All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 51 - Chapter 60

#ห้องน้ำฉันยืนจมอยู่กับความคิดของตัวเองเงียบๆลำพัง ความจริงทุกอย่างมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ฉันไม่ควรรู้สึกกับเฮียภาคย์แบบนี้ และควรดีใจที่ทั้งพี่และน้องคู่นั้น เสนอตัวที่จะใช้หนี้ให้ฉัน หากแต่ความรู้สึกของฉันในตอนนี้ คือฉันไม่ต้องการ ฉันไม่อยากใช้หนี้ แต่ฉันอยากอยู่กับเฮียภาคย์ตรงนี้จริงๆทุกอย่างมันคงดีกว่านี้ หากผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าแฟนเก่าของเขาไม่กลับมา สวย สะดุดตา มีพร้อมทุกอย่าง หากเธอยืนยันว่าจะแย่งเฮียภาคย์กลับไป ฉันจะเอาอะไรไปสู้เธอได้ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าความรักที่คนทั้งคู่มีต่อกันมันมากน้อยแค่ไหน ถ่านไฟเก่าสามารถปะทุขึ้นมาอีกครั้งหรือไม่ เพียงแค่คิด หัวใจของฉันมันกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ หลังจากที่ครุ่นคิดอะไรเงียบๆอยู่นานสองนาน จากที่ตอนแรกจะเดินเล่นผ่อนคลายระหว่างที่รอเฮียภาคย์ทำงาน แต่เพราะผู้หญิงคนนั้น ที่ทำให้ฉันไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น และฉันก็เลือกที่จะกลับไปยังทิศทางเดิม ที่ๆฉันแยกกับเฮียภาคย์ และตัวของเฮียภาคย์อยู่ที่นั่นฉันกวาดสายตามองไปยังร้านอาหารญี่ปุ่น เพราะเฮียภาคย์บอกกับฉันก่อนหน้าจะแยกกัน ว่าเขาคุยงานกับลูกค้าชาวญี่ปุ่นที่ร้านอาหารชื่อดัง แ

ฉันทำแบบนั้นจริงๆ ทำแบบที่พูด คือการยกมือไหว้ เป็นการขอโทษเขาเงียบๆ น้ำตาที่คลออยู่ในหน่วยตา ส่งผลให้ดวงตาของฉันพร่ามัว แต่ทว่า ฉันกลับมองเห็นเลือดสีแดงสด ที่ไหลออกมาจากบริเวณบาดแผลที่ขาของตัวเอง แม้มันจะเลือนลางแค่ไหนก็ตาม ฉันกัดปากตัวเองแน่น นี่หรือเปล่า คือผลตอบรับของความมักง่าย ฉันเองที่ไม่สำเหนียกตัวเองไว้ ว่าการที่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ มันเป็นเพราะเงินยี่สิบล้าน ฉันควรเร่งหาเงินทุกทาง เพื่อที่จะได้อิสรภาพของตัวเองคืนกลับ ไม่ใช่ปล่อยตัวจนหัวใจพังยับ มันสาสมกับความมักง่ายของฉันจริงๆหมับบบ~เรียวแขนของฉันถูกกระชากอย่างแรง พร้อมทั้งมือหนาที่บีบต้นแขนของฉันแน่น แรงบีบทำให้ฉันปวดร้าวที่บริเวณช่วงนั้น ซึ่งฉันมองสบตากับเจ้าของการกระทำนั้นทันที"อย่าทำกับหนูแบบนี้ หนูเจ็บ ..หากจะพูดกับหนู ก็พูดดีๆ หนูพร้อมที่จะยืนรับฟัง และพูดคุยกันจนกว่าเฮียจะพอใจ" "ฉันเคยสั่งเธอแล้วใช่ไหมฉัตรชนก ว่าอย่าทำให้ฉันไม่พอใจ อย่าทำให้ฉันร้อนใจ อย่าหายออกไปจากชีวิตของฉันหากฉันไม่ได้เป็นคนสั่ง!" เสียงตวาดที่ดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น ส่งผลให้หัวใจของฉันกระตุกอย่างแรง"ก็หนูยับยั้งตัวเองไม่ทัน หนูรู้สึกกับผู้ชาย

#เช้าวันใหม่ฉันเดินลงมาที่ชั้นล่างและเดินไปที่โต๊ะอาหารในเวลาที่ไม่ช้าและเร็วจนเกินไป ฉันเลือกที่จะนั่งนิ่งรออยู่แบบนั้น เมื่อเฮียภาคย์ยังไม่ลงมา แต่ทว่าลูกน้องของเขา ใช้จังหวะนั้นเข้ามาหาฉันแทน"ผมซื้อยาแก้ปวดมาให้คุณครับ.." ถุงพลาสติกสีขาวที่มีฉลากร้านเภสัชชื่อดังติดอยู่ข้างถุงถูกนำมาวางที่ตรงหน้าของฉัน ซึ่งฉันเหลือบตาไปมองเจ้าของการกระทำนั้นทันที"ไม่ชอบฉัน ก็ไม่ต้องมาทำดีกับฉัน เราไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน""ผมขอโทษครับ ที่เมื่อวานโกหกคุณ""ขอโทษงั้นเหรอ โกหกงั้นเหรอ แล้วเหตุผลอะไรเหรอ ที่ทำให้นายโกหกฉัน""..." ว่างเปล่า ไม่มีคำตอบจากปากของเขา"เพราะฉันจนหรือเปล่า ฉันเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง ที่บ้านไม่มีเงินเป็นพันๆ ล้านแบบคุณลินดา แฟนเก่าเฮียภาคย์หรือเปล่า มันใช่เหตุผลที่ฉันกล่าวออกมาหรือเปล่าที่มันทำให้นายไม่ชอบหน้าฉัน ทั้งๆ ที่ฉันก็อยู่แต่ฉัน ฉันอยู่ในที่ของฉัน และฉันก็ไม่เคยไปยุ่งกับใครทั้งนั้น และแม้ฉันจะไม่ใช่คนที่ดีและเพอร์เฟคที่สุดในสายตาของคุณ แต่ฉันก็ไม่เคยทิ้งเจ้านายของคุณก็แล้วกัน"ฉันเมินถุงยาที่ศุภกรนำมาให้ ฉันซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเองเสมอ ฉันเร

ฉันที่กำลังถลาออกไปเบื้องหน้า ถูกแม่บ้านคว้าแขนไปจับเอาไว้ เสมือนจะรู้ ว่าตอนนี้เจ้านายของพวกเขาเกรี้ยวกราดแค่ไหน หากฉันเข้าไปเติมเชื้อไฟให้เขาใหม่ ไฟมันอาจจะปะทุขึ้นมาอีกก็ได้แต่นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันสนใจ เพราะหากฉันถูกเขากักขังเอาไว้ ฉันยอมไม่ได้เหมือนกัน"หนูต้องการออกไปจากที่นี่ ไปจากเฮียภาคย์เดี๋ยวนี้!"แน่นอนว่า เฮียภาคย์หมุนกายกลับมาเผชิญหน้ากับฉันทันที"อวดดี เธอมันอวดดี!"เป็นอีกครั้ง ที่ข้อมือของฉันถูกกระชากอย่างแรงจนเข้าไปแนบชิด ร่างของเรามันติดกันจนฉันมั่นใจว่าไม่มีอะไรแทรกผ่านได้ จากนั้นไม่นาน ร่างของฉันก็ถูกกระชากให้กลับขึ้นไปที่ด้านบนทันที"ฉันจะสั่งสอนเด็กอวดดีแบบเธอ สั่งสอนจนเธอจำได้ขึ้นใจ ว่าอย่ามาอวดดีกับฉัน"เขาลากฉันกลับขึ้นมาในห้องนอนของเขาอีกครั้ง พลางผลักร่างของฉันให้ล้มลงไปบนเตียงอย่างแรง ก่อนที่ร่างสูงจะทาบทับลงมา"อย่านะ ไม่ให้ อย่ามาทำแบบนี้""แต่ที่ผ่านมาเธอก็ให้ ไม่เคยห้าม สักครั้งก็ไม่เคย!"คล้ายมีบางอย่างหล่นกระแทกมากลางศีรษะของฉันอย่างแรง สมองมันหนักอึ้ง ตาพร่า คำพูดร้ายกาจนั่น ทำให้ฉันเจ็บ และชาไปทั่วทั้งใบหน้า"ฉันก็ชักจะอยากรู้เหมือนกัน ที่บอกว่าไ

"คุณคะ ..คุณณัฐภาคย์ไม่ใช่คนที่ใจร้ายถึงขนาดนั้นนะคะ" ป้าแม่บ้านรั้งมือของฉันไปจับ มือที่มีริ้วรอยตามอายุเคลื่อนมาสัมผัสที่ใบหน้าของฉันอย่างอ่อนโยน ส่งผลให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว "หากเขาไม่ใจร้ายแบบที่ป้าว่า หนูหวังว่าเขาจะยอมรับฟังข้อเสนอของหนูนะคะ หนูทราบดีว่าหนูเห็นแก่ตัวและไร้ค่าที่เลือกทำแบบนี้ตั้งแต่ทีแรก แต่ตอนนี้หนูเริ่มจะรู้ซึ้งดีแล้ว หนูอยากเลือกทางของหนูเอง ทางเดินที่ไม่ต้องเป็นเด็กของใคร" ป้าแม่บ้านรั้งร่างของฉันเข้าไปกอดเอาไว้ ซึ่งฉันยอมกอดตอบ เพียงเพราะได้มาเจอคนที่เข้าใจ ก่อนที่สายตาของฉันจะปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งดูดีที่ยืนมองมาที่ฉัน ซึ่งฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ได้ยินประโยคนั้น คำว่าอะไร หรือคำพูดไหนบ้าง.. "ฉันจะพาเธอไปหาหมอ" เฮียภาคย์เอ่ยขึ้น หลังจากที่ฉันผละออกมาจากป้าแม่บ้าน "ไม่ต้องหรอกค่ะ วันนี้ฉันมีสอบจริงๆ" "แต่นี่มันสิบโมงกว่า เธอจะไปทันงั้นเหรอ?" "ทันสิคะ ที่ฉันตั้งใจจะออกจากบ้านแต่เช้า เพราะตั้งใจจะไปหางานทำด้วยค่ะ ส่วนเรื่องสอบ ฉันมีสอบตอนสิบเอ็ดโมง" "แต่เธอควรห่วงสุขภาพตัวเองมากกว่าสิ่งอื่นนะฉัตรชนก!" ทั