All Chapters of ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์: Chapter 111 - Chapter 120

บทที่ 37   ราชสาส์นจากแคว้นซ่ง1ม้าศึกดำมันพ่วงพี 5  ตัวกำลังตะบึงควบฝ่าความมืดในยามราตรีผ่านเมืองแล้วเมืองเล่าลงใต้สู่เมืองเจียง ซึ่งเป็นเมืองชายแดนใต้ของแคว้นซ่ง  บุรุษบนหลังม้าในอาภรณ์และชุดคลุมดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืดควบม้าทั้งวันทั้งคืนโดยหยุดพักในแต่ละวันเพียงไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น   ม้าศึกตัวแล้วตัวเล่าถูกเปลี่ยนในระหว่างทาง  แต่ใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนก็ถึงจุดหมายปลายทางค่ายทหารทักษิณ ร่างสูงองอาจของบุรุษที่อยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่มเหวี่ยงกายลงจากรถม้า  ผ้าคลุมสีดำสนิทโบกสะบัดพริ้วไหวเป็นภาพที่หากบรรดาคุณหนูในเมืองเห็นคงแอบสูดปากกันเป็นทิวแถว   บุรุษหนุ่มเมื่อลงจากม้าก็เดินปรี่เข้าไปในค่ายทหารทันทีโดยไม่มีใครขัดขวาง  เพราะคุ้นเคยกับชายสูงศักดิ์ผู้นี้เป็นอย่างดีกระโจมของแม่ทัพทักษิณเซี่ยวเหอเป็นกระโจมใหญ่ซึ่งแตกต่างจากกระโจมที่รายล้อม  บุรุษวัยฉกรรจ์ผู้เป็นแม่ทัพกำลังเคร่งเครียดกับแผนการฝึกซ้อมของทหารใหม่  ที่เขาเพิ่มจำนวนเข้ามาเรื่อยๆ

บทที่ 37   ราชสาส์นจากแคว้นซ่ง3 เมื่อการประชุมในท้องพระโรงสิ้นสุดลง  ขุนนางเริ่มทยอยกลับไป  ขันทีผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็วตรงไปยังฮ่องเต้ที่กำลังพูดคุยอยู่กับผู้เป็นอา  โดยที่ซูเม่ยกำลังคุยกับองค์ชายทั้งสามพระองค์“กราบทูลฝ่าบาท   มีราชสาส์นจากแคว้นซ่งส่งมาพะยะค่ะ”  ขันทีผู้นั้นรีบรายงานเรื่องสำคัญที่ได้รับแจ้งจากส่วนหน้าของพระราชวัง  แต่สิ่งที่ขันทีผู้นี้กล่าวกลับทำให้จวิ้นอ๋องชะงักไปเล็กน้อยเฉกเช่นเดียวกับซูเม่ย  แล้วทั้งสองปู่หลานก็หันสบตากันอย่างเข้าใจ“ให้ผู้ส่งราชสาส์นเข้ามาได้”  ฮ่องเต้หนานเฉียนหลงเอ่ยอนุญาต “คะ..คือ...”  ขันทีที่ไม่รู้จะกล่าวเช่นไรว่าไม่เหมาะสมหากจะให้ผู้ส่งราชสาส์นเข้ามาในท้องพระโรงแห่งนี้“อ้าอึ้งอันใด  รีบกล่าวมา”  ฮ่องเต้ที่รู้สึกถึงสิ่งไม่ชอบมาพากลเกี่ยวดับราชสาส์นในครั้งนี้  จึงเอ่ยเสียงเข้มกดดันขันทีให้รับกล่าวออกมา“ผู้ส่งราชสาส์นคือ....ชินอ๋อง

บทที่ 38  บุกวังจวิ้นอ๋อง2 “ชินอ๋องมีกิจธุระอันใดที่วังจวิ้นอ๋องของเปิ่นหวางเช่นนั้นหรือ”จวิ้นอ๋องเริ่มเปิดฉากฉะกับหลานเขยนอกทำเนียบผู้นี้  ในใจอยากจะเอ่ยไล่ไปเสียก่อนที่หลานสาวของเขาจะมาเจอ  แต่มารยาทที่พึงมีมันค้ำคอเสียเหลือเกิน“กระหม่อมอยากจะขอพบ.....”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงไม่ทันพูดจบ  จวิ้นอ๋องหนานจ้านเฉิงก็พับมารยาทเก็บไปทันที“ไม่ให้พบใครทั้งนั้น!!!!”   แค่เห็นท่าทางยามนี้ของจวิ้นอ๋อง  ชินอ๋องก็ทราบทันทีว่าเรื่องที่เขาปิดบังซูเม่ยไว้คงถูกเปิดเผยเสียแล้ว  มิน่าเล่า...นางจึงไม่ตอบจดหมายของเขาแม้แต่ฉบับเดียว“แต่กระหม่อมอยากพบภรรยาและบุตร” ชินอ๋องหนุ่มเองก็มิยินยอม  ยังไงวันนี้เขาก็ต้องพบเม่ยเม่ยกับลูกให้ได้ “ใครภรรยา  ใครบุตร  มิน่าเชื่อว่าชินอ๋องแคว้นซ่งจะพระพักตร์หนาเช่นนี้  เปิ่นหวางเปิดหูเปิดตายิ่งนัก”  ยิ่งฟังถ้อยคำทู่ซี้ของชินอ๋องจากแคว้นข้างเคียง  จวิ้นอ๋องก็คล้ายจะ

บทที่ 39  ยอมรับ1 “ไม่มีการสู่ขอใดๆทั้งนั้น  ไม่ให้!!!!!” จวิ้นอ๋องหนานจ้านเฉิง  ผู้เป็นปู่ที่ไม่ยินยอมให้มีการหมั้นหมายใดๆเกิดขึ้นในเร็ววันนี้เด็ดขาด  หลานสาวของเขาเป็นถึงกู้หลุนกงจู่ของแคว้นหนาน  จะจัดการรวบรัดไม่เป็นไปตามธรรมเนียมประเพณีได้เช่นไร คราแรกเขาทำเข้มไม่ยอมรับก็เพราะอยากจะทดสอบบุรุษผู้นี้ ว่าเหมาะสม และสามารถปกป้องหลานสาวของเขาได้หรือไม่  แต่อีกนัยก็อยากจะทุบตีให้หายคันไม้คันมือ   พระชายาเหลียงหวังลี่ที่ตามมาก็คิดว่าสามีจะมาหาเรื่องอีกจึงคิดจะเอ่ยช่วยสักครา“เสด็จพี่...” “ลี่เอ๋อเจ้าไม่ต้องกล่าวแทนชินอ๋องผู้นี้   เมื่อก่อนเขาก็ไร้ความรับผิดชอบ  ยามนี้ยังมารวบรัดตัดตอนไม่เป็นไปตามธรรมเนียมปฏิบัติอีก”  พระชายาเหลียงหวังลี่เมื่อได้ฟังคำพูดของสามีก็อมยิ้มออกมา ‘ที่แท้ก็ว่างท่าเคร่งขรึมนี่เอง’“จวิ้นอ๋องหมายความว่า.....”  ชินอ๋องหนุ่มที่คราแรกคิ

บทที่ 39  ยอมรับ3 “....”   ซูเม่ยนิ่งเงียบอย่างรอคำตอบด้วยใบหน้าหวาดกลัวน้ำตานองหน้า  แลดูน่าสงสารยิ่งนัก  แต่ไม่ใช่กับกลุ่มคนพวกนี้ที่รับคำสั่งจากผู้สูงศักดิ์มาอีกทอดหนึ่ง“แบบอาวุธ  ข้าได้ข่าวว่าอานุภาพร้ายแรงคิดค้นโดยตระกูลตวนมู่  เจ้าเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่เล่าแม่นาง”   มันเอ่ยออกมา  เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูเม่ยก็ไหล่เกร็งขึ้น  น้ำตาที่ไหลรินเหือดแห้งในทันที“เป็นเช่นนี้นี่เอง  นี่คือสิ่งที่คนแคว้นหวงเช่นพวกเจ้าต้องการสินะ”  เสียงเย็นเหยียบของสตรีที่ก้มหน้า  ทำเอาชายชุดดำที่กำลังกระหยิ่มใจว่างานของเขากำลังสำเร็จไปได้ด้วยดีถึงกับชะงักหยุดไปนางจึงมั่นใจทันทีว่าสิ่งที่นางพูดออกไปเมื่อกี้เป็นความจริง  คราวนี้คนที่ถูกส่งมาเป็นคนของแคว้นหวงมิใช่ของพวกขุนนางแคว้นซ่งอย่างที่ผ่านมาซูเม่ยเงยหน้าที่แสนจะเย็นชาขึ้น  แววตาราวกับพยัคฆ์กำลังล่าเหยื่อซึ่งเปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ  สร้างความตื่นตระหนกให