All Chapters of Chasing my True Love: Betrayed by My Love: Chapter 121 - Chapter 128

128 Chapters

CHAPTER 121

Sandaling tumigil ang mundo ni Hera.Hindi dahil sa paghinto ng sasakyan, kundi dahil sa titig ni Billy—malamig, tuyo, at tila walang anumang natitirang bakas ng taong minsan niyang nakilala.“Billy…” mahinang lumabas sa kanyang labi, ngunit walang lakas.Hindi ito sumagot agad.Pinagmasdan lang siya nito, parang sinusukat ang bawat galaw, bawat paghinga, bawat panginginig ng kanyang katawan.“Akala ko…” napalunok si Hera, pilit binubuo ang lakas ng loob, "a-ayaw mo na akong makita.." Pinilit niyang maging matatag, at maging kalmado. Baka naman kaya siya kinidnap ng lalaki, ay para makipagbalikan.Bahagyang tumaas ang sulok ng labi ni Billy, ngunit hindi iyon ngiti.“Marami kang inakala,” sagot niya. “At karamihan doon… kasinungalingan.”Tumahimik ang loob ng sasakyan.Tanging ang mahinang ugong ng makina at ang mabilis na tibok ng puso ni Hera ang maririnig."A-ano bang sinasabi mo?" alanganin ang kanyang ngiti, halatang nanginginig ang kanyang tinig, "Bi-Billy.. nakalimutan mo na

CHAPTER 122

Natahimik si Billy. Masakit talaga ang katotohanan. Parang hindi na niya nakakayanan.Parang tumigil ang lahat sa loob ng sasakyan matapos sumabog ang mga salitang iyon. Walang hangin, walang lamig.Ikaw ang may kasalanan.Tatlong salitang dumagundong sa dibdib niya na parang bala. Parang tinamaan ng matindi ang kanyang puso. Mariin niyang kinuyom ang kamao.Ngunit hindi siya sumagot.Dahil alam niyang may bahagi roon… na totoo. Na ang ilan sa sinabi ni Hera ay tama. Mabigat ang paghinga niya.At nakita iyon ni Hera.Ngumiti ito—isang ngiting wasak, ngunit mapanukso.“Oo, Billy,” bulong nito, “ako ang nagsinungaling. Ako ang nagmanipula. Pero ikaw ang pumili na paniwalaan ako.”Parang may kutsilyong pihit sa puso ni Billy.Bumalik sa isip niya ang mukha ni Samantha—luhaan, nanginginig, nagmamakaawa. Nakaluhod ito at pilit humahawak sa kanyang binti.'Pakinggan mo ako, Billy… hindi ako nagsisinungaling.'Pero tinalikuran niya ang kanyang asawa.Hindi niya ito pinakinggan.Hindi niya i

CHAPTER 123

“SAAN N’YO DADALHIN ANG ASAWA KO?!” halos mapunit ang lalamunan sa sigaw ng ina ni Jasmine habang desperado niyang sinusundan ang mga pulis na pilit kinakaladkad si John palabas ng bahay.Nagkakagulo ang paligid. Nakasindi ang mga ilaw ng media vans sa labas, sunod-sunod ang pitik ng kamera, at tila bawat segundo ay lalo lamang lumalaki ang iskandalo.“Ma’am, may warrant po ang asawa ninyo,” mariing tugon ng isang pulis habang mahigpit ang hawak kay John. “Kinasuhan siya ng attempted murder laban kay Mr. Billy Legazpi. Huwag na po kayong gumawa ng eksena, kailangan na po namin siyang dalhin sa presinto.”“Hindi!” humahagulgol na sigaw ng babae. “Hindi kayang gawin ng asawa ko iyon! Pamangkin ko si Billy! Nagkakamali lang siya! May hindi lang sila pagkakaunawaan—gulong pamilya lang ito! Hindi ito dapat umaabot sa ganito!”Ngunit malamig ang batas.“Sumunod na lang po kayo sa presinto, Ma’am. Doon po natin lilinawin ang lahat.”Walang nagawa sina Jasmine at ang ina niya kundi panoorin s

CHAPTER 124

Nanigas si Jasmine, wari’y biglang tumigil ang pag-ikot ng mundo sa isang kisapmata.Ang bawat salitang narinig niya ay tila matutulis na bubog na isa-isang bumaon sa kanyang isip.Ibig sabihin… maaaring si Hera—ay kapatid niya sa ama?Hindi iyon imposibleng mangyari.Maaaring iisa sila ng dugong pinagmulan.Maaaring ang lalaking buong buhay niyang tinawag na ama ay nagkaroon ng ibang pamilya sa likod ng kanilang mga likod.Nanlaki ang mga mata ni Jasmine habang paulit-ulit iyong umuukit sa kanyang isip.Kung ganoon…Alam kaya ni Hera ang lahat?Alam ba nitong magkapatid sila?Kung oo, bakit nananatili ito sa tahanan ng mga Ronquillo na tila tunay na tagapagmana? Bakit Ronquillo rin ang dinadala nitong apelyido?Napakaraming tanong ang nag-unahan sa isip niya.Mga palaisipang sumasakal sa kanyang dibdib.Kailangan niyang malaman ang buong katotohanan.Hindi siya titigil hangga’t hindi nabubunyag ang lahat.Ngunit ang pamamanhid na una niyang naramdaman ay mabilis na napalitan ng nag-a

CHAPTER 125

“KAILANGAN… mawala sila.”Mahinang bulong iyon ni Jasmine, ngunit ang bawat salita ay may dalang lason.Sa tapat niya, bahagyang yumuko ang warden, tila sanay sa mga usapang hindi dapat naririnig.“Kapag natapos ang trabaho,” malamig niyang dagdag, “doble ang bayad. Pati ang mga tauhan mong gagawa nito, hindi ko titipirin.”Bahagyang ngumisi ang lalaki.“Ma’am… paano ninyo gustong mangyari?”Tumitig si Jasmine.Mabagsik.Malamig.Punô ng poot.“Gusto ko silang maghirap.”Humakbang siya palapit.“Napakaswerte nila kung mabilis silang mamamatay.”Umiling siya.“Hindi.”“Walang gano’n.”Ang boses niya ay halos bulong, ngunit mas nakakatakot kaysa sigaw.“Ang gusto ko… sila mismo ang magsumamo na sana kunin na sila ng kamatayan.”Tumahimik ang paligid.Parang pati hangin ay natakot.Sa mga mata ni Jasmine, walang bakas ng dating malambot na anak.Ang naroon ay isang babaeng winasak ng pagtataksil.At ngayo’y handang gumanti.“Hindi madaling kamatayan ang para sa mag-inang iyon,” patuloy n

CHAPTER 126

hindi pa siya nakakabawi, isang grupo na naman ang pumasok sa selda. Hindi niya alam kung saan sila nanggaling, pero parang mga babaeng manyakis!"Liguan na ang babaeng yan!" utos ng pinakamaton nila.Bago pa siya makakilos, binitbit na siya ng lahat patungo sa banyo. Niliguan siya, sinabo, bibabot!Pinaglaruan siya ng mga ito sa banyo. Mayroong naglabas masok ng sabon sa kanyang kaselanan, mayroong nagpasok ng handle ng tabo, meron namang gumamit ng daliri.Hindi na siya makapanlaban, diring diri na siya sa nagaganap sa kanya.Wala na siyang nagawa kundi ang umiyak.Matapos iyon, binuhat na naman siya ng mga ito, binalot siya ng kumot. At laking gulat niya, ng ilipat siya sa selda ng mga lalaki!"Woooh.. may ibinigay na meryenda si Warden.." sabi ng mga iyon, mga sampung kalalakihan."Isara ang tabing!" utos ng pinaka boss.Tatlong lalaki ang bumaboy sa kanya sa unang isang oras. Kapag hindi siya sumusunod, sinusuntok siya ng mga ito, o kaya ay hinahampas sa ulo.Hindi na niya malama

CHAPTER 127

Lumapit si Virgilio kay Hera, subalit ang kanyang mga mata ay malamig at walang anumang emosyon. Hindi iyon ang mga matang nakasanayan ni Hera—wala roon ang lambing ng isang amang minsang kumalinga sa kanya. Kinabahan siya.“Papa… ilalabas mo na ba ako?” nanginginig na tanong niya. “Ayoko na dito… binaboy nila ako… pinagsamantalahan…” tuluyan siyang napaiyak, umaasang maaantig ang puso ng ama.“Papa, maawa ka sa akin… si Mama, hindi na niya kinaya. Nagpatiwakal na siya. Huwag mo akong hayaang matulad sa kanya. Please, Papa… let me out…” halos lumuhod siya sa pagmamakaawa.Ngunit hindi natinag si Virgilio. Tinitigan lamang siya nito nang tila isang estranghero.“Mukhang maayos ka naman dito,” malamig niyang tugon. “Panindigan mo na lang ang ginawa mo para hindi ka na makapaminsala sa labas.”Nanlaki ang mga mata ni Hera. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Hindi niya inakalang iyon ang maririnig mula sa lalaking minsang tinawag niyang ama—ang taong nagpalaki sa kanya na parang p

CHAPTER 128

Nagngangalit sa poot si Hera matapos niyang mapagtantong nalinlang lamang siya ng Warden. Pinangakuan siya ng kalayaan, pinaniwala na may pag-asa pa siyang makaalpas sa bangungot na kinasadlakan niya—ngunit ang lahat ng iyon ay isa lamang malupit na panlilinlang. Sa halip na tulungan siyang makatakas, ipinahiya pa siya sa harap ng mga pulis at maging ng mga preso sa kabilang selda, na para bang isa lamang siyang laruan na maaaring ipasa-pasa at alipustain.Araw-araw, paulit-ulit siyang ginawang biktima ng karahasang hindi na kayang sikmurain ng kanyang pagkatao. Unti-unting nauupos ang natitirang dignidad niya, hanggang sa wala nang matira kundi poot, paghihiganti, at desperasyong sumisigaw para sa wakas. Hindi na siya papayag na muli siyang gawing laruan ng mga halimaw na iyon.Dumating ang gabing sumabog ang lahat.Matapos siyang abusuhin ng tatlong pulis sa loob ng isang madilim na silid, may kung anong pumutok sa loob niya. Sa isang iglap ng pagkakataon, naagaw niya ang baril ng i

...

8 9 10 11 12 13

SCAN CODE TO READ ON APP