All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 41 - Chapter 50

"ว่าไงนะ.." เฮียภาคย์ร้องถาม ก่อนจะใช้มือดันร่างของฉันออกห่าง เพื่อให้เราได้มองสบตากันและกันชัดขึ้น สายตาของเฮียภาคย์แสดงออกชัดเจนว่าคาดคั้น ซึ่งยากแค่ไหน กว่าที่ฉันจะพูดคำนั้นออกไปได้อีกครั้ง"เพื่อนของเฮียภาคย์ คุณธีรดลย์ ..หนูเจอเขาที่ห้างวันนี้ ..เขาบอกว่าเฮียมีคนในใจอยู่แล้ว" หัวใจของฉันสั่นรุนแรงแบบที่ไม่เคยเป็น เรามองสบตากันในระยะใกล้ ฉันต้องใช้ความพยายามแค่ไหน ที่จะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ฉันอยากรู้โดยที่เขาไม่ต้องตอบ ว่าจริงๆแล้วเขาคิดแบบไหน และคำตอบสำหรับคำพูดที่ฉันอยากได้ นั่นก็คือความจริง"เขาขอให้หนูทิ้งเฮีย เขาขอให้เราเลิกกัน เหตุผลเพราะเฮียมีใครบางคนอยู่แล้ว" "..." ไร้เสียงของเขา ที่จะตอบรับสิ่งใดออกมา และเขาคงจะไม่รู้เลยว่า ยิ่งความเงียบปกคลุมเท่าไหร่ หัวใจของฉันมันยิ่งบีบรัดอย่างรุนแรงฉันไม่รู้ ว่าตอนนี้ฉันเป็นอะไร ฉันไม่รู้ ว่าฉันควรวางความรู้สึกของตัวเองไว้ตรงจุดไหน โอเค ฉันต้องการอิสระภาพ ฉันอยากได้ชีวิตของฉันกลับคืน แต่ฉันอยากได้ ในวันที่เขาจะปล่อยฉันไปจริงๆ ฉันรับรู้ ฉันเข้าใจมาโดยตลอด ว่าสถานะที่ฉันยืนอยู่ มันไม่ใช่เรื่องดี ฉันมาอยู่ตรงจุดนี้ เพราะมีเหตุผ

ปึกกก!"อ๊ะ /อ๊าา.."ความเจ็บปวดและความเสียวซ่าน ที่เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน ส่งผลให้ฉันสวมกอดที่ลำคอหนาแน่น ช่องรักคับแคบ ตอดรัดที่แก่นกายใหญ่อย่างแรง เช่นเดียวกับเฮียภาคย์ที่เชิดหน้าเปล่งเสียงคำรามอย่างพอใจ"โครตแน่นเลยที่รัก อ๊าาส์.."หัวใจของฉันพองโตขึ้นมากับคำพูดนั้น แม้รู้ดี ว่าฉันไม่ควรรู้สึกดี หรือรู้สึกอะไรกับคำพูดขณะร่วมรัก แต่ฉันก็รู้สึกดีไปแล้วเช่นกันพรั่บบ! พรั่บบ! พรั่บบ!"ซี้ดดส์ โครตดี อื้มม.."พรั่บบ! พรั่บบ! พรั่บบบ!แก่นกายใหญ่ถูกอัดกระแทกเข้าใส่อย่างหนักหน่วงและรุนแรง ทุกคำพูดที่เฮียภาคย์หลุดออกมา ฉันได้ยินและรับฟังมันทุกอย่าง เขาสนุกกับร่างกายของฉัน จนร่างของฉันสั่นคลอน ตามจังหวะกระแทกที่เขาเป็นฝ่ายกำหนดมัน หน้าอกที่ใหญ่เกินขนาดกระเพื่อมซ้ำๆ ศีรษะโขกกระแทกกับหัวเตียงอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เขาจะเอาหมอนมาสอดที่ใต้บั้นท้าย เพื่อให้ความยิ่งใหญ่ตอกอัดเข้าไปลึกและถนัดยิ่งขึ้น พลางใช้มือรองกั้นระหว่างศีรษะของฉันและเตียงเอาไว้ ก่อนที่บทรักร้อนแรงจะดำเนินต่อไปเสียงสัมผัสของร่างกายยังดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย เสียงเนื้อกระทบกันดังถี่ๆ ดังไปทั่วห้อง เสียงริมฝีปากร้อน ที่ทั้งดูดและ

"ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องเข้าใจผิดกัน"ผมบอกแค่นั้น ก่อนจะมองเลยออกไปอีกทาง ผมยังไม่สามารถตอบตัวเองได้ ว่าการกลับมาพบกันอีกครั้ง ระหว่างผมกับลินดา ผมมีความรู้สึกแบบไหน แต่หากเธอเลือกจะจากผมไปเหมือนเมื่อหลายเดือนก่อน ไม่ต้องพบกัน เห็นว่ามันคงจะดีกว่า"ตั้งแต่ลินรู้จักกับพี่ภาคย์มา ลินไม่เคยเห็นพี่ภาคย์มีปัญหากับพี่ดลย์เลยสักครั้ง นอกจากครั้งนั้น ที่ผิดใจเรื่องลิน ตอนที่พี่ดลย์ทราบใหม่ๆ ว่าลินกับพี่ภาคย์คบหากัน มีครั้งเดียวเท่านั้นที่เคยทำให้พวกพี่ทะเลาะกัน ครั้งนี้ ไม่ได้เป็นเพราะลินใช่ไหม"คำพูดประโยคใหม่ ส่งผลให้ผมตวัดสายตาไปมองไอ้ดลย์ทันที ซึ่งมันมองมาที่ผมอยู่เช่นกัน"มึงบอกน้องกูเองก็แล้วกัน ว่าสาเหตุที่ทำให้มึงพาลูกน้องมายำร้านกู มันเพราะเหตุผลอะไร"ไอ้ดลย์มองหน้าผมอย่างท้าทาย ผมพอรู้ ว่าคนอย่างมันรักน้องมากแค่ไหน แต่บังเอิญว่าคนอย่างผม ไม่ชอบคนท้าทาย"พี่มีปัญหากับพี่ชายของลิน เพราะพี่ชายของลิน เล่นสกปรกกับคนของพี่""คนของพี่!"ลินดามองสบตากับผมทันที แววตาคู่นั้น แสดงออกชัดเจนว่าเธอไม่เข้าใจ ผมเห็นกับตา ว่าดวงตาคู่นั้นวูบไหว ถ้าสิ่งที่ทำให้เธอแสดงออกแบบนั้นมันเป็นเพราะผม มันก็คงแ

Chartchanok Part ความเย็นของเครื่องปรับอากาศ ส่งผลให้ฉันตวัดท่อนแขนเรียว หมายจะเกี่ยวกอดร่างของคนที่นอนอยู่ข้างๆ หวังที่จะซุกหาความอบอุ่นจากร่างกายกำยำ แบบทุกครั้งที่ฉันทำ แต่ทว่า ฉันกลับไขว่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า ที่ปกคลุมไปด้วยความเย็นของเครื่องปรับอากาศ ฉันพยายามตวัดแขนซ้ำๆ หากแต่พอมั่นใจ ว่าไม่พบคนที่ฉันต้องการ ดวงตากลมโตก็ค่อยๆเปิดกว้าง งุนงงเล็กน้อย เมื่อพบเพียงความมืดมิดและว่างเปล่า เพราะถ้าเกิดเฮียภาคย์ไปเข้าห้องน้ำ อย่างน้อยๆ ไฟในห้องนอนก็ต้องส่องสว่าง แต่นี่ภายในห้องกลับปกคลุมไปด้วยความมืด ฉันเอื้อมมือไปยังหัวเตียง พลางกดเปิดสวิทช์ไฟ ก่อนจะมองพื้นที่ว่างข้างเตียงด้วยหัวใจที่เต้นแรง มือบางลูบไล้ตรงที่นอนที่ว่างเปล่า ซึ่งฉันคิดว่า เป็นที่ที่เฮียภาคย์นอน ไอความเย็นที่ฉันสัมผัสได้ บ่งบอกชัดเจน ว่าเฮียภาคย์ไม่ได้หลับไปพร้อมกับฉัน ทั้งๆที่ก่อนฉันจะหลับ ฉันจำได้ว่าเรานอนกอดกัน ฉันสลัดผ้าห่มผืนหนาออกจากร่าง พบว่า ร่างของฉันยังเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าห่มหนาคลุมไว้ ก่อนที่ฉันจะตรงไปยังห้องน้ำทันที ประตูห้องน้ำ ถูกผลักเข้าไปได้ และพบเพียงความว่างเปล่าที่อยู่ในนั้น ฉันรีบควาน

"แต่วันนี้ฉันมีงานสำคัญที่ต้องทำนะ เป็นงานที่สำคัญมาก ..แต่คำขอของเธอมันก็น่าฟังดีเหมือนกัน หากเธอยอมทำอะไรที่มันสำคัญๆกับฉันบ้าง ฉันคงยอมรับคำขอจากเธอ" ฉันกัดปากตัวเองแน่น เมื่อได้ยินอะไรแบบนั้นออกมาจากปากของเฮียภาคย์ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วดวงหน้าของฉัน แต่ก็เอาเถอะ หากเขากล้าพูดแบบนั้น อย่างน้อยในตัวฉัน มันก็คงมีบางอย่างที่เขาต้องการ"หนูยินดีทำทุกอย่าง ..ทุกอย่างที่ทำให้เฮียภาคย์ของหนูพอใจ" รอยยิ้มแห่งความพอใจ ปรากฎบนใบหน้าคมคายทันที เฮียภาคย์มองฉันไม่วางตา ก่อนจะคืนอิสระภาพให้ฉันดังเดิม"กร!" เขาตวัดสายตามองไปที่ด้านข้าง และศุภกรรีบเดินมาหาทันทีเช่นกัน"ครับนาย" "เลื่อนได้ไหม?" คำถามที่ออกจากปากของเฮียภาคย์ทำให้ฉันยิ้มได้ แต่เพียงไม่นาน รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันก็เลือนหายไป"อีกยี่สิบนาทีคือเวลาที่นัดหมายแล้วครับ หากจะยกเลิกตอนนี้ เห็นทีว่าจะไม่ทัน" "มันสำคัญขนาดนั้น?" ผู้เป็นนายเลิกคิ้วถาม ซึ่งศุภกรปรายตามามองที่ฉันเพียงนิด ก่อนจะพยักหน้าออกมาเบาๆ"ไม่ได้มีแค่เรา ที่ต้องการตัวเขา แต่มีอีกหลายบริษัท ที่ต้องการตัวเขาเช่นกัน" ศุภกรพูดในสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ ก็ยอมรับแหละ ว่าสิ่งที่