All Chapters of เด็กของเฮีย: Chapter 21 - Chapter 30

"ถ้าที่ผ่านมา เฮียภาคย์เป็นคนติดบ้าน และไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาเหยียบที่บ้านหลังนี้ หมายความว่า หนูเป็นผู้หญิงคนแรกที่จะได้หลับไปพร้อมกับเฮียภาคย์น่ะเหรอคะ?""จะนอนจมกองเลือดงั้นเหรอ?"ดวงตาคมเฉียบตวัดหันไปยังเตียงกว้าง ซึ่งฉันมองตาม และเห็นรอยเลือดของตัวเองที่เกิดจากการร่วมรักครั้งแรก เปรอะอยู่บนที่นอนจนเป็นวงกว้าง ซึ่งคำตอบแบบนั้น มันตีความหมายไปได้ว่า เขาแค่ไม่อยากให้เธอนอนทับรอยเลือดตัวเองเท่านั้นเอง"เดี๋ยวจะให้แม่บ้านมาจัดการให้ คืนนี้ไปนอนที่ห้องฉันก่อน""ดะ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจัดการเองก็ได้ค่ะ คืนนี้ขอไปค้างที่ห้องเฮียภาคย์ก่อนก็ได้""ให้ความสุขสบายแต่ไม่ชอบ ก็แล้วแต่ก็แล้วกัน"ฉันไม่ได้ตอบอะไรต่อจากนั้น เพียงแต่ขยับออกจากเตียง แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น อาการเจ็บแสบที่ช่วงล่างก็แทรกผ่าน เรี่ยวแรงของขาหายไป ฉันแน่ใจ ว่าวินาทีนั้น ถึงอย่างไรฉันก็ทรุดไปกองกับพื้นแน่ๆ แต่มันติดที่ว่า อีกคนตวัดท่อนแขนแกร่ง กอดรัดที่ร่างของฉันเอาไว้แทนหมับบ~"ระวังหน่อย แข้งขาหักมามันไม่สนุก!"เขาดุฉันทั้งน้ำเสียงและแววตา และรวบร่างของฉันเข้าไปแนบชิดมากกว่าเดิม"ขะ ขอโทษค่ะ หนูไม่ทันระวัง อยู่ดีๆก็ข

ฉันผลุนผลันที่จะลุกจากเตียงกว้าง แม้จะยังรู้สึกเจ็บกับสิ่งที่เขาทำลงไป หากแต่มือหนาคว้าต้นแขนของฉันเอาไว้ น้ำตาเม็ดโตคลอออกมา เมื่อได้มองสบตากับดวงตาคมเฉียบคู่นั้น ฉันวางมือ เพื่อดันแผงอกแกร่งออกห่าง หากแต่เขาก็ยังรั้งร่างของฉันให้ขึ้นไปนั่งเกยทับอยู่บนหน้าตักของเขาอยู่ดี "อย่าพูดในสิ่งที่ฉันไม่ชอบ หากคนอย่างฉันจะมีลูก คนอย่างฉันก็ไม่เคยคิดที่จะทำร้ายลูกตัวเอง!" "แต่การมีลูกกับคนที่ไม่ได้รัก มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเหมือนกัน สังคมปัจจุบันมีปัญหาเรื่องนี้ให้เห็นตั้งมากมาย และอีกอย่าง เฮียเองก็ผ่านผู้หญิงมาตั้งมากมาย หนูไม่มั่นใจ" เขาบดกรามเข้าหากันจนฉันรู้สึกได้ มือหนาบีบที่ต้นแขนของฉันจนมันรู้สึกเจ็บขึ้นมา หากแต่ฉันพยายามที่จะแกะมือนั้นออกห่าง และพอสำเร็จแบบที่ต้องการ ฉันก็รีบหยัดกายออกจากหน้าตักแกร่ง แล้วหอบสังขารตัวเองไปยังห้องน้ำแทน น้ำตาเม็ดโตไหลพราก หากแต่ฉันก็พยายามที่จะยกหลังมือตัวเองเช็ดออกลวกๆ บริเวณลำคอมีรอยแดงเพราะถูกบีบ ช่วงล่างมีหลักฐานที่เขาฝากฝังไหลซึมออกมาเล็กน้อย ก่อนที่ฉันจะจัดการชำระล้างสิ่งนั้นออกทันที เวลาผ่านไป ปังๆๆๆๆๆ เสียงเคาะประตูดังกระหน่ำหนั

ฉันกดเบอร์โทรศัพท์ของบิดา ในขณะที่แท็กซี่มุ่งหน้าไปตามที่หมายที่ฉันเป็นคนสั่ง ฉันพยายามโทรอยู่หลายครั้ง แต่ทว่า ทำอย่างไรก็ไม่มีคนรับสาย ความกังวลแทรกเข้ามาจนได้ ตั้งแต่วันที่ฉันก้าวขาเข้าไปอยู่ที่บ้านของเฮียภาคย์ ฉันยังไม่เคยมีโอกาสได้พูดคุยกับบิดาเลยสักครั้ง อยากรู้ อยากเห็น ว่าเขาดูแลคนที่ฉันรักดี แบบที่รับปากหรือเปล่า อยากรู้ว่าการที่ฉันเอาตัวเองเข้าแลก มันคุ้มค่าบ้างไหม หางตาของฉันตวัดมองที่กระจกมองข้าง ไม่ได้จริงจัง แต่ทว่า ฉันกลับต้องมองค้าง เมื่อพบรถหรูคันที่กำลังตามมา เป็นคันที่คุ้นตา "อึก.." ฉันกลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความยากลำบาก ตวัดคอมองหันไปที่ด้านหลัง แต่ต้องกระพริบตาซ้ำๆ เมื่อรถคันที่ฉันเห็น แผ่นป้ายทะเบียน ไม่ใช่ของบ้านเฮียภาคย์แบบที่ฉันคิดไว้ "เห้อ.." ฉันลอบถอนหายใจออกมาหนักๆ คำสั่งของเขาแล่นเข้ามาในหัว เขาไม่อนุญาตให้ฉันมาหาบิดา ทั้งที่ฉันขออนุญาตเขาอย่างดิบดี ไม่ทราบเหมือนกันว่า หากเขาทราบว่า ฉันขัดคำสั่งของเขา เขาจะรู้สึกแบบไหน อาจจะไม่พอใจขึ้นมาอีกก็ได้ สุดท้ายฉันก็ได้แต่ข่มความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ และหันไปสั่งแท็กซี่ ให้เปลี่ยนเส้นทาง #บ้านของเฮียภาคย์ ฉัน

"ขอโทษที่ตั้งคำถามงี่เง่าค่ะ หนูจะจำเอาไว้ ว่าหนูไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามแบบนั้น" ฉันผลุบตามองต่ำ ก่อนที่ความตกใจจะแทรกผ่าน เมื่อข้อมือของฉันจะถูกกระชากกระทันหันอย่างแรง จนกระทั่งช้อนที่อยู่ในมือร่วงสู่พื้นจนส่งเสียงดัง"อ๊ะ.." เจ้าของการกระทำรวบร่างของฉันให้ไปนั่งเกยทับอยู่บนหน้าตักแกร่ง ความใกล้ชิดส่งผลให้ลมหายใจของเราเป่ารดกัน"ฉันไม่เคยไว้ใจใครเพียงเพราะคำพูดเท่านั้น ความไว้ใจ ต้องเกิดมาจากรากฐานของความซื่อสัตย์ ส่วนความซื่อสัตย์ หากอีกฝ่ายคิดแบบนั้นจริงๆ ฉันจะเห็นมันด้วยตัวของฉันเอง" มือหนาจับยึดที่ปลายคางของฉันให้มองสบตา ในขณะที่ท่อนแขนแกร่ง กอดรัดที่เอวคอดกิ่วของฉันแน่น"อยากให้ฉันไว้ใจ เธอทำอะไรให้ฉันไว้ใจบ้าง" เพราะเราสบตากัน และน้ำเสียงที่เปล่งออกมาอย่างดุดัน มันทำให้ฉันใจสั่น ความใกล้ชิด ทำให้ฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนนั่นอย่างชัดเจน"หนูให้ทุกอย่างที่หนูมีแล้วนี่คะ" ฉันเอ่ยออกมาเสียงเบา คงไม่มีใครเขายินดี หากคนที่อยู่ภายในห้องอาหารในตอนนี้ทราบว่า ฉันตกเป็นของเขา ทั้งที่เราอยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วัน ทราบดี ว่าคนอื่นอาจจะรู้แบบนั้นอยู่แล้ว แล้วฉันก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความเ

#บนห้องฉันใช้หลังมือเช็ดน้ำตาตัวเองลวกๆ เมื่อเฮียภาคย์พาฉันเข้ามาในห้องของเขา ผละออกจากกันแค่เศษเสี้ยววินาทีเท่านั้น เขาก็ถอดเสื้อตัวเองพร้อมกับโยนออกไปอีกทาง ก่อนจะเลื่อนมือไปปลดเข็มขัดหนังราคาแพง และกางเกงยีนส์แบรนด์ดัง"ดะ เดี๋ยวค่ะ ยะ ยังไม่พอเหรอคะ"ฉันถามออกมาด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น เมื่อเขากดฉันลงกับเตียง และโน้มร่างมาคร่อมที่ร่างของฉันไว้"บอกตอนไหนว่าจะพอ จำเอาไว้ว่าคนอย่างฉันไม่เคยพอ มีแต่จะต่อ" "มะ ไม่นะคะ พอแล้ว หนูไม่ไหวแล้ว"ฉันรีบสอดแขนเข้าไปกอดรั้งร่างหนาเข้ามาประชิดกาย กลัวว่าเขาจะสานต่อในสิ่งที่พึ่งจะทำลงไป"พอเถอะนะคะ หนูอยากพัก หนูไม่ไหวแล้ว"คำพูดของฉัน ทำให้เฮียภาคย์เลื่อนสายตามาหยุดมองที่หน้า ก่อนที่นิ้วเรียวยาว คล้ายกับนิ้วของผู้หญิง จะเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าของฉัน"คนที่อวดดีกับฉันตอนนั้นหายไปไหน ทำไมตอนนี้ฉันเห็นแต่เด็กขี้แย"แปลกดีเหมือนกัน ในขณะที่เขาห้ามน้ำตาโดยการปาดเช็ดมันออกไป น้ำตามันกลับยิ่งไหลออกมาเป็นทาง"ไม่อวดดีแล้วค่ะ เป็นเด็กดีดีกว่า"ฉันซบใบหน้าเข้ากับอกแกร่งเปลือยเปล่า ปล่อยให้น้ำตาเลอะบนแผงอกของเขา โดยไม่กลัวว่าเขาจะโวยวาย"คิดจะอวดดี ก