านั้นเอง" "ยี่สิบล้านใช่ไหมที่เธอต้องการ?" "..." ฉันรับฟังคำถามนั้น โดยไม่ตอบร

"ไม่อาบน้ำก่อนหรือคะ.." ฉันถามออกมา เมื่อชุดนักศึกษาถูกกระชากออกไป คิดเอาเถอะ ว่าเขาดิบเถื่อนมากแค่ไหน สามารถกระชากเสื้อของฉันให้ขาดวิ่นภายในพริบตา "ไม่อยากอาบน้ำ อยากทำอย่างอื่นมากกว่า" เขากระซิบออกเสียงแหบพร่า ก่อนที่บลาลูกไม้สีดำ จะถูกกระชากตาม "บะ บอกให้หนูถอดดีๆก็ได้นะคะ ทำแบบนั้นข้าวของมันเสียหาย" "ขอพิสูจน์ไซส์ แล้วจะซื้อมาคืนให้มากกว่าเดิมสิบเท่า!" ไม่ทันได้แสดงความรู้สึกอะไรกับคำบอกเล่าของเขา ฝ่ามือร้อนก็เคลื่อนมาประคองที่เต้าอวบอิ่ม ที่บัดนี้ ชูชันออกมาล่อสายตา "เธอสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี หากวันนี้ฉันจะทำ เธอคงไม่ห้ามปราม" เขาถามเหมือนลองใจ ดวงตาคมกริบจ้องมองที่ใบหน้าของฉันนิ่ง หากแต่ความพึงพอใจฉายชัดอยู่ในนั้น ฉันเคลื่อนท่อนแขนเรียวไปคล้องกอดที่ลำคอหนาเอาไว้ กลั้นใจยอมรับสิ่งที่มันกำลังจะเกิดอย่างจำใจ "หนูไม่ห้าม แต่เฮียช่วยทำแบบอ่อนโยนกับหนูได้ไหมคะ" ฉันเอียงหน้าขอ และมองลึกเข้าไปในดวงตา "คำพูดแต่ละคำของเธอดูน่าสนใจดีนะ น่าฟัง" เขาโน้มใบหน้าลงมาประชิดอีกครั้ง ก่อนที่จะทาบเรียวปากลงมาจูบที่ปากของฉันอย่างเดิม หัวใจของฉันสั่นระรัวอย่างหนัก แม้พยายามจะบอกตัวเอ

คำพูดของเฮียภาคย์ ส่งผลให้ฉันจุกแปล๊บๆที่ในอก ฉันสำหรับเขา ไม่ได้มีความจีรัง หากเขายังพอใจ ฉันก็คงต้องอยู่ตรงนี้ต่อไป หากหมดความพอใจเมื่อไหร่ เขาคงไม่ให้ในสิ่งที่กำลังให้ ซึ่งตรงนั้นฉันก็ไม่สามารถตอบได้ ว่าฉันจะไปหาเงินที่เหลือจากไหนมาคืนเขา "ถ้าเบื่อเมื่อไหร่จะปล่อยไป หากไม่เบื่อล่ะคะ ไม่เบื่อเลย พรุ่งนี้ก็ไม่เบื่อ มะรืนนี้ก็ไม่เบื่อ หากไม่เบื่อง่ายๆ อาจจะเบื่อช้ากว่าคนที่ผ่านๆมาของเฮียก็ได้ เฮียจะทำยังไงกับหนู" เป็นอีกครั้ง ที่ฉันได้มองสบตากับดวงตาคู่นั้น เฮียภาคย์คว้าผ้าขนหนูของฉันไปพันรอบเอวสอบไว้เท่านั้น ต่างจากฉันที่นั่งเปลือยอยู่บนเตียง โดยไม่มีเสื้อผ้าปกปิดเลยสักชิ้น "อย่างมากก็คงสองเดือน แต่ที่ผ่านมา ไม่เกินหนึ่งเดือน" เสมือนมีไม้หนักๆมาฟาดลงที่ศีรษะของฉัน แว๊บหนึ่งที่รู้สึกไม่ชอบใจ หากว่า เขาเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆ หากเขายุ่งกับผู้หญิงแต่ละคนไม่เกินหนึ่งเดือน ปีหนึ่งมันก็เท่ากับว่า เขามีผู้หญิงเป็นโหล มันไม่แปลก ที่เขาจะสามารถเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆก็ได้ ทั้งรูปร่างหน้าตาและโปรไฟล์ที่เพอร์เฟคขนาดนั้น เป็นธรรมชาติ หากผู้หญิงจะให้ความสนใจ เพราะแบบนี้ไหม เพราะแบบนี้หร