Chasing my True Love: Betrayed by My Love のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

Hindi man lang niya naranasan ang saya ng pagbubuntis. Yung tipong may morning sickness. At nahihilo.Hindi siya nakapag-prenatal class, at hindi man lang niya narinig ang tibok ng puso ng kanyang baby. Tuluyan na siyang nawalan ng karapatang maging isang ina. Hindi na ito kayang isipin pa ni Samantha. Habang lalong lumalalim ang iniisip niya, lalong sumisidhi ang sakit.Mag-uumaga na. Matagal siyang nakaupo sa loob ng kotse bago nagkaroon ng lakas ng loob na bumaba at dahan-dahang naglakad papasok sa ospital—isang lugar na para sa kanya ay isang bangungot.Nagbalik lahat ng alaala ng araw na iyon. Kitang-kita niya pa sa isip kung paano siya iniwan ni Billy sa dagat at binuhat palayo si Hera nang hindi man lang siya nililingon. Naalala rin niya ang kawalan ng pag-asa sa kwarto ni Hera noong maramdaman niyang basa na ng dugo ang kanyang hita. At ang matinding panghihinayang nang magising siya pagkatapos ng operasyon at hindi niya nakita si Billy.Bawat hakbang niya, lalong bumibigat a

"SIGURADO ka bang magpapahinga ka ng ganoon katagal?" nag aalalang tanong ni Nimrod sa kanya matapos ibigay lahat ng drafts na kakailanganin para sa maiiwang trabaho."Kailangan ko ito, boss.. Isa o dalawang buwan lang naman.. kailangan ko lang buuin muli ang aking sarili."Bumuntong hininga si Nimrod, pero bandang huli, sumang ayon din naman siya."Oh, sige, kung yan ang disisyon mo. Basta kapag may ibang katanungan, tatawagan ka namin. Pwede ka namang mag work from home kung gusto mo."Pag iisipan ko, boss.. salamat."Tumalikod na siya, bitbit ang kanyang bag.Plano niyang mag island hopping, at naisip niya ang Palawan. Pagkatapos, pupunta siya ng Cebu. Marami siyang plano na nais gawin.*******************Hindi agad nakatulog si Samantha nang gabing iyon. Kahit nakahiga siya sa silid na ipinahiram ni Anton, parang hindi mapakali ang buong sistema niya. Paulit-ulit sa isip niya ang mga salitang binitiwan ng doktor—at lalo na ang pangalan na tila tumatak sa kanyang dibdib na parang

Sa loob ng marangyang sala na nababalutan ng malamlam na ilaw, tila bawat sulok ay may kinikimkim na lihim. Ang katahimikan ay binasag ng matinis at puno ng pangambang boses ni Lucy—isang inang handang gawin ang lahat para sa ambisyon.“GUSTO mo bang pakasalan ang Billy na ’yun?” madiin niyang tanong, halos manginig ang boses sa galit at takot. “Nalulugi na sila! Baka kasama tayong bumagsak sa kahirapan!”Napatigil si Hera. Bahagya siyang napataas ang kilay, tila naiinis sa paulit-ulit na usapan. “Ma,” sagot niya, may halong pagkainis at pagmamataas, “akala mo ba gusto ko? Ayokong magpakasal sa lalaking ’yon. Ayokong maging mahirap—hindi ako pinanganak para magtiis.”Napabuntong-hininga si Virgilio sa gilid, marahang hinihilot ang kanyang sentido na para bang ang bawat salita ng mag-ina ay martilyong tumatama sa kanyang ulo. “Ano bang gagawin natin?” mahina niyang tanong, puno ng pag-aalinlangan. “Engagement na ninyo sa susunod na linggo…”Biglang tumalim ang tingin ni Lucy. “Kailanga

“Anong kailangan nating pag-usapan?” mahinang tanong ni Anton habang dahan-dahan siyang naupo sa isang lumang bench sa ilalim ng isang malapad na puno. Ang ilaw mula sa pinakalabas ng ospital ay tumatama sa kanilang dalawa—maliwanag ngunit tila malamig—na para bang pilit tinatabunan ang bigat ng gabi at ng kanilang pag-uusap.Sa kabilang banda, tahimik na naglabas ng sigarilyo si Billy mula sa kanyang bulsa. Inilapit niya ito kay Anton bilang alok, ngunit agad itong tinanggihan ng huli sa isang bahagyang iling ng ulo.“Tungkol kay Sam…” mahina ngunit mabigat ang tinig ni Billy. Pinaglaruan niya ang sigarilyong hawak, iniikot-ikot ito sa pagitan ng kanyang mga daliri, ngunit hindi niya ito sinindihan—parang simbolo ng kanyang pag-aalinlangan at pagpipigil.“At ano namang tungkol sa kanya?” mabilis na sagot ni Anton, may bahid ng irita sa kanyang boses. “Masaya siya sa buhay niya ngayon. At deserve niyang maging masaya… matapos mong wasakin ang buhay niya.”Napakunot ang noo ni Billy sa

Hindi na umabot sa susunod na argumento ang director.Sa gitna ng tensyon, napahawak ito sa gilid ng mesa, tila nahihilo. Ngunit bago pa man tuluyang makarecover, mabilis na kumilos si Anton. Mula sa bulsa ng kanyang coat, may inilabas siyang maliit na syringe—isang bagay na hindi napansin kanina dahil sa init ng usapan.“Anton—” bahagyang sambit ni Billy, ngunit huli na.Mabilis at eksakto ang galaw ni Anton. Isang iglap lang, at naiturok niya ang laman ng syringe sa braso ng director.“Anong—” hindi na natapos ng director ang sasabihin.Unti-unting nanlambot ang kanyang katawan. Bumagsak siya sa upuan, at ilang segundo pa, tuluyan nang nawalan ng malay.Tahimik ang silid pagkatapos noon.Tanging ang mabigat na paghinga ni Anton ang maririnig.“Hindi na tayo makakakuha ng sagot kung puro kasinungalingan ang ibibigay niya,” malamig na sabi ni Anton habang ibinabalik ang syringe sa kanyang bulsa.Hindi agad sumagot si Billy. Tinitigan niya lamang ang walang malay na director, saka tumi