Semua Bab ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์: Bab 91 - Bab 100

บทที่ 30  พระชายาเหลียงหวังลี่2 “โอ้ว... จริงเหรอ  ไหนๆ ปู่อยากกินแล้ว” จวิ้นอ๋องไม่ได้คิดว่าจะมีน้ำใดวิเศษเช่นนั้น  แต่ก็ไม่ปฏิเสธน้ำใจจากหลานสาว  ในระหว่างที่เฟยเฟยก้มลงปลดกระบอกน้ำส่วนตัวที่พี่ใหญ่มอบให้   จวิ้นอ๋องก็สั่งเสียงเบาให้ทุกคนทยอยออกไป  ในห้องเหลือเพียงซื่อจื่อหนานหลี่จิ้ง   ท่านชายรองหนานลู่ฉี   พระชายาหลี่ฟางซิน พระชายาเซี่ยซินอี๋ และหมอหลวงเหลียงเท่านั้น“ถ้าเหนื่อยมากๆ น้ำ 3 ส่วน น้ำวิเศษ 1 ส่วน  อ่า....ได้ล่ะ”  เฟยเฟยที่ลงจากตักของผู้เป็นปู่หยิบจอกน้ำมาผสมตามที่พี่สาวสอนมา‘ถ้าแค่ทานระหว่างวัน  น้ำ   20  ส่วน  น้ำวิเศษ  1 ส่วน แต่ถ้าเหนื่อยเล็กน้อย  น้ำ  10 ส่วน  น้ำวิเศษ  1  ส่วนแต่ถ้าเหนื่อยมากๆ  น้ำ  3  ส่วน น้ำวิเศษ  1 ส่วนและถ้าถูกพิษร้ายแรงดื่มน้ำวิเศษ  3 จอก    จำไว้ให้ดีนะเฟยเฟ

บทที่ 31  ความอดทนที่มีขีดจำกัด และความช่วยเหลือ1เคร้ง  เคร้ง  เคร้ง   เคร้ง“ท่านลุงอันฉีระวังด้านหลัง!!!”  ซูเม่ยร้องเตือนผู้ที่นางให้ความเคารพประดุจญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง  ก่อนจะยกปลายกระบอกปืนปล่อยกระสุนไปยังเป้าหมายทันทีปัง!!!เคร้ง... ขณะที่ใช้ปืน  ซูเม่ยก็ต้องใช้ดาบตั้งรับพวกนักฆ่าอีกฝั่งไปด้วย  แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกเพลี้ยงพล้ำกับการต่อสู้ในครั้งนี้“ขอบพระคุณขอรับคุณหนูใหญ่”  หูอันฉีที่รอดจากคมดาบของนักฆ่ามาอย่างหวุดหวิดก็เอ่ยกับเจ้านายสาวทันที  ทั้งที่ดาบของเขายังคงรับมือกับนักฆ่าที่คราวนี้มามากกว่า  200  คน ด้วยยามนี้ขบวนเดินทางอยู่ในเขตแคว้นหนานแล้ว  ซูเม่ยจึงไม่อยากใช้อาวุธที่แปลกประหลาดมากนัก  แต่หากจำเป็นนางก็ไม่เกี่ยงที่จะให้พวกมันได้ลิ้มรสอานุภาพที่ร้ายแรงของอาวุธที่นางคิดค้นขึ้นโดยใช้สิ่งของที่มีในยุคนี้หลังจากออกเดินทางมา  ครั้งนี้นับเป็นครั้งที่ 5 แล้วที่ขบวนเดินทางของตระกูลตว

บทที่ 31  ความอดทนที่มีขีดจำกัด และความช่วยเหลือ3 “พี่ชายสามเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”  ท่านหญิงหนานลี่มี่ถามถึงพี่ชายที่บาดเจ็บด้วยบาดแผลฉกรรจ์ด้วยความเป็นห่วง“ปลอดภัยแล้ว  อีกสักพักคงฟื้นมาจับดาบต่อได้”   ซูเม่ยพูดเชิงหยอกล้อให้น้องสาวผู้นี้คลายความเคร่งเครียดลง“คิก คิก  คิก  พี่หญิงสี่อย่าพูดเช่นนี้ให้พี่ชายสามได้ยินเชียว  ได้โดนมะเหงกจากพี่ชายเป็นแน่”  ท่านหญิงลี่มี่ที่สัมผัสได้ถึงความเป็นกันเองจากพี่สาวก็กล้าที่จะแสดงออกอย่างสมวัยมากขึ้น ยามอยุ่ในครอบครัวนางค่อนข้างขี้เล่นซุกซน แต่ยามอยู่ข้างนอกนางจะรักษาความสง่างามของสตรีสูงศักดิ์เพื่อรักษาเกียรติของวังจวิ้นอ๋อง“ขนาดนั้นเชียวหรือ  เช่นนั้นพี่ชายสามก็ดุกว่าพี่ชายรองนะสิ” “พี่ชายรองนะ เรียกว่าเข้มงวดเจ้าค่ะ”“ฮะ....แฮ่มมมมม  ได้ยินเสียงนินทาบรรดาพี่ชายมาแต่ไกลเชียว”  นายท่านลี่หยางที่ไปดูเหล่าองครักษ์ที่บาด

บทที่  32  ครอบครัว2 “เราก็ชดเชยให้เขามากเสียหน่อย  โดยเฉพาะหลานสาวสี่ที่มีจิตใจที่เข้มแข็งสู้ฟันฝ่านำพาครอบครัวจากจุดต่ำสุดสู่จุดที่สูงขึ้นได้ถือเป็นยอดสตรีผู้หนึ่งที่ควรได้รับการสนับสนุน”“เพคะ  แล้วแต่ท่านพี่จะเห็นสมควรเลย”ในใจจวิ้นอ๋องหนานจ้านเฉิงรู้สึกสนใจอยากรู้จักหลานสาวสี่ให้มากยิ่งขึ้น  นางมีความคิดของนักพัฒนาที่ดีและยังมีความสามารถทางการแพทย์ที่อยู่เหนือจุดสูงสุดของวงการแพทย์  แค่สถานะจากสำนักแพทย์โอสถกลางของนางในยามนี้  ก็สามารถทำให้นางสามารถถูกบันทึกชื่อในฐานะเชื้อพระวงศ์หญิงชั้นสูงสุดของแคว้นหนานได้แล้ว หน้าวังจวิ้นอ๋อง  ซื่อจื่อหนานหลี่จิ้ง  ท่านชายรองหนานลู่ฉี  และพระชายาหลี่ฟางซิน  ก็ต่างมารอต้อนรับคณะเดินทางของน้องชายเล็กที่หายไปนานหลายสิบปี และบุตรหลานทั้งสองที่พบเจอเรื่องราวอันตรายในระหว่างทางกลับมาเมืองหลวงเสียงกุกกัก จากรถม้าและฝีเท้าของม้าดังแว่วมา  เรียกสายตาของบรรดาเจ้านายของวังและบรรดานางกำนัลรั

บทที่ 33  จับหนอนตัวอ้วน1จดหมายจากแคว้นซ่งถูกมอบให้คุณหนูใหญ่ตวนมู่ซูเม่ย  หลังจากนางและครอบครัวเข้ามาพักยังตำหนักที่ถูกจัดเตรียมไว้ในวังจวิ้นอ๋อง  นางกำนัลเล่าว่าเดิมทีตำหนักแห่งนี้เป็นตำหนักของท่านพ่อในวัยเยาว์   ซึ่งจดหมายนั้นมี 2 ฉบับ ฉบับแรกมาจากโรงน้ำชาเฟยหย่า  และอีกฉบับมาจากบุรุษที่นางไม่ได้พบหน้ามามากกว่า  1  เดือนแล้ว‘ไม่รู้ยามนี้ท่านจะเป็นเช่นไรบ้าง พี่หนิงเฉิง’  ดวงตากลมโตปกคลุมด้วยแพขนตาหนา  ยามกระพริบคล้ายปีกผีเสื้อขยับไปมา  แต่ยามนี้ดวงตาคู่นี้กลับมองไปยังท้องฟ้าไกลนึกถึงบุรุษที่ทำให้ใจของนางเริ่มรู้สึกหวั่นไหวมือบางหยิบจดหมายของคนในห้วงคำนึงก่อนจะเปิดออก สายตาของคนร่างบางกวาดมองตัวอักษรบนกระดาษก่อนจะยกยิ้มบางเบา‘เม่ยเม่ย               ยามนี้เจ้าคงอยู่แคว้นหนานแล้ว  การเดินทางราบรื่นดีหรือไม่  ต้องขอบใจความช่วยเหลือของเจ้า แคว้นซ่งเป็นหนี้เจ้าแล