All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 31 - Chapter 40

ฉันถูกเฮียภาคย์จัดการถอดเสื้อผ้าออกจากร่างด้วยตัวของเขาเอง ผ้าขนหนูผืนเล็กที่เปียกชุ่มน้ำหมาดๆ ถูกพรมเช็ดไปตามใบหน้าและลำคอของฉัน ทั้งเรียวแขนทั้งสองข้าง ก่อนที่ผ้าห่มผืนใหญ่ที่คลุมกายจะถูกดึงออกไป จากนั้นผ้าขนหนูที่เช็ดอยู่บนเรือนร่างของฉัน ก็ลากผ่านที่ทรวงอกขาว ส่งผลให้มือของเขา สัมผัสโดนที่ประทุมถันทั้งสองข้างอย่างไม่ได้ตั้งใจ ใบหน้าของฉันเห่อร้อนขึ้นมาจนได้ ทั้งๆที่เคยเห็นกันไปถึงไหนต่อไหน สัมผัสกันมาตั้งเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกแปลกๆ หัวใจมันสั่น ทั้งเขินและอาย มันกลับเกิดขึ้นกับฉัน "เฮียภาคย์เคยเช็ดตัวให้ผู้หญิงบ่อยเหรอคะ?" ที่ต้องถาม เพราะฉันมองว่า เขาไม่น่าจะถนัดเรื่องแบบนี้ จริงอยู่ที่มันเป็นเรื่องเล็กๆ ที่ใครก็อาจจะทำได้ แต่กับเฮียภาคย์ในสายตาของฉัน ฉันมองว่า มันคงไม่ใช่เรื่องถนัดของเขา "มันไม่ได้ยากอะไร" คำตอบของเขา ไม่ได้ทำให้ความสงสัยของฉันกระจ่าง คำตอบนั้น สามารถตีความ ว่าเขาอาจจะเคยหรือไม่เคยเช็ดตัวให้ผู้หญิงคนอื่นมาก่อนก็ได้ "ทานข้าวทานยาล่าสุดตอนไหน" คำถามถูกตั้งมาใหม่ ระหว่างที่ผ้าขนหนูผืนเย็นเฉียบ ถูกลากไปตามเรียวขาของฉัน เขาไม่เว้นแม้กระทั่งตรงนั้น ซึ่งการกร

'มึงอาจจะแค่หลงชั่วครั้งชั่วคราว หลงในหน้าซื่อๆที่เด็กคนนั้นทำ แต่กูจะให้โอกาสมึงอีกครั้ง สัปดาห์หน้าน้องลินจะกลับไทย กูหวังว่ามึงจะคิดได้นะภาคย์' คำพูดของเพื่อนรักอย่างธีรดลย์ยังชัดเจนอยู่ในหัว ผมกับเพื่อนคนนี้ คบกันตั้งแต่มัธยมปลาย สิบกว่าปีที่คบกัน ผมรู้ ว่ามันเป็นคนแบบไหน หากแต่มันเองก็รู้ ว่าผมเป็นคนแบบไหนเช่นกัน ผมวางหลังมือลงบนแก้มขาวที่เจือสีอมชมพูเพราะพิษไข้เบาๆ ผมไม่ใช่คนใจร้าย ที่ผ่านมา ที่ผมสามารถทิ้งผู้หญิงทุกคนที่ผมใช้ปรนเปรอร่างกายได้ง่ายๆ เพราะผมเพียงแค่จ่าย และใช้ประโยชน์จากเงินที่เสียไป ผมไม่เคยมีพันธะสัญญาว่าจะต้องดูแลรักษาใคร ส่วนน้องสาวของเพื่อนที่ผมเคยชอบ เธอเองที่เป็นฝ่ายเดินออกไป ไม่ใช่ผมหรอก ที่เป็นคนจบความสัมพันธ์ในครั้งนั้นลง "อื้อออออ.." เสียงครางในลำคอของอีกคน ส่งผลให้ผมหลุดจากภวังค์ความคิด ฉัตรชนกขยับกายเล็กน้อย มือบางเคลื่อนมาคว้ามือของผมไปประกบแนบแก้มกระทันหัน ก่อนที่ดวงตาสวยๆแกมเศร้าคู่นั้นจะค่อยๆเปิดขึ้นมา "เฮีย.." ริมฝีปากสวยได้รูปที่เจือสีแดงระเรื่อเผยอเรียกผมอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ดวงตาของเธอจะมองมือของผมที่แนบอยู่บนแก้ม พร้อมๆกับการชะงักมือต

ผมหมุนนาฬิกาข้อมือดูเวลาอีกครั้ง เมื่ออีกคนยังไม่ลงมาจากชั้นบน และปล่อยให้ผมคอยที่โต๊ะอาหารเพียงลำพัง พิษไข้ที่ฉัตรชนกเป็นค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ เธอไม่ได้ไปมหาลัยสองวัน และวันนี้ที่เธอบอกว่าจะไป หากแต่เจ็ดโมงกว่า เธอกลับยังไม่ลงมา"ให้ดิฉันขึ้นไปตามไหมคะ" แม่บ้านที่ยืนรอตักอาหาร โค้งศีรษะเพื่อตั้งคำถาม หากแต่จังหวะนั้น ร่างเล็กที่อยู่ในชุดนักศึกษาวิ่งลงจากบันไดมาพอดี"มาแล้วค่ะ มาแล้วค่ะ ขอโทษที่ปล่อยให้รอนานนะคะ พอดีว่า หนูหาเข็มกลัดไม่เจอ" ใบหน้าหวานผุดประกายรอยยิ้มแห้งๆ ก่อนที่ศิวกรจะเดินเข้ามาขยับเก้าอี้ให้เธอ ซึ่งเธอหันไปเอ่ยขอบคุณคนของเขาเบาๆ ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ถูกเตรียมไว้ให้ในทันที"กระโปรงสั้นดี.." ผมพูดออกมาเสียงเรียบ พลางไล่สายตาคมเฉียบไปตามเรือนร่างของอีกคน ฉัตรชนกอยู่ในชุดนักศึกษาที่พอดีตัว เสื้อสีขาวติดเข็มกลัดสถาบันชื่อดัง ถูกรีดอย่างสวยงามและเป็นระเบียบ พอดีตัวเป๊ะ ฟิตเปรี๊ยะ รัดทรวงอกอวบทั้งสองข้าง ส่วนกระโปรงนักศึกษาทรงเอ สั้นเหนือเข่า อวดแม้กระทั่งต้นขาขาว ยิ่งเวลาเธอนั่งแบบนี้ ชายกระโปรงเลิกร่นขึ้นมากกว่าเดิมอัตโนมัติกรามถูกบดเข้าหากัน เพียงเพราะผมคิดว่า ด้า

"ดูฝั่งทางด้านโน้นดีกว่าไหมคะ น่าจะเหมาะกับน้องนักศึกษามากกว่า ราคาไม่แรงมากค่ะ""แต่ดิฉันสนใจเรือนนี้ค่ะ"ฉันเหลือบตามองนาฬิกาที่ตัวเองให้ความสนใจอีกครั้ง ความจริงฉันพยายามเพ่งมองผ่านตู้กระจกมาหลายเรือนแล้ว หากแต่สะดุดตากับเรือนนี้ ที่คล้ายกับเรือนที่เขาซื้อให้ฉันที่สุด รู้อยู่แล้วว่าราคาอาจจะแรงหน่อย แต่ที่เฮียภาคย์ซื้อให้ฉัน ราคามันก็แพงมากเหมือนกัน"ตัวนี้ราคาอยู่ที่เจ็ดหลักนะคะ"พนักสาวบอกออกมา พลางมองตามเรือนร่างของฉันอีกครั้ง ซึ่งพอเห็นแบบนั้น ฉันเลือกวางบัตรเครดิตที่ดำวาวลงตรงหน้าพนักงานขายทันที"ดิฉันเอาเรือนนี้ค่ะ"บุคคลตรงหน้า เหลือบตามองบัตรเครดิตที่ฉันให้อย่างไม่เชื่อสายตา แต่ก็ยอมรับบัตรนั้นไปถือไว้ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปฉันหมุนกาย ใช้หลังพิงกับขอบตู้กระจกพลางถอนหายใจออกมา รู้ดีแหละว่า สภาพของฉัน เหมือนคนไม่มีปัญญาที่จะซื้ออะไรแบบนั้น มันไม่แปลกหรอก หากจะมีใครมองแบบนั้น และใช้คำพูดแบบที่พนักงานขายนาฬิกาพูด และเหยียดสายตามอง แบบที่พนักงานสาวคนนั้นมองเวลาผ่านไป..พนักงานขายนำนาฬิกาเรือนนั้นออกจากตู้ พลางบรรจุลงในถุงกระดาษ พลางยื่นบัตรเครดิตพร้อมทั้งใบเสร็จคืนให้ฉัน ฉันเหล

#บ้านของเฮียภาคย์ฉันเดินเขย่งเข้าบ้านด้วยอาการของคนที่เจ็บข้อเท้า สองทุ่มกว่าที่ฉันกลับมาถึงบ้าน ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดีมากนัก ระยะห่าง ระหว่างที่ฉันไปที่ห้าง จนกระทั่งกลับมาถึงที่บ้าน ปาไปหลายชั่วโมงอยู่เช่นกัน และระหว่างที่คุณธีรดลย์คืนทุกอย่างให้ฉัน ฉันพยายามติดต่อกลับมาหาเฮียภาคย์ และลูกน้องของเฮียภาคย์แล้ว แต่ทว่า ไม่มีใครรับสายฉันเลย"คุณ.." เสียงของศุภกรที่เอ่ยคำนั้น ดวงตาคมตวัดมองที่ฉันด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความหนักใจ"เฮียภาคย์อยู่ไหนคะ""ผมว่าคุณอย่าพึ่งไปเจอนายเลยดีกว่าครับ นายอารมณ์ไม่ดี""แต่เฮียภาคย์โทรมาหาฉัน ฉันไม่ได้รับสาย และโทรกลับ เฮียภาคย์ก็ไม่ยอมรับ""ก็แล้วทำไมคุณไม่รับ" ศุภกรถามทันที"นายแค่บอกกับฉันว่าเฮียภาคย์อยู่ไหน แล้วฉันจะไปคุยกับเขาเอง""หากคุณคิดว่าคุณรับมือได้ ก็เชิญคุณไปหานายได้ตามสบาย ถือซะว่า ผมเตือนคุณแล้ว" ศุภกรตวัดสายตาไปยังห้องทำงานที่อยู่อีกด้าน ซึ่งแน่นอน ว่าฉันตรงไปที่นั่นทันทีแกร๊กก~ฉันเปิดประตูเข้าไป โดยไม่คิดที่จะส่งสัญญาณขออนุญาต เพราะไม่ว่าเฮียภาคย์จะอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้ฉันเข้าไป แต่ความประสงค์ของฉัน ก็คือจะเข้าไปให้ได้อยู่ดี